การยอมแพ้ของหลวงจีนกับหนุ่มตัดฟืน ช่วยผีเสื้อ.docx

การ “แพ้-ชนะ” ที่ลึกซึ้งมากๆครับ พระรูปหนึ่ง เข้าไปเก็บฟืนในป่า หลังจากเก็บได้พอประมาณ ก็แบกฟืนกลับวัด พอเดินใกล้จะถึงวัด ก็เจอเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังไล่จับผีเสื้ออยู่ และเขาก็จับผีเสื้อได้ตัวหนึ่ง "หลวงพี่ เรามาพนันกันไหม?" เด็กหนุ่มถาม "พนันยังไงล่ะโยม?"พระหนุ่มถาม "หลวงพี่ลองทายดูสิครับว่าผีเสื้อที่อยู่ในมือผมนี่ตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่? ถ้าหลวงพี่ทายผิด ฟืนมัดนี้ก็เป็นของผม!" เด็กหนุ่มตอบ เมื่อหลวงพี่ได้ฟังกติกาก็พยักหน้าว่าเข้าใจ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า "อาตมาว่ามันตายแล้ว!" เด็กหนุ่มแบมือที่กุมผีเสื้อไว้แล้วหัวเราะชอบใจ "หลวงพี่แพ้ผมแล้ว ฮ่าๆ" ผีเสื้อตัวน้อยบินออกจากมือของเด็กหนุ่ม "ดีแล้วๆ งั้นฟืนมัดนี้ก็เป็นของโยมละสินะ" กล่าวเสร็จก็ถอนหายใจแล้วเดินยิ้มจากไป เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมหลวงพี่ต้องทำท่าทีเหมือนดีใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจไตร่ถาม ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายยิ้มบ้าง จากนั้นก็หอบเอาฟืนขึ้นบ่าแบกกลับบ้านด้วยความดีใจ ☆☆☆ เมื่อกลับถึงบ้าน พ่อของเขาถามว่าไปเอาฟืนมาจากไหนซะมัดโต? เด็กหนุ่มเล่าเรื่องราวที่พนันกับหลวงพี่ให้พ่อฟังอย่างละเอียด เมื่อพ่อของเด็กหนุ่มฟังจบก็ใช้มือตีไปที่ลูกชายหนึ่งที "แกนะแก! โง่ซะไม่ไว้หน้าพ่อแม่เลยนะ!" จากนั้นก็สั่งให้ลูกชายแบกฟืนเดินตามไปที่วัด เมื่อเข้าไปหาหลวงพี่ พ่อของเด็กหนุ่มได้แต่นั่งไหว้ปลกๆ "หลวงพี่ครับ ผมต้องขอโทษแทนลูกชายของกระผมด้วยนะครับ เจ้านี่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจริงๆ" หลวงพี่ได้แต่พยักหน้าและยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร เมื่อเดินออกจากวัด เด็กหนุ่มก็ถามพ่ออย่าสงสัยว่าเขาไปทำอะไรผิดต่อหลวงพี่เหรอ? "เพราะหลวงพี่บอกว่าผีเสื้อตาย แกถึงปล่อยผีเสื้อให้รอด แกชนะ ได้ฟืนไป แต่หากหลวงพี่บอกว่าผีเสื้อเป็น แกก็จะบีบผีเสื้อให้ตายคามือ แกก็ชนะได้ฟืนไปเหมือ