590827 บทปลงอุสภะ มรณานุสติ_.docx

กหนึ่ง เป็นเรื่องของโลกนี้ที่ไม่นานต่างคนก็ลืมกันหมดสิ้น นอกเหนือจากบุญกุศลแล้ว ทุกสิ่งที่เคยมี เคยเป็น เคยทำ ไม่มีประโยชน์สำหรับเราอีกเลยในหลายภพชาติข้างหน้า ที่เราต้องเผชิญกันอีกยาวไกล หากยังไม่บรรลุธรรม โชคดีที่เราได้เกิดเป็นมนุษย์ ซึ่งเป็นภพภูมิเดียวที่ทำบุญได้มากและง่ายที่สุด วันนี้เรายังมีชีวิตอยู่ ยังสวดมนต์ ยังฟังธรรมะได้รู้เรื่อง ยังมีโอกาสอีกมากในการสะสมบุญกุศล เพื่อบรรเทาบาปที่เคยผิดพลาดมาในอดีต เพื่อเป็นความสุขความเจริญในโลกนี้และส่งต่อไปถึงโลกหน้า ซึ่งหลายคนไม่มีโอกาสดีแบบนี้อีกแล้ว เพราะเขาเหล่านั้นพึ่งหมดลมหายใจจากไป โดยไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะได้เกิดเป็นมนุษย์ ได้มีโอกาสสะสมบุญได้ง่ายแบบพวกเราอีกครั้ง ในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต สัตว์ทั้งหลายต้องตายหมดด้วยกันทั้งสิ้น สังขารทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้นแล้ว ย่อมดับไป ความสงบระงับดับไปแห่งสังขารนั้น เป็นสุข •เพราะอวิชชาความไม่รู้การเกิดเป็นร่างกายตัวตนจิตใจดับ สังขารการปรุงแต่งเกิดขึ้นของความคิด ความรู้สึกจึงดับ •เพราะสังขารการปรุงแต่งเกิดขึ้นของความคิด ความรู้สึกดับ วิญญาณการรับรู้สิ่งต่างๆจึงดับ •เพราะวิญญาณการรับรู้สิ่งต่างๆดับ นามรูปร่างกายตัวตนจิตใจจึงดับ •เพราะนามรูปร่างกายตัวตนจิตใจดับ สฬายตนะอวัยะต่างๆที่ใช้รับรู้ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ และสิ่งที่ยึดหน่วงจิตไว้ในโลก คือ รูป เสียง กลิ่น รส การรู้สัมผัสทางกาย ความรู้สึกนึกคิดทางใจจึงดับ •เพราะสฬายตนะอวัยะต่างๆที่ใช้รับรู้ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ และสิ่งที่ยึดหน่วงจิตไว้ในโลก คือ รูป เสียง กลิ่น รส การรู้สัมผัสทางกาย ความรู้สึกนึกคิดทางใจดับ ผัสสะสัมผัสตรวจกระทบรู้ทั้งหมดจึงดับ • เพราะผัสสะสัมผัสตรวจกระทบรู้ทั้งหมดดับ เวทนาสภาพของใจจึงดับ •เพราะเวทนาสภาพของใจดับ ตัณหาสภาวะติดแน่นในความพึงใจและความใฝ่ที่ทำให้จิตใจยึดติดอยู่ในโลกและสรรพสิ่งของโลกจึงดับ •เพราะตัณหาสภาวะติดแน่นในความพึงใจและความใฝ่ที่ทำให้จิตใจยึดติดอยู่ในโลกและสรรพสิ่งของโลกดับ อุปทานความยึดถือในสิ่งต่างๆจึงดับ •เพราะอุปทานความยึดถือในสิ่งต่างๆดับ ภพภาวะชีวิตของสัตว์หรือโลกอันเป็นที่อยู่ของสัตว์จึงดับ •เพราะภพภาวะชีวิตของสัตว์หรือโลกอันเป็นที่อยู่ของสัตว์ดับ ชาติความเกิดจึงดับ •เพราะชาติความเกิดดับ ความเสื่อม ความแปรปรวน ความสิ้น ความโศก ความคร่ำครวญ ความทุกข์ โทมนัส ความขุ่นจึงดับ กองทุกข์ทั้งมวลนี้มีการดับด้วยอาการอย่างนี้ ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ในเวลานั้นว่า เมื่อใดแล ธรรมทั้งหลายปรากฏแก่ผู้แสวงหาทางหลุดพ้น ผู้มีความเพียร เพ่งกระบวนการเกิดเป็นร่างกายตัวตนจิตใจ เมื่อนั้น ผู้แสวงหาทางหลุดพ้น ย่อมกำจัดมารและเสนาทั้งแผ่นดินเสียได้ ดุจพระอาทิตย์อุทัยขึ้นสาดส่องท้องฟ้าให้สว่างไสวฉะนั้นแล โพธิกถา จบ. ที่มา พระไตรปิฎก มหาวรรค ภาค ๑ ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาค ผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ตรัสรู้ชอบโดยพระองค์เอง พระองค์นั้น. มหาขันธกะ โพธิกถา ปฏิจจสมุปบาทมนสิการ