พูดไปสองไพเบี้ย นิ่ง เสียประเทศไทย (1).doc.docx

พูดไปสองไพเบี้ย "นิ่ง" เสียประเทศไทย พูดไปมากยิ่งแล้ว ไทยเอย คนก็เฉยกับเฉย ยากแท้ ไม่เห็นแก่ชาติเลย จิตป่วย กระนั้นฤา ต่อสำนึกเสื่อมแย่(แหย้) ชำรุดแล้วกระไรไฉน ทุกข์ไทยในขณะนี้ คือใด ไทยเห็นอยู่ว่าภัย มนุษย์บ้า ระห่ำหนักขนาดไหน ชัดยิ่ง ลายชั่วอาละวาดท้า หยาบช้าเกินคน ไม่สนแม้ขื่อบ้าน แปเมือง หยาบย่ำกระหน่ำเคือง คั่งแค้น หักเหลี่ยมถล่มเหลือง มุ่งประหัต ประหารแฮ ไทยบ่เคยมีแม้น เช่นนี้ได้ไฉน หรือไทยจักสิ้นชาติ ศาสน์กษัตริย์ หรือจักถึงวิบัติ แน่แท้ หรือทั้งชาติขาดขัด- สนกต- เวทิตา หรือจักหมดทางแก้ ล่มแล้วเมืองไทย พูดไปใช่จ่ายเบี้ย สองไพ หาก "นิ่ง" ได้ตำลึงไทย ไม่แล้ว ยิ่ง "นิ่ง" ยิ่งไทยไถล ถลำต่ำ แน่เอย ไทยดับแน่ไป่แคล้ว อยู่เท้าเผด็จการ สันดานดิบดีดดิ้น ดำฤษณา เงินบวกอันธพาลพา คลั่งร้าย มันบ้าเลือดเข้าตา กระทิงดุ มิปานแล ชนขวิดไม่เลือกคล้าย สัตว์แท้เดรัจฉาน ผนึกสมานกันร่วมสู้ ไทยเอย เอาแต่ "นิ่ง" เชือนเฉย ชาติสิ้น พูดเถิดเปิดปากเฉลย ตามสิทธิ์ เถิดเทอญ แสดงออกช่วยกันปลิ้น ถลกเนื้อในเหม็น "สไมย์ จำปาแพง" ๒ พ.ค. ๒๕๕๖