6908_รวมปักษ์ สิงหาคม_สี9_0.jpg

ณปะตรงเตือนพอได้ฟังเสร็จ ก็เริ่มถามเด็กๆ ว่า... “พวกหนูถือศีล ๕ กันไหมเอ่ย?” ....เด็กๆก็ตอบว่า “ถือค่ะ (ครับ)” .. แล้วถามต่อว่า... “การที่รุ่นพี่ตีตี้ นี่เป็นการผิดศีลไหม?” เด็กๆนิ่งและหยุดคิดสักพัก หนึ่ง....แล้วตอบว่า “ผิดค่ะ (ครับ)” ... ไม่นานนัก เด็กๆ ก็กลับไปซ้อมต่อได้ ที่สําคัญ คือได้รับสัมมาทิฏฐิจากผู้ใหญ่ที่มีศีลด้วย นี่สิ เป็นสิ่งที่ ดี ถ้าเด็กๆได้อยู่กับผู้มีศีล ... ก็จะคอยกล่อมเกลาจิตใจ คอยบอกคอยสอนสัมมาทิฏฐิให้ และทําให้ดูให้เห็นเป็น แบบอย่าง ที่นี่สอนคุณธรรมโดยให้ทําได้... ทําเป็น... ทําจริง มีผลในแต่ละคน ไม่บังคับให้ทําตาม แต่อยู่ในหม้อยา ใบใหญ่นี้แหละ เนื้อยาจะซึมซับเข้าไปได้มากที่สุด ܀ ܀ ܀ ܀ ܀ ผ่านไป ๑๒ ปี เด็กๆสมุนพระรามที่เคยวิ่ง ตามหลวงปู่ออกกําลังกาย ก็เรียนใกล้จะจบมัธยมศึกษา กันแล้ว คุณปะตรงเตือนในวันนั้น ก็คือ สม.ตรงเตือน ในวันนี้แล้ว ข่าวอโศก นนเอง รุ่นพี่ สส.ธ.ปีนี้ ฟอร์ม ทีมกัน ๔-๕ คน ซึ่งหนึ่ง ในนั้นก็มี น.ส.ใสเสมอ ซึ่ง ตอนนี้เรียนอยู่ ม.5 รวมอยู่ ด้วย ก็เลยรวมตัวกันเสนอ ตัวเองเข้าไปรับภาระ โดย จะรวมตัวเป็นทีมแจกมาสก์ และเก็บมาสก์ไว้ในถุงซิป ล็อคหลังใช้งาน (มีการฉีด พ่นแอลกอฮอล์เพื่อฆ่าเชื้อ โรค) ๑ คนต่อ ๑ ถุงซิปล็อค เมื่อใช้ครบ ๓ วันก็จะแจก มาสก์ชิ้นใหม่ให้ ຕ โดยพวกเขาได้คํานวณ แล้วว่า โดยปกติจะใช้มาสก์ อย่างน้อย ๓๓๐ ชิ้น ต่อ สัปดาห์ หากทําโครงงานนี้ สําเร็จก็จะใช้มาสก์แค่ ๑๑๐ ชิ้นต่อสัปดาห์ สามารถลด ค่าใช้จ่ายในการซื้อมาสก์ได้ ถึง ๓ เท่าของปกติ แต่ก็ต้อง เหน็ดเหนื่อยเอาภาระใน จุดนี้ ที่ประชุมก็อนุโมทนาสาธุด้วย ปัญหาสิ้นเปลืองมาสก์นี้ ไม่ได้เป็นแต่เฉพาะ เด็กนร. แม้แต่ผู้ใหญ่ชาวชุมชนเอง ก็มักจะลืมมาสก์อยู่ เสมอ ๆ แต่หากไม่ใช้มาสก์ก็สามารถงดการพูดคุย ขณะตักอาหารได้เช่นกัน และการลดการใช้มาสก์ก็ยัง เป็นการช่วยเรื่องสิ่งแวดล้อมไปในตัวอีกด้วย จาก ด.ญ.ใสเสมอ ตอนเป็นสมุนพระรามที่ไม่ ค่อยเอาภาระสังคม ผ่านไป ๑๒ ปี ในหม้อยาสาธารณ โภคี ก็ได้มีพัฒนาการขึ้น โดยรวมตัวกันกับเพื่อนๆสัมมา สิกขา ก้าวขึ้นมาเอาภาระรับผิดชอบต่อชุมชน นี่คือ ผลสําเร็จเล็กๆก้าวหนึ่งของการศึกษาแบบ “บวร” ที่ พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ได้ดําริและพาทํามาหลายสิบปี ในระบบสาธารณโภคีของทุกชุมชนบวร ชาวอโศก ก็คือหม้อยาใหญ่ที่สานกันเป็นเครือแห ที่ จะบ่มเพาะขัดเกลา สร้างโลกุตรบุคคลในโลกใหม่ ที่ ไม่ใช่โลกียบุคคลในโลกเก่าโลกเดิมของคนที่ปฏิบัติ แบบสมถะกดข่ม วนเวียนอยู่กับสุขทุกข์โลกีย์ หรือ ไม่ก็จมอยู่กับความเฉยเด๋อแบบฤๅษี แต่การปฏิบัติธรรมแบบลืมตาตามมรรคมี เมื่อไม่นานมานี้ได้ฟังที่ประชุมรุ่นพี่มัธยมปลาย องค์ ๘ ที่พ่อครูได้พร่ําสอนมาตลอดกว่า ๕๐ ปีนั้น ผู้ สัมมาสิกขาราชธานีอโศก ได้หยิบยกปัญหาเรื่องการ ที่ได้ประพฤติปฏิบัติตามไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ สิ้นเปลืองมาสก์ที่ใส่ป้องกันการแพร่เชื้อโรค ขณะตัก อาหารของนักเรียน ซึ่งที่ควรจะเป็นคือ ๑ สัปดาห์แต่ละคนจะใช้มา สก์แค่ ๑ ชิ้นต่อคนต่อสัปดาห์ โดยในการตักอาหารแต่ละ ครั้งใช้มาสก์เพียงไม่กี่นาที แล้วก็ให้แต่ละคนเก็บมาสก์ไว้ ใช้ในวันต่อไป ครบ ๓ วันถึงจะเปลี่ยนมาสก์ชิ้นใหม่ หากได้มรรคได้ผลจริงนั้น จิตจะมีอุเบกขาอย่างพุทธ มีความแววไวในการปรับจิตให้ไม่สุขไม่ทุกข์ตามศีล ที่สมาทานอยู่เสมอ ๆ และมีจิตที่เหมาะควรต่อการ งาน เอาภาระกิจน้อยใหญ่ของเพื่อนสพรหมจรรย์ ตามกําลังความสามารถ จะไม่เป็นคนเฉยเด๋อที่ไม่ เอาภาระสังคมแบบการปฏิบัติสะกดจิตหลับตา ดังนั้น “เมื่อมีหมู่ฝูงที่ดี รีบพลีชีพลุย” ใคร ที่พอจะปลงภาระได้ ควรมาร่วมกันเกี่ยวข้น ทํา ประโยชน์ตนประโยชน์ท่านให้ถึงพร้อมด้วยความ แต่ในความเป็นจริงนั้น พอเด็กนร.ได้รับมาสก์ ใช้เสร็จ ก็จะพับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วก็ไปทํางานไป เรียน โดยลืมเอามาสก์ไปเก็บไว้เพื่อใช้ในวันต่อไป ผลก็ คือ มาสก์หาย หรือไม่ก็เปื้อนเกินจนไม่ควรนํามาใช้ต่อ ไม่ประมาท ร่วมกันไปกับหมู่กลุ่มสาธารณโภคีชาว เด็กๆผู้หญิงมีเหตุผลต่อว่า....ก็น้อยเขาก็ดีนี่... ในวันต่อไป แล้วก็ต้องไปขอมาสก์อันใหม่ในวันต่อไป อโศกด้วยกันเถิด อย่ารอช้าเลย. 8 กองงานปิดฉา 8 กองงาน จฉา ๓๐ ส.ค. ๒๕ o