คาถาอโศกรำลึก.png

.......คาถา "อโศกรําลึก ๒๗" ขณะใดที่จิตใจของเรา ทนไม่ได้ ต่อสภาพที่เราไม่เห็นดีด้วย ขณะนั้นแล คือ มานะ คือ อัตตา คือ กิเลสของเรา กําลังมีบทบาท มีชีวิตชีวา มีการเกิดอยู่ในตัวเราแท้ๆ ซึ่งมันพร้อมที่จะเจริญพัฒนาเป็น.... อรติ+ปฏิฆะ~อุปนาหะ+ โกธ+พยาบาท-ถัมภะ แล้วสะสมให้ โทสมูล ใหญ่ยิ่งขึ้นๆ โดยเฉพาะ ทนไม่ได้ในขณะที่สภาพนั้นๆ สิ่งนั้นๆ กําลังกระทบสัมผัสอยู่ หรือ กําลังแวดล้อมเราอยู่ ซึ่งเป็นสิ่ง เป็นสภาพที่เราไม่เห็นด้วย เราไม่เห็นดี ขณะใดที่จิตใจของเราทนได้ วางเฉยได้ ปลอดโปร่งเย็น สบายได้ ต่อสภาพที่เราไม่เห็นดีด้วย ขณะนั้นแล คือ เรากําลังจิตว่างจาก อัตตา-มานะ เป็นผู้ทนได้ดี หรือ ยิ่งเห็นชัดว่า ไม่ได้ทนอะไรเลย แม้ขณะนั้น จะกําลังถูกกระทบกระแทกสัมผัสอยู่ หรือ กําลังแวดล้อมเราอยู่ ด้วยสิ่ง ด้วยสภาพที่เราไม่เห็นด้วย ไม่เห็นดี นั่นเอง ดังนั้น ทําอย่างไรเราจะมีสติแววไว รู้ตัวเราได้ทันการ ในขณะที่มีอาการต้องทนจนที่สุด ทนไม่ได้นั้นๆ รู้เท่าทัน แม้ขณะมันเริ่มเกิดอย่างอ่อนแผ่วแรกโผล่ แล้วสร้างอิทธิวิธีที่เราสามารถมี จัดการ อย่าให้จิตใจเรา "ทนไม่ได้" หรือ ทําให้ไม่ต้องทน คือ พยายามแก้ไขตนให้จิตว่าง จากกิเลสนั้น ๆ จนเป็นผู้รับรู้และรู้ชัดอยู่ กับสถานการณ์ กับขณะนั้นได้ อย่างไม่ได้ทนอะไรเลยให้ได้ นั่นเอง ๆ ๆ พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ ๓๐ พ.ศ. ๒๕๒๓