330719 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ020.txt

เอาผู้ปฏิบัติจะเกิดปัญญาปัญญาที่ว่านี้เป็นปัญญาที่จะรู้ดีอย่างโยนิโสมนสิการยิ่งผู้ใดได้ปฏิบัติธรรมมีภูมิหมดฐานสูงลึกซึ้งขึ้นจิตละเอียดขึ้นจริงๆมีจิตที่สูงเป็นฐานสูงขึ้นจริงปัญญานั้นจะแยบคายสูงตามจะรู้ดีรู้ชั่วที่ชัดแท้ขึ้นในฐานที่เราเองเราสูงขึ้นไปนั่นแหละจะทำให้เกิดปัญญาที่เป็นอธิปัญญาที่จริงๆเป็นญาณทัศนะวิเศษที่จริงจะชี้ความชั่วความดีได้ชัดและจะมีแนวโน้ม เชื่อถือในความดีที่จริงจะเห็นชัดในความชั่วความต่ำที่จริงแล้วเราก็จะเลือกเฟ้นจะพอใจในสภาพของความสูงหรือดีหรือกุศลพอใจที่จะยืนหยัดยืนยันในฐานสูงจริงกำลังของกิเลสจะลดถอยกำลังของเจโตของจิตจะกล้าขึ้นเพราะว่าเป็นความจริงที่มันสมพร้อมเพราะให้สังเกตเสมอว่าเราปฏิบัติธรรมเมื่อเราปฏิบัติธรรมไปเรื่อยๆแล้วถ้าเราภูมิสูงขึ้นเราจะมีหิริมีโอต่อปากโอตัปปะคือความเกรงกลัวต่อความชั่วความต่ำความบาปมันเป็นลักษณะของจริงของจิตวิญญาณมันกลัวมันเกรง บอกความต่ำมันไม่ประสงค์จะทำมันรักดีมันรักกุศลปรารถนากุศลยิ่งกว่าจริงๆสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เดาเอาแต่ว่ามือปฏิบัติจริงแล้วเราจะรู้แล้วมันจะเลื่อนขึ้นเลื่อนขึ้นเพราะฉะนั้นผมว่าเรารู้แม้แต่ด้วยปัญญานอกนอกปัญญาตื้นๆธรรมดาว่าอันนี้ดีถ้าแน่ใจว่าดีจริงๆแล้วเราจะต้องผลักดันตัวเราเองมีวิริยะอุตสาหะให้มันขึ้นสูตรดีให้มากๆถ้าขึ้นสู่ดีมากๆจนกระทั่งถึงจิตถึงเจโตแล้วปัญญาจึงจะเป็นตัวจริงและปัญญาพวกนี้เราจะหนุนเนื่องทำให้เราเองเราโปรดตอบปะเกรงกลัวต่อบาปละอายและเกรงกลัวที่จริงเพราะถ้าของ Siri ธาตุของโอตัปปะไม่ใช่การ คิดนึกแต่มันเป็นทาสจริงที่มีการละอายต่อบาปการเกรงกลัวต่อบาปแท้เพราะปัญญาเห็นจริงตัวยานปัญญาดังกล่าวแต่ต้นมานั้นเป็นตัวปัญญาที่ชัดแท้เพราะฉะนั้นผู้ปฏิบัติธรรมจึงจะสูงจริงก็เพราะว่าทุกอย่างมันถึงฐานถึงฐานะของความจริ