680313_ร่องน้ำชีวิต โดย สมณะแสนดิน ภูมิพุทโธ รายการพบมิตรดี มีธรรมยามเช้า.docx
เนื้อหาในไฟล์
680313_ร่องน้ำชีวิต โดย สมณะแสนดิน ภูมิพุทโธ รายการพบมิตรดี มีธรรมยามเช้า
“ร่องน้ำชีวิต” เมื่อมีผัสสะเกิดขึ้น ทุกๆ ผัสสะ ตอนนี้ก็เป็นผัสสะอย่างนึง จิตใจเราก็ยังอยู่กับเรา เราก็สามารถเข้าไปรู้ เอาสัญญาเราไปกำหนดรู้อารมณ์ อาการของจิตได้ แล้วอาการมันมีอาการอย่างนั้น อย่างนี้มั๊ย อย่างที่เราศึกษาตามบัญญัติภาษา พยัญชนะมา ถ้ามันมีอาการขึ้นมา ก็ตามรู้ว่ามันมีจากเหตุอะไร เราก็ศึกษาเข้าไปรู้ ถ้าเราเอาแต่อ่าน แล้วก็สมมุติเอาทำเอา มันก็จะได้แค่นึกเอาทำเอานะ อาจจะได้จดจำได้ภาษา นึกเอาบางครั้งอาจจะได้กรึ่มๆ อาจจะทำได้ แต่เวลาไปเจอของจริง เจอผัสสะในชีวิตประจำวันนี่ เราไม่ได้เอาผัสสะเหล่านี้ ไปเป็นเหตุให้เราปรับเปลี่ยนจิตเปลี่ยนใจเราเลย เราก็ไหลไปกับความคิดอารมณ์ อะไรที่มันเป็นกามบ้าง เป็นพยาบาท เป็นอัตตาบ้างอะไรอย่างนี้ มันก็ไม่ได้จริงนะ เพราะฉะนั้น ถ้าเราพยายามฝึกเอาศีลนี่แหละ เป็นตัวตั้งนะ ศีลข้อ 1 2 3 4 5 ของเรานี่แหละ ศีลข้อ 1 ก็ใจเรามีเมตตาอยู่มั๊ย ใจเรายังมีลักษณะขุ่นเคืองอึดอัด อะไรที่มันเล็กๆน้อยๆ เป็นโทสมูลจิตอะไรเล็กน้อยมั๊ย รู้ตัวก็ปรับๆๆนะ ศีลข้อ 2 ก็ให้เรามีความเสียสละ ความให้เป็นทานอยู่ตลอดเวลา ก็จิตที่มันมีลักษณะของการให้ การทานการไม่เอา มันก็ต่างจากจิตที่คิดจะเอา คิดจะขี้โลภอะไรอย่างนี้ ศีลข้อ 2 ลดโลภมูลจิต ศีลข้อ 3 ลดความเป็นราคมูลจิต โลภะกับราคะ มันต่างกันยังไงก็ต้องอ่าน โลภะมันเอามาให้แก่ตัว ราคะมันเอามาเสพ เสพในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส การกินการอยู่การมอง การได้ยิน การสัมผัสอะไรต่างๆนะ อะไรอย่างนี้ ศีล 3 ข้อนี่ ข้อนี้เป็นหลักเลย ศีลข้อ 4 โดยเรามีวาจา พูดกันนี่แหละ วาจาของเราเป็นไปเพื่อการลดละ หรือเป็นไปเพื่อโลกธรรม เป็นไปเพื่อได้สมอัตตามั๊ย
อ่านต่อ
มันก็อยู่ที่วาจามันมีใจเป็นตัวควบคุม ศีลข้อ 5 เราก็หลุดพ้นจากความหลง หลงที่มันไม่รู้ตัวนั้นแหละ *ความไม่รู้ตัว คือความหลง เรากระทำอะไรซ้ำๆ มันเหมือนร่องน้ำที่พาเราไปสู่เหวลึก เป็นร่องน้ำชีวิตของเรานี่ เราแล่นอยู่ประจำนี่นะ เพราะเราก็มักจะมีจุดที่เป็น จุดตาย หรือจุดอ่อนของแต่ละคนนี่ ที่คนเรามักจะเดินไปสู่จุดนั้นแหละ ** บางคนมีปัญหาเรื่องกาม มันก็จะมักไปสู่กาม ก็ยังมีปัญหาอยู่ตลอดเวลา เพราะไม่ได้เปลี่ยน ไม่ได้รู้สักกายะของตน บางคนมีปัญหาเรื่องอัตตา เรื่องโทสะ พอมาปฏิบัติธรรมมันก็อาจจะลดไปบ้าง แต่มันไม่ได้เปลี่ยนสักกายะ สุดท้ายมันก็ปะทุออกมา จนทำให้เกิดความเสียหายขึ้นมาในเรื่องของอัตตา บางคนมีปัญหาเรื่องโทสะ เดี๋ยวมันก็จะสะสมออกไปโทสมูล เดี๋ยวก็มีปัญหาล่ะ *มันเป็นร่องน้ำเดิมของตนเอง เราต้องหันหัวเรือออกมาร่องน้ำใหม่ ต้องมีมิตรดีชักจูง ออกจากสิ่งตรงนั้นน่ะนะ ถ้าเปลี่ยนเราก็จะไปสู่ร่องน้ำใหม่ เราก็จะไม่ไปตกหลุมเก่าเราก็จะเปลี่ยนได้ * ถ้าเราหยุดเราเปลี่ยน ชีวิตเราจะต้องเปลี่ยนให้ได้ เปลี่ยนไม่ได้มันก็ ประโยชน์ตัวเองก็ไม่ได้ ประโยชน์หมู่ก็เสียอีก (พ่อครู บอกว่า เสียชาติเกิด เกิดมาได้พบศาสนาเจอพ่อครู มีคำสอนขนาดนี้แล้ว ชี้แจงละเอียด แยกแยะขนาดนี้ ชี้ให้เห็นพฤติกรรมด้วย) *** พระพุทธเจ้าท่าน ก็จะมีชาดก ตัวอย่างเยอะแยะมากมายนะว่า ทำไมภิกษุองค์นี้ กำลังกระสันอยากจะสึก พระพุทธเจ้าว่า...แต่ก่อนเธอก็เคยอยากจะสึกเพราะว่า มีผู้หญิงมาเอาอกเอาใจบำเรอ ให้ของกิน มาให้ของอย่างนั้นอย่างงี้ ก็อยากจะสึก เพราะกามขึ้น อันนี้ พระพุทธเจ้าก็บอกว่า... แต่ก่อนเธอเกิดเป็นหมูนะ เกิดเป็นหมูอยู่ในบ้าน (มีสัตว์ต่างๆ) ผู้หญิงอ้วนเนี่ย มีวันเกิด พ่อก็อยากจะเลี้ยงงานวันเกิด ก็เลยเอาอาหารดีๆมาเลี้ยงหมู หมูตัวนี้ก็กินแบบมีความสุขมากเลย โอ้โห! ได้กินของอร่อย จนอ้วนพีเลย ส่วนเจ้าโคอยู่ในบ้านน่ะบอกไม่ยอมกิน เพราะมันรู้ว่าที่เขาให้ขุนมันอ้วนๆเนี่ย เพราะว่าจะเอาไปเชือด ไปเชือดในงานวันเกิดของหญิงอ้วนคนนี้แหละ เพราะงั้น พอเกิดมาในสมัยพระพุทธเจ้า เธอก็ถูกผู้หญิงอ้วนนี้มาบำเรอเธออีก เพื่อจะให้เธอสึก เอาเธอตายเลยนะ ภิกษุได้ยินดังนั้นว่า โอ้โห! กามมันเป็นเรื่องน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ ทำให้เราต้องพรากจากชีวิตพรหมจรรย์ ก็สยองกลัว นี่เป็นต้น พระพุทธเจ้าก็มีนิทาน*** พวกเราก็มีนิทาน เอาแต่ละท่านแต่ละคนนี่แหละเป็นนิทานของเรานะที่เรามาอ่าน เราก็มาดูนิทานย้อนดูตัวว่า เออ.. เราก็มีนิทานอย่างนั้นเช่นกัน (เอวัง)
สมณะแสนดิน ภูมิพุทโธ รายการพบมิตรดีมีธรรมยามเช้า 13 มีนาคม 2568