ให้เสียสละออก.jpg

การได้ “ให้” แก่ผู้อื่นเสมอ หรือ ผู้ได้ทํา “การเสียสละ” นั้นก็เป็นคุณธรรม ที่เลิศที่ยอดแล้ว สําหรับผู้ทํา ยิ่งเราได้ให้ หรือได้เสียสละด้วย “ปัญญา” ว่านี่สมควรหรือไม่สมควร แล้วจึง "ให้" จึง "เสีย" ! ก็ยิ่งเลิศ ยิ่งยอด ยิ่ง และที่สุดเรา "ให้" ด้วยจิตสงบ จิตเฉย "เสียสละ” ด้วยจิตเปล่า ไม่ต้องการอะไรมาตอบแทน "ให้" โดยไม่มีจิตคิดแลกเอาอะไร แม้แต่เพียง เผลอยืดเอาคุณธรรมความดีนี้ไว้เพื่ออวดอ้าง ข่มกับผู้อื่น ก็ไม่มี ก็ยิง นั่นแหละ คือยอดธรรมเลิศมนุษย์ สําหรับผู้ทําได้ เป็นได้ พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ โศลกธรรม ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๑๙