อนุสติแด่ผู้อยู่ไกลวัด.jpg

☆ อนุสติแด่ผู้อยู่ไกลวัด เพิ่งระลึกและคํานึงถึงความจริง ที่เป็นสารสัจจะของมนุษย์ ของสังคมเสมอๆ เท่าที่เรามีภูมิรู้นั้นๆ (ต้องเพียรพยายามระลึกจริงๆ) การเกิดมาเป็นคนทุกชาติถ้าไม่ได้พบพระพุทธศาสนาแท้ๆ ก็เท่ากับเป็นคนไม่มีโอกาสได้รู้แจ้งการสั่งสมความเป็นผู้ประเสริฐ หรืออาริยะอย่างถูกสูตรที่สุด เมื่อรู้สูตรแล้ว ไม่พึงเพียรปฏิบัติจริงมันก็ไม่มีมรรคผลจริง ยิ่งไร้มิตรดี สหายดี สังคมสิ่งแวดล้อมดี ยิ่งไม่มีเหตุปัจจัยจะช่วยเรา เราจึงจะต้องยิ่งระลึกต้องตื่นรู้ตัว (ชาคริยา) ให้ได้เสมอๆ แล้วพึงเป็นผู้ปฏิบัติ เป็นผู้อยู่ในทาง (มีสัมมาปฏิบัติให้แก่ตนให้ได้ ในขณะนั้นๆ) เป็นผู้เดินทางก้าวเข้าไปสู่ปลายทางของความประเสริฐสูงสุด (อาริยคุณสูงสุด) ให้ได้อยู่เสมอๆ (ต้องทําจริง)ไม่มีใครช่วยคุณมากกว่าตัวคุณเองอีกแล้ว อย่าเป็นคนได้รู้แล้วก็แท้จ พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ 15 มีนาคม 2539 <>