ระบบพาณิชย์บุญนิยม .docx
เนื้อหาในไฟล์
ระบบพาณิชย์บุญนิยม การค้าขายหรือการพาณิชย์เป็น การตกลงแลกเปลี่ยนสินค้าหรือบริการหรือทั้งสองอย่าง รูปแบบเริ่มต้นตั้งแต่โบราณของการค้าขายคือการยื่นหมูยื่นแมว ผู้ค้าสมัยใหม่ใช้การเจรจาต่อรองด้วยสิ่งแลกเปลี่ยนนั่นก็คือเงินตรา ซึ่งปัจจุบันนี้พัฒนาเป็นการค้าแบบทุนนิยมที่ถือว่า เงินตราคือพระเจ้านั่นเอง กำไรของทุนนิยมคือการได้เปรียบจากผู้อื่น การขาดทุนคือการเสียเปรียบ ซึ่งก็คือระบบส่งเสริมความโลภ ทรัพยกรถูกแย่งชิงตลอดเวลา ส่งผลให้ให้โลกนี้เกิดความไม่สงบสุขอันเกิดจากแย่งชิงเอาเปรียบเอารัดกันนั่นเอง สวนทางกับการค้าแบบทุนนิยมก็คือการค้าขายในระบบพาณิชย์บุญนิยม ซึ่งหลวงปู่สมณะโพธิรักษ์ได้นำพาหมู่กลุ่มชาวอโศกทำมาตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ โดยนำหลักธรรมของพระพุทธเจ้าและหลักปรัชญาของในหลวงคือ หลักปรัชญาแบบคนจนและขาดทุนของเราคือกำไรของเรา ส่งผลให้เกิดระบบการค้าพาณิชย์บุญนิยมขึ้น ตามชุมชนชาวอโศกทั่วประเทศ โดย มีนโยบายการขายสินค้าคือ ๑.ขายถูก ๒.ไม่ฉวยโอกาส ๓.ขยันอุตสาหะ ๔.ปราณีตประหยัด ๕.ซื่อสัตย์เสียสละ และมีหลักการตลาดบุญนิยมคือ ๑.ของดี ๒.ราคาถูก ๓.มีน้ำใจ ๔.ขายสดงดเชื่อหรือเครดิตเหนือเครดิต การค้าการพาณิชย์บุญนิยมมีหลักอุดมการณ์การพาณิชย์บุญนิยม ๔ ระดับดังนี้ ๑.พาณิชย์บุญนิยมระดับ ๑ คือ ขายต่ำกว่าท้องตลาด มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงแต่พอเป็นเครื่องอาศัยตามความจำเป็นของชีวิต ซึ่งมีระดับความสันโดษไม่เท่ากันไม่เหมือนกัน ซึ่งยังไม่ถือว่าเป็นบุญนิยมทีเดียว เช่นร้านค้าในชุมชนชาวอโศกทั่วไป ก็ถือเป็นพาณิชย์บุญนิยมระดับ ๑ ๒.พาณิชย์บุญนิยมระดับ ๒ คือขายเท่าทุน ยังไม่มีบุญแต่ไม่มีบาปให้พออาศัยต่อทุนทำงานต่อไปถือว่าเป็นการเริ่มต้นบุญนิยมขั้นแรก ๓.พาณิชย์บุญนิยมระดับ ๓ คือขายราคาต่ำกว่า
อ่านต่อ
ทุน ที่ลงไป โดยอาจไม่รวมค่าแรงค่าโสหุ้ยต่างๆ ค่าวัตถุดิบซึ่งผลิตเอง หรือเก็บจากธรรมชาติ ขายต่ำลงได้มากเท่าไรก็เป็นบุญมากเท่านั้น ตัวอย่างเช่นตลาดอาริยะ ซึ่งจะมีการจัดตลาดอาริยะครั้งใหญ่ประจำปีที่ ชุมชนราชธานีอโศกช่วงสงกรานต์ปีใหม่ไทย ถือเป็นมหกรรมขายสินค้าราคาต่ำกว่าทุนประจำปีชาวอโศก มีผู้มาใช้บริการเรือนแสน และยังมีตลาดอาริยะย่อยๆอีกหลายครั้งและในหลายสถานที่ในแต่ละปี ๔.พาณิชย์บุญนิยมระดับ ๔ คือแจกฟรี เป็นการสังเคราะห์เกื้อกูลกันไป เป็นบุญนิยมระดับสูงสุด ซึ่งชาวอโศกได้ทำอยู่เป็นระยะ และมีร้านอาหารมังสวิรัติชาวอโศกหลายแห่งที่ขาย ๐ บาทก็ทานได้มานานหลายปี เป็นการช่วยเหลือประชาชนที่รายได้น้อย ต้องการประหยัดรายจ่าย ผู้จะมาทำการค้าแบบบุญนิยมนี้ได้ จะต้องเป็นผู้ที่รู้จักทำบุญที่แท้จริง เพราะบุญคือการชำระกิเลสในจิตสันดานให้หมดจด บุญคือการลดกิเลส บุญมิใช่การได้อะไรกลับมาตอบแทนไม่ว่าจะเป็น ทรัพย์สินเงินทอง หรือลาภ ยศ สรรเสริญ โลกียสุขแต่อย่างใด ที่ชาวอโศกทำการค้าพาณิชย์แบบบุญนิยมได้ เพราะได้ปฏิบัติธรรมตามหลักของพระพุทธเจ้าที่พ่อครูพาทำ ให้เกิดการลดละความโลภความเห็นแก่ตัว มักน้อย กล้าจน กล้าเสียสละได้จริง เป็นการทำตามหลักปรัชญาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ว่า แบบคนจน หรือขาดทุนของเราคือกำไรของเรานั่นเอง