240801-A เจาะลึกการละนิวรณ์5 ตอน1-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ028.txt

ีความผิดความดีอะไรขึ้นมาได้มีประโยชน์แก่คนอื่นด้วยซ้ำไม่ใช่ว่าเราจะมีแต่ลาภยศของตำรวจตัวเราเองแล้วเราก็เลยเสพสุขเสพสมอะไรอวดๆอ้างอยู่เราไม่ไม่เป็นอย่างนั้นเราไม่ต้องโอดอ้างอะไรที่เรามีสุขแบบโลกๆมาอวดโอ๊ยนี่ฉันสุขเพราะฉันได้แต่รูปในรถได้กลิ่นด้วยเสียงได้สัมผัสสุขหรูหราฟุ่มเฟือยมีวัตถุมากมีอะไรจะได้อวดอมแข็งแบ่งมีอำนาจบาตรใหญ่มีอะไรอะไรพิเศษแบบลูกโลกอะไรจะได้เป็นคนไปแข่งก็ไปแบ่งกันเราไม่มีเราก็ไม่ใช่ผมได้เห็นจริงๆรู้จริงๆมันเข้าใจจริงๆแล้วมันไม่เอาจริงๆถ้าเรารู้เราปฏิบัติอย่างนั้นได้ บ่สบายขึ้นมาแม่ถึงอย่างนั้นมันยังมีรายละเอียดที่เราจะต้องเรียนรู้ให้มันสนิทเนียนให้มันลดลดลดลดราคาลงไปอีกมากหลายเลยเราจะต้องทำจนเกลี้ยงจนเบาบางอันที่พูดนี่ไม่ได้พูดในพื้นต่ำไม่ได้พูดนี่พูดอบายมุขพูดคำหยาบๆพูดลาภยศที่แย่งชิงกันโลภโมโทสันกันมีโลภะโทสะอย่างหยาบเราพูดในฐานสูงแต่ฐานของคนที่ได้ปฏิบัติพากเพียรมาจริงหรอเห็นจริงๆแค่นั้นเราจะออกไปนายคลายจางเพราะนั้นมันขั้นปฏิบัติอ่านอารมณ์จิตเราเลยว่าเราเข้าใจอย่างนั้นน่ะเราเข้าใจกันแล้วล่ะโดยสามัญใครๆก็พูดก็รู้ว่าดีก็ถูกต้องและเราเป็นได้เราก็นึกว่าเราเป็นได้อยู่บ้างแต่แท้จริงเราเป็นอยู่ได้ ไดจริงจังแค่ไหนเราต้องมาทดสอบมาดูมาอ่านมาเรียนรู้ให้เห็นว่าจิตของเรายังมีนิวรณ์นิวรณ์หมายคำว่าจิตของเรานี่มันยังเกี่ยวกับมันยังมีอาการของกิเลสเป็นไข้อยากได้พวกนี้แหละไอ้พวกลาภยศสรรเสริญไอ้พวกอารมณ์นอกวัตถุต่างๆพวกนี้แหละเรามีจริงหรือเปล่าตามการที่กินข้าวจนกระทั่งเขาแปลคำว่าการไปจนกระทั่งเขาไม้ไปโดยไม่รู้ทิศทางว่าจะอธิบายเป็นขั้นเป็นตอนอธิบายกันลงไปจนถึงขั้นทำมากมายในธรรมอะไรต่างๆนานาจนกระทั่งว่าถ้าเราปรารถนาทำใครในธรรมแล้วก็ก็ยังถือว่าการถูกแต่ว่ามันไม่ได้ มีทิศทางเดียวกันถ้าเราหมายความว่าคำว่าธรรมะนั้นหมายถึงความบริสุทธิ์ไม่ได้หมายความว่าเป็นคำกลางๆถ้าเป็นไม้ทำการกลางก็กลางๆทรมานด้วยความบริสุทธิ์ก็บริสุทธิ์หรือหมายความว่าเป็นสภาพสูงเป็นสภาพความเจริญเป็นกุศลธรรมชั้นสูงขึ้นไปขึ้นไปถ้ามันหมายถึงอย่างนั้นแล้วเราก็มันคนละทิศทางกันแล้วแต่ที่เป็นใครในการไม่ที่เป็นลาภเป็นยศมาแล้วก็เสพสุขสมใจเป็นอามิสหยาบใครในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสแล้วก็อย่าไปพูดถึงอบายมุขเลยแล้วเราก็เป็นสุขอะไรอยู่อย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่คนละทิศทางกันเลยแต่ทีนี้เมื่อเราเองเรามีอาการมีอารมณ์มีความรู้พวกนี้แล้วเราจะต้องมาตรวจงานจิตจริงๆเรียกว่าใจจะเจ็บโรคนิพพานหรือว่าเรียกว่าปรมัตถ์หาได้ว่าความ เพลงที่มาถึงสภาพภายในในภายในตรวจอ่านทั้งๆที่เราปฏิบัติไปด้วยยืนเดินนั่งนอนมีสัมผัสต่างๆแล้วก็ตรวจอ่านมานั่งดูนี่ก็ตรวจอ่านจิตมันยังมีการอาลัยอาวรณ์โหยไปหากคิดนึกไปผุดเกิดไปเป็นอะไรตายอยู่หรือไม่เรามานั่งอยู่เฉยๆนี่แหละเราจะเอาจิตไว้เฉยๆไม่มีสภาพที่มันถูหลังฆะมังมันเป็นสภาพที่จะออกไปแล้วจนไกลออกไปหาไอ้สิ่งที่เราจริงๆมันไม่ไปไหนหรอกเป็นภาษาเป็นบัญญัติคณะเราไปที่จริงมันก็ปั้นก็ฝันก็ระลึกอะไรอาวรณ์มุ่นมัวอยู่ที่เรานี่แหละเหมือนกับเราไปถึงยังกับสถานที่โน่นที่นี่ที่เราสัญญากำหนดหมายถึงที่ของรูปที่ของรถ เป็นที่ของเสียงที่สิ่งที่มันดึงดูดใจมันก็เหมือนกับมันจะไปที่จริงมันไม่ได้ไปเปิดอะไรหรอกบางทีที่ดึงดูดใจมันอยู่ถึงอเมริกามันก็เหมือนมันอเมริกาปลาที่จริงมันก็อยู่ที่นี่แหละไม่ได้ไปหรอกใจมันก็โทรทางกำบังไปงั้นแหละแล้วมันก็ดูมันไปออกไปไกลแต่เปล่ามันปั่นมันคิดมันหวนมันหมุนวุ่นวายอะไรอยู่ที่นี่แหละดิ้นๆโดนๆถ้ามันมีแรงมากมันก็เอาตัวไปเลยแหละถ้ามันสามารถเอาไปได้มันจะเอาตัวเข้าไปใกล้ไปคิดไปสัมผัสไปสีไปกระทบไปอยู่กับไอ้สิ่งที่เราปรารถนาอยากขายอันนั้นเลยนะมันจะเป็นอย่างงั้นเอาที่นี้เราจะมาดูนิวรณ์นี้เราลองมาดูนี่ ต่างๆพระพุทธเจ้าท่านอธิบายเอาไว้ซึ่งสภาพที่มันอะไรที่มันเป็นแรงดึงดูดมากอะไรที่มันเป็นสภาพที่ลดนิวรณ์ต่างๆเราจะเรียนรู้ใครมีฐานหยาบก็ฟังหยาบไปใครมีฐานละเอียดก็ฟังฐานละเอียดไปเรื่อยๆน่าจะว่าไปในสู่ที่ว่าด้วยนิวรณ์เหตุเกิดนิวรณ์ต่างๆเนี่ยนะเพราะว่าด้วยเหตุเกิดนิวรณ์ทั้ง 5 ดูกระภิกษุทั้งหลายเราย่อมไม่เล็งเห็นฟังดีๆเราย่อมไม่เล็งเห็นธรรมอื่นแม้อย่างหนึ่งที่จะเป็นเหตุให้กามมาฉันทะที่ยังไม่เกิดเกิดขึ้นหรือกามว่าฉันเท่าที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์เหมือนศุภนิมิต ดูกรภิกษุทั้งหลายเมื่อบุคคลใส่ใจศุภนิมิตโดยไม่แยบคายกามฉันทะที่ยังไม่เกิดย่อมเกิดขึ้นและกามะที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์อสุภะมิติก็หมายความว่ามันเป็นสภาพที่มันดีในทางสายตาของโลกเขาเขาก็สวัสดีมาเป็นสภาพที่เขานิยมชมเชยกันเช่นวาดรูปนี้เขาว่ามันดีมันสวยดีมันงามดีสีรูปเขาบอกมันสดดีสีก็สดดีรูปเขาว่ามันสวยมันงามดีเสียงนี่เขาว่าไพเราะโลกเขาว่างั้นเรียกว่าศุภนิมิตรเป็นเครื่อง เป็นสภาพที่เป็นคนเขาลือลั่นกันคนเขาเห็นดีเห็นงามคนก็ชอบไอ้สิ่งเหล่านี้มันมีอยู่ในโลกมันมีสีสดสีสวยมันก็มีสีนั้นเราไปกำหนดเองว่าสวยแล้วไม่กำหนดว่าสวยเราก็ไม่กำหนดแต่มันก็ว่ากันน่ะมันต้องกำหนดเราไปห้ามมันไม่กำหนดไม่ได้มันกำหนดมันสมมุติบางทีไม่ตรงกันได้หรอกอ่าประเทศนี้สมมุติอันนี้สวยประเทศโน้นเขาไม่ได้สมมุติตามกันก็มันก็ไม่ตรงกับนักหรอกแต่มันก็ต้องสมมุติว่ามันไม่สมมติอันนี้สวนมันก็ไปดันผ่าสมมติอันโน้นสวยอันนั้นงามอันนั้นเป็นดีเป็นชอบเป็นหน้าชื่นหน้าชอบกันมันก็เป็นกำหนดการเรียกว่าศุภนิมิตและสิ่งเหล่านี้แหละถ้ามันมีการกำหนดกันในโลกมันเป็นค่านิยมเป็นรสนิยมในโลก ฝันดีถ้าเผื่อว่าเราไม่มีพระพุทธเจ้าจะเกิดถ้าเราจะไม่มีกามมาฉันทะบอกว่าไอ้พวกนี้แหละถ้าเรารู้ไม่เท่าทันเรารู้ไม่เท่าทันจิตใจของเราไม่ใส่ใจศุภนิมิตรโดยไม่แยกขายใส่ใจโดยไม่แยบคายถ้าใส่ใจโดยไม่แยบคายภาษาสำนวนว่างั้นน่ะเดี๋ยวจะอธิบายให้ฟังโดยไม่แยบคายกามมาฉันทะที่ยังไม่เกิดก็จะเกิดไอ้กล้ามันถ้าเกิดอยู่แล้วมันก็จะเจริญงอกงามเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดไปสัมผัสหรือว่าไปนึกคิดอยู่กับสุขภัณฑ์นิมิตที่มันยั่วยวนชวนใจแล้วเราก็ไม่รู้เท่าทันว่ามันก็เป็นสักแต่ว่ามันเกิดอยู่ในโลกนี่เรียกว่าเรารู้ด้วยแยกขายของสิ่ง นี้มันเป็นของเกิดอยู่ตามโลกจะบอกว่าดอกไม้บานสีมันสดสีมันใสพอบานเต็มที่อยู่เต็มที่มันก็เป็นอย่างนั้นอยู่ตามธรรมดาธรรมชาติในโลกคนไปสมมุติมันเองว่าสวยถ้าเราไม่รู้เท่าทันความจริงอย่างนี้เราก็จะไปหลงดอกไม้บานอย่างนี้เป็นต้นหรือว่าคำว่าต้องมาแต่งกันยิ่งมันสังขารมาปรุงมาล่อเลยเสื้อผ้าอย่างนี้ผิวพรรณอย่างนี้หน้าตารูปไข่รูปพระจันทร์รูปกลมคิ้วอย่างนี้คางอย่างนี้บางทีเขาก็โกนออกเขียนเป็นรูปอย่างโน้นอย่างนี้เลยสมมุติกันไปใหญ่เลยแล้วก็บอกว่าอย่างนี้นะโลกเขานิยมกันรสนิยมเขานี่เป็นรสนิยมเขานิยมกันว่าสวยแล้วเขาก็เล่าลือกันทุกคนเขาก็เห็นตามน้องเองไปตามเขาว่าสวย เป็นสวยเป็นศุภนิมิตเป็นรสนิยมแล้วเราก็ไปตามไปสัมผัสไปเกี่ยวข้องไปคลุกคลีไปวุ่นวายด้วยความไม่มีปัญญาด้วยความไม่แยบคายด้วยความไม่รู้เท่าทันและจิตใจของเราก็อินทรีย์อ่อนพระอ่อนเป็นต้นเราก็จะเกิดกามมาฉันทะหรือถ้าเกิดกามฉันทะอยู่ก็จะยิ่งงอกงามไพบูลย์ยังจะเจริญใหญ่เลยเจริญทางกามกิเลสหนักขึ้นไปเลยหนักมากไปเลยไอ้นี่ท่านบอกเรื่องของการปฏิวัติหมายความว่าอย่างนี้เหตุให้เกิดก็ในโลกแม้ว่ารูปอธิบายแง่เดียวรูปเดียวเรื่องรูปรถกลิ่นสีเสียง กันหมดแม้แต่รสอาหารเนี่ยเขาปรุงมาแล้วเขาก็มาลืมกันชมกันทั้งๆที่บ้านรสอาหารบางอย่างนี้มันแสนทารุณมันไม่ได้เอร็ดอร่อยมันไม่ได้ติดเป็นกามจะต้องมาไข้ไม่อยากหรอกแต่เขาชนะเราวิ่งโหลดเลยอย่างเช่นส้มตำแซ่บอีหลีของภาคอีสานลงไปแตะดูสิวิ่งโลดเลยให้ฝรั่งที่ฝรั่งที่มันไม่เคยแตะดูสิรับรางวัลวิ่งเลยมันร้องแสบแสบเผ็ดร้อนแล้วมันสู้ไม่ได้แต่คนเราก็สมมุติกันแล้วก็พยายามที่จะบอกว่าไอ้นี่มันดีมันเลิศจนติดจนได้อย่างนี้เป็นต้นแม้แต่ของเหม็นสมมุติกันปลาร้าปลาเจ่าหรืออะไร แตะอีกหลายอย่างเยอะแยะไอ้เนื้อเน่าเนื้อหมักอะไรก็ตามใจเหม็นๆเน่าๆก็ไปชอบกันอะไรงี้มันก็เป็นการสมมติกันน่ะว่าอย่างนี้ดีสุภนิดาเขาว่าอย่างนี้เป็นเครื่องหมายของสิ่งที่คนนิยมชมชอบกันดีกว่าสมมุติกันไปอะตอมมาดูก็รักพิษทั้งหลายเราย่อมไม่เล็งเห็นธรรมอื่นแม้อย่างหนึ่งที่จะเป็นเหตุให้พยายามให้พยาพยาบาลตอนนี้พยาบาลที่ยังไม่เกิดขึ้นเกิดขึ้นหรือพยาบาลที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์เหมือนปฏิกิริยานิมิตเหมือนกับประโยคข้างบนนั่นแหละเราย่อมเป็นเห็นทำอื่นแม้อย่างหนึ่งที่จะเป็นเหตุการณ์ในชั้นพระที่ยังไม่ เกิดขึ้นหรือกลับมาจากธาตุที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์เหมือนศุภนิมิตไม้อสุภเป็นเรื่องที่เป็นเรื่องที่ทำให้การเกิดพยาบาลก็หมายเอาปฏิกะนิมิตเป็นเรื่องที่ทำให้พยาบาทเกิดดูก็รับภิกษุทั้งหลายเมื่อบุคคลใส่ใจในปฏิกรรมนิมิตโดยไม่แยบคายเดี๋ยวจะย้ำคำว่าใส่ใจโดยไม่แยบคายให้ฟังชัดๆทุกอันน่ะเป็นอย่างนี้แทบทั้งนั้นน่ะใส่ใจโดยไม่แยบคายถ้าใส่ใจปฏิทินโดยไม่แยบคายพยาบาลที่ยังไม่เกิดย่อมเกิดขึ้นและพยาบาลที่เกิดขึ้นย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์กันอย่างเดิมเพราะว่าเราไม่รู้ว่าอาการของปฏิกะเป็นอย่างไรในใจ เราไม่ทราบไม่รู้เราก็จะปล่อยมันเมื่อปล่อยมันมันก็เจริญเติบโตเป็นพยาบาทเป็นอะไรตายที่รุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆจากตั้งแต่ความไม่ชอบใจปฏิคานี้ไม่ชอบใจมันจะไม่ชอบใจขึ้นมาแล้วเราก็ไม่รู้เท่าทันจิตใจเราไม่แยบคายไม่รู้ตัวไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้วก็ไม่ละไม่ล้างไม่ทำให้มันเบาบางหรือไม่ทำให้มันหายไปปล่อยมันปล่อยมันมันก็จะเกิดการพยาบาทที่ยังไม่มีก็จะมีขึ้นพยาบาทที่มีแล้วก็จะรุนแรงหนักยิ่งขึ้นไปอีกเพราะเรารู้ไม่เท่าทันในปัจจุบันคืออาการลักษณะเครื่องหมายที่แสดงออก ไม่รู้ว่ะมันไม่มีตัวตนอ่ะแต่มันบอกกามก็เหมือนกันมันไม่มีตัวตนสุพจน์นิมิตนี่ก็เหมือนกันมันไม่มีตัวตนน่ะแต่มันบอกบอกออกมาให้รู้เราจะไปดูดอกไม้นี่ขอย้อนดูดอกไม้ฟังเสียงไพเราะมันก็เป็นของโลกโลกธรรมดาแต่เรามีอาการเครื่องหมายที่แสดงบอกอาการว่ามันดีนะอย่างนี้มันดีนะอย่างนี้มันดีนะนี่เรียกว่าศุภนิมิตรเราไปเชื่อตามโลกเขามาบอกมาเล่ามาเลยเป็นรสนิยมเป็นอะไรต่ออะไรอยู่ตัวจริงของมันก็เป็นอย่างนั้นแหละทีนี้ในด้านพยาบาลนี้ไม่ใช่เราไปเอาท่าทางไม่ได้ไปเอานิมิตจากฝั่งโน้นแต่เราเอานิมิตพระพุทธเจ้าปฏิพัทธ์เป็นปฏิกะเป็นลักษณะอย่างนี้ถ้ามันเกิดก่อนที่จ่ายเมื่อไหร่ถ้าเราไม่รู้เท่าทัน ยาอันแยบคายด้วยจิตอันแยบคายมันก็สะสมเดี๋ยวมันก็จะพลุ่งพล่านก่อให้เกิดอาการแรงโตใหญ่ขึ้นมาเรื่อยๆเพราะคำว่าไม่แยบคายนี้แหละคือเราไม่ได้สังวรสำรวมอินทรีย์เราไม่มีสติสัมปชัญญะเราไม่มีการตรวจตราพิจารณาอ่านให้ออกมีธรรมวิจัยรู้อาการรู้เหมือนกันรูปนามของสิ่งเหล่านี้เราไม่ได้ฝึกหัดพากเพียรเรียนเลยเราจะไม่รู้ด้วยจิตแจ่มใสจริงๆแล้วจะไม่รู้ทีพวกเราได้มาปฏิบัติประพฤติกันบ้างแล้วสามารถที่จะอ่านจิตจับจิตได้จิตใจจิตอาการอารมณ์ต่างๆ สามารถจับได้และสามารถรู้ได้ว่าอาการอย่างนี้โลภะอย่างนี้ราคะอย่างนี้โทรศัพท์แล้วซึ่งที่จริงมันรู้ได้แม้คนที่ยังไม่เคยศึกษาธรรมะขึ้นมาบอกว่าไอ้อารมณ์ของคุณเป็นอย่างนี้ขึ้นมานี่คุณรู้ไหมอารมณ์โกรธอารมณ์โทสะอารมณ์พยาบาลอารมณ์กามารมณ์ใครอยากชอบราคะรัดตรึงใจคุณก็รู้ไหมคุณนึกออกไหมมันนึกออกมันหยาบๆแรงๆมันก็นึกออกแล้วเราก็ลดอาการมันแรงก็รู้ให้ได้ว่าอาการเบามันเป็นยังไงก็ไม่รู้มันได้ทำไปฝึกไปมันฝึกได้ทุกคนน่ะทำจริงๆก็เอาได้ทุกคนจริงๆเรียนรู้อุบายเครื่องออกรถได้พิจารณากฎคมด้วยวิธีการอดทนให้มันดับให้มันเบาลงไปด้วย พี่จะกดแบบไหนก็ตามใจคุณน่ะมันไม่มีตัวไม่มีตัวนะแต่ว่าเราจะต้องทำให้มันดีลงไปทำให้มันอ่อนแรงลงไปทำให้มีบทบาทน้อยลงไปจริงๆต้องทำถ้าจะปฏิบัติธรรมเราก็ต้องทำไม่มีข้อแม้สู้ดื้อๆเลยว่ารักสมถะ 2 สู้เด็กเหตุผลของปัญญาเห็นได้ว่าอาการอย่างนี้เนี่ยมันโง่ๆเงาๆนี่นาเราก็เป็นทุกข์และเราก็ไม่ควรจะเกิดอาการพวกนี้เลยถ้ารู้ด้วยปัญญาแค่นี้ไม่ว่าอะไรที่เป็นอกุศลรู้แล้วว่าพวกนี้เป็นนิวรณ์ต่างๆมันไม่เอาอ่ะไม่เอาครับไม่เอาเสี่ยอย่างนี้ดูแล้วเดี๋ยวบรรยายวางปล่อยไปเลยไม่เอาไม่ให้มันมีอาการนี้แล้วเราก็รู้ว่าอาการที่มันไม่มีลักษณะที่ไม่มีอาการอย่างนี้เป็นลักษณะยังไง มึงก็นึกออกนี่นะว่าลักษณะไม่มีอาการอย่างนี้เป็นยังไงพยายามทำให้เป็นอาการอย่างที่เราไม่มีอาการอารมณ์อย่างนี้จริงๆเลยทำจริงๆอยากไปนั่งเดาๆโดนๆคิดคิดถึงนึกนึกไม่ออกแล้วทำใจของเราให้เป็นอย่างนั้นจริงๆปล่อยเลิกไปอาการอกุศลทั้งหลายแหล่พวกนี้พวกนี้ถือเป็นอกุศลทั้งนั้นแหละเป็นจิตบาปเป็นจิตชั่วเป็นจิตทุกข์เป็นจิตที่มันมีกิเลสตัณหาเป็นจิตที่เป็นตัวทุกข์ตรงๆแท้ๆก็ทุกข์แท้ๆนะเพราะเราเห็นเรารู้เราก็เลิกอ่านเรื่องกามก็เรื่องพยาบาทผู้ที่ได้ฝึกมาแล้วก็สบายขึ้นบ้างล่ะถ้ามันได้ลดได้ตามมาตรฐานต่อต่อมาถ้าเรายังฝึกหรือว่าเราจะต้องยุติธรรมพรุ่งนี้เราก็จะดูยากอีกต่อไปผู้ที่ยัง พื้นฐานที่ลึกต้องมาติดที่ต้องมาติดอุทกปุตตะกูยังไม่มาติดนี่นะยังติดกามยังติดพยาบาทโลกธรรมอะไรหยาบๆอยู่นั่นน่ะพวกทีนะมีธาตุกับพวกไอ้พวกนี้นี่ไม่ค่อยชัดหรอกจะมีก็ไม่รู้ตัวเท่าไหร่รู้สึกว่าเราไม่มีนี่อย่างนี้ไม่ค่อยมีเพราะใจมันตื่นเต้นอยู่กับรสชาติยากเท่านั้นรถของกามนี่มันต้องปรุงมันต้องสร้างมันต้องตอนนี้อยู่ตลอดเวลาพยาบาลก็เหมือนกันต้องตื่นเต้นหมูหันแหลกอยู่ตลอดเวลาของมันมันแรงมันเป็นสภาพหยาบคายเพราะฉะนั้นเรื่องบางทีนะมีธาตุจะฟุ้งซ่านอยู่ในใจอย่างเงี้ยเรายังจะไม่มีภูมิฐานมารู้ง่ายๆนักหรอกต่อเมื่อเราลดการเราลดพยาบาทได้จริง มันจะผ่านมันจะไล่ขึ้นมาหาทีนะไม่ได้จะเด่นชัดโอ้ตัวนี้มันร้ายกาจไอ้การพูดแล้วเราก็ไม่เท่าไหร่ไอ้พยาบาลพูดแล้วก็ไม่เท่าไหร่ผู้ใดเบาบางจากพวกนี้มันได้จะเห็นตัวนี้เป็นตัวร้ายกันถ้าคนที่ติดตามมากๆในปีอะไรอาวรณ์โหยหานี่โถ่นอนมันก็ไม่หลับนั่งก็ไม่หลับไม่หลับหรอกนะติดหวยอาวรณ์มีกามมีราคะคนนึงไม่ต้องเอาชัดๆนี่แหละผู้หญิงอย่างนี้ตาค้างเลยไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันหรอกพี่ก็บอกเฮียก็ตามใจเถอะถ้าอยู่กันห่างกันหน่อยมันไปไม่ได้แล้วก็ใจมันตื่นยังงั้นมันนอนไม่หลับไม่หลับหรอกเพราะฉะนั้นไอ้ตัวกิเลสนิวรณ์ ผีนะมีธาตุตัวอุดตะๆของมันอยู่อย่างนั้นน่ะมันไม่ใช่ฟุ้งซ่านธรรมดามันฟุ้งซ่านกับการที่ปรับปรุงตนกันผสมผสานหยาบคายสัมผัสใกล้ชิดแต่ต้องด้วยตาด้วยหูด้วยจมูกลิ้นกายตรงๆเลยมันก็รุนแรงไม่หลับไม่นอนหรอกจนกว่ามันจะเบาบางจริงๆเพราะมันเบาบางจริงๆนะทีนี้คุณก็นึกเห็นพวกนี้มันถูกเราถอดถอนมาแล้วถอดถอนมันจริงเบาบางมาจริงคุณก็จะมาตกฐานเนี่ยฐานที่เท่ากับพยาบาทตกมันต้องถามจริงๆยิ่งไม่ห่วงลาภยศสรรเสริญไม่ห่วงกามอะไรมากนักเบาบางมาแล้วก็แหมก็ว่ามันดีมาจากโลกพอสมควรไม่วุ่นวายในอบายมุข ไม่หนักหนาในกามไม่หนักหนาในโลกก็ทำพยาบาทอาฆาตมาดร้ายอะไรก็ก็รู้แล้วมันก็เรื่องต่อสู้เข่นฆ่ากันไม่ได้เรื่องอะไรไม่รู้แล้วไม่รู้จบอภัยเบาบางมาจริงๆไม่เอาถ่านเท่าไหร่แล้วคราวนี้ลำบากล่ะตอนนี้โอ๊ยอะไรไม่รู้ว่ามันอร่อยอะไรกันนักหนาแต่ก่อนแต่ไรก็ไม่เคยเอ็ดอร่อยที่นั้นทีนี้ถ้าผีน่ะมีถ้าลงไปง่วงเหงาซึมตัดลงไปจิตตกลงไปแล้วนี่ไอ้ตัวกูจะจัดก็อยู่ด้วยจริงๆกูก็จะเนี่ยมันสูงกว่าที่ได้ไม่ทักคนไม่รู้มันง่ายเหมือนกันกับคนที่ไม่รู้ทีนี้ถ้าไม่รู้เหมือนมันไม่มีเหมือนกับคนที่ยังเมากามลดการจึงไม่เห็นสีน้ำตาลลดทีนะมีทางออกไปคุณจึงจะเห็นชัดขึ้น รถที่ไม่มีทางเพราะฉะนั้นเราต้องทำจิตใจให้แยบคายผ่องใสแล้วเราจะรู้ทั้งตัวที่ฟุ้งซ่านในฟุ้งซ่านนั่นแหละมันจะมีอาการของกามและพยาบาทไรๆที่เบาบางไม่จัดจ้านเหมือนจะกราบกราบพยาบาทจับๆอีกซ่อนอยู่อย่างนั้นมันไม่ใช่ตัวตนตัวตนที่เป็นแบบจะต้องสัมผัสปะหน้ากันพยาบาลก็จะต้องฉะก็เลยมาดวลกันเลยซัดเนื้อต่อเนื้อเลยมันไม่อย่างนั้นหรอกไม่กามก็จะต้องมาสัมผัสกับตัวต่อตัวลูกเห็นด้วยรูปหูก็ได้ยินเสียงชัดๆไม่อย่างนั้นหรอกอยู่ในอารมณ์อยู่ในใจแต่ถ้าเผื่อว่าทีนี้ถ้ามันมากมันหนักมันก็ไม่รู้ตัวมันก็อาจจะหลับหลับดีแล้วมันก็อยู่ต่ออยู่ในมันปรุงเป็นอาสวะ สั่งตัวสั่งตนได้เยอะแยะแต่เราจับมันไม่ได้เพราะมันไม่ได้เพราะงั้นเราจะต้องพยายามอย่าให้ตัวทีนะมีภาระให้ตกศาสนาพระพุทธเจ้าสำคัญที่มีสติสัมปชัญญะปัญญานะผู้ที่สังวรในอินทรีย์ทั้งหมดผู้ที่มีสติสัมปชัญญะถ้าไม่มีสติสัมปชัญญะเป็นอาหารของความไม่สำรวมอินทรีย์ 6 เนี่ยเราดูหนังไม่มีจิตอันแยบคายก็เป็นอาหารของความไม่มีสติสัมปชัญญะเพราะฉะนั้นเราไม่มี 7 อันแยกขายก็เพราะว่าเราเองเราไม่ได้ฟังสัจธรรมเราไม่ได้อยู่ใกล้สัต จิตของเราก็เลยไม่เกิดศรัทธาเมื่อจิตไม่ศรัทธาจิตของเราไม่หยาบคายปล่อยตัวใหม่ไม่สนใจไม่สนใจในจิตทีนี้ถ้าผู้ที่เป็นผู้รู้เป็นบัณฑิตท่านจะเทศให้ฉันจะเน้นให้เราเองใส่ใจในจิตใส่ใจในอารมณ์ใส่ใจในปรมัตถ์ใส่ใจในการปฏิบัติประพฤติตัวเองมีสติสัมปชัญญะสังวรสำรวมอินทรีย์ 6 จิตมันจะได้แยบคายขึ้นแยบคายขึ้นถ้าเราสำรวมอินทรีย์สังวรอินทรีย์และเราก็มีสติควบคุมสติสัมปชัญญะพิจารณาไตร่ตรองมีสติธรรมดามันก็ไม่เดินทางอะไรมากหรอกที่จริงมันต้องเดินโพชฌงค์มีสติสัมปชัญญะแล้วก็มีธรรมะวิจัยมีวิริยะตรวจ จิตของเราก็จะละเอียดละออแยบคายรู้สิ่งที่ได้รู้ที่จิตของเรานี่แหละตัวถูกตัวผิดตัวดีตัวชั่วตัวอาการต่างๆรูปนามของจิตอาการที่มันเป็นราคะโทสะโมหะหรืออาการของที่นะมีอาการของอุทกภัยมันจะเห็นอาการแล้วบอกถูกยิ่งในรูปทฤษฎีรูปภาษามาด้วยแล้วมันก็จะแจ่มแจ้งเลยสัมผัสตัวสัมผัสอาการรู้ความแตกต่างกันมากขึ้นมีจิตใจจะแก้ไขถ้าเรารู้ลักษณะทำพวกนี้ชัดเจนแล้วก็ควบคุมกายกรรมมโนกรรมให้มันเป็นสุจริตได้ควบคุมจริงๆการควบคุมกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมให้เป็นสุจริตนั่นแหละคือการล้างนิวรณ์ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ควบคุมมันไม่ให้มันเป็นระมัดระวังควบคุมสังวรระวังอยู่พรุ่งนี้คือเราจะต้องสังวรสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 อะไรผ่านเข้ามาควบคุมมันมีสติรู้จิตแยบคายขึ้นรวยแข็งแรงแข็งแรงแข็งแรงขึ้นมีสติปัฏฐาน 4 มีโพชฌงค์ 7 มีเข้าไปจริงๆดูกายดูอารมณ์กายดูสภาพภายนอกภายในดูเวทนาเวทนาต่างๆมันดิ้นรนถ้ามันได้แสบมันก็สุขมันก็เป็นการสั่งสมและสั่งสมอยู่เรื่อยเป็นอาหารอันอ้วนพีของกิเลสน่ะสั่งสอนให้มันสมใจในการสมใจในรูปสมใจในรถผมก็เลยเลี้ยงมันเอาดีๆคุณมันก็แค่เลี้ยงมันแท้ๆขุนมันแท้ๆมันก็เป็นนิวรณ์พยาบาทก็เหมือนกันไม่ชอบใจก็ให้มันมันก็เป็นนิวรณ์มันก็เลี้ยงมันอยู่ตรงนั้น เพราะเราก็จะต้องทำให้มันจางคลายไม่ให้มันแสบไม่ให้มันติดรู้เท่าทันทำอารมณ์อย่าให้มันเสร็จเราจะทำยังไงก็ได้จะบอกคุณคุณก็ทำเป็นอุบายเครื่องออกไปอย่างนี้นี่ไม่เสร็จอย่างนี้จิตใจไม่เป็นสุขเวทนาอาการไม่เป็นสุขก็เวทนาคุณทำได้อย่างนี้สมใจเนี่ยอาการมันลิ้มมันดูดดื่มนี้มันไม่ดื่มไม่ดูดอะไรหรอกมันคลานมันปล่อยมันจางมันเฉยมันเท่ากับว่าแรงๆมันก็จะกลายเป็นผลักแต่สภาพผลักซะก่อนก็ได้พักกามผักลาบยศซะก่อนต่อไปเราก็ต้องมาแก้กลับอีกแหละไปผลักแล้วมันก็ยังเป็นทุกข์อยู่เหมือนกันชังเป็นทุกข์อยู่เหมือนกันแต่มันมันจะต้องแก้ด้วยหมัดแรงๆอย่างนี้ก็ก่อนก็แล้วแต่ถ้าผู้ใดที่ยังจะต้องใช้ พักก่อนก็ได้ก็ทำกลับกันไปทำกลับกันมาเนี่ยอธิบายนัยยะอะไรต่ออะไรแทรกให้ฟังชัดๆขึ้นมาด้วยนะอันต่อมานี่ลองฟังภาษาพระพุทธเจ้าที่ท่านตรัสถึงนิวรณ์ข้อที่ 3 ดูที่สุดทั้งหลายเราย่อมไม่เล็งเห็นธรรมอื่นแม้อย่างหนึ่งที่จะเป็นเหตุให้ทีนะมิทธะที่ยังไม่เกิดเกิดขึ้นหรือสีนั้นมีธาตุที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์เหมือนความไม่ยินดีแค่ความไม่ยินดีอาการไม่ยินดีนี่เป็นเรื่องที่เมื่อกี้นี้ก็คือความไม่ยินดีเหมือนกันไม่ชอบใจไม่ยินดีกับความไม่ยินดีแต่มันละเอียดลึกซึ้งไปกว่ากันมากมันไปหาความไม่ชอบใจที่มันขัดมันเคืองมันเป็น ไม่พอใจที่มันจะแรงแดงอาการที่มันมีบทบาทสูงต่างกันกับอาริสต่างกันกับไม่พอใจตัวที่แปลนี้คงจะมาจากคำว่าอาริสความไม่พอความไม่ยินดีอันนี้นะนี่ก็เดาจากภาษาบาลีว่ามันจะมาจากตัวนั้นจะใช่หรือไม่ใช่ก็โดนอีกนิดหน่อยจริงๆแล้วก็ติดนันทิยาจากอะโรติกปั๊มไม่ยินดีตัวนึงแล้วก็ต่อไปด้วยมันไม่ใช่ตัวเดียวอ่ารัฐติความไม่ยินดี Pantip ความเกียจคร้านความเกลียดค้าน ก็ความบิดขี้เกียจในนี้ท่านแปลว่าความผิดขี้เกียจวิชาวิชาอันนี้เราก็เคยพูดกันเราก็เคยเอามากล่าวกันนะวิชาแล้วก็ความเมาในอาหารอ่าทักษะสัมมาโทแล้วก็จิตมีท่านบอกผิดที่หดหู่นะจิตที่โหดหูนี้อาตมาไม่อยากจะแปลตัวนั้นอยากจะแปลว่าจิตหลบน่ะแกจะมีนักปั่นอารีน่าภาษาอังกฤษหลบเลี่ยงหลบหลีกหลบคำแปลว่าจะหดหู่มันหดหัวหดหู่มันชอบที่จะไม่สู้ไม่มาประจำถ้าลักษณะ นี่แล้วมันเป็นช่องเลยพยัญชนะที่ทำให้เกิดไอ้นี่แหละเป็นตัวร้าย 5 อย่างนี้ความไม่ยินดีความเกียจคร้านความผิดขี้เกียจความเมาอาหารและจิตที่หดหู่ดูกรภิกษุทั้งหลายเมื่อบุคคลมีจิตหดหู่ที่นะมีที่ยังไม่เกิดย่อมเกิดขึ้นและศีลธรรมที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความเจริญไพบูลย์นะนี่ก็บอกตรงๆนะเพราะถ้าผู้ใดที่มีจิตที่มันเป็นลักษณะที่มันหลบเลี่ยงลักษณะไม่ยินดีก็เป็นเจตสิกนั้นต่างเพราะฉะนั้นในนี้จึงแปลทับเลยว่าดูกราฟภิกษุบุคคลเมื่อบุคคลที่มีจิตหดหู่ทีนั้นเป็นธาตุที่ยังไม่เกิดสรุปตัวท้ายว่าถ้ามีจิตลักษณะมีแล้วก็ลักษณะนี้คือเป็นตัวตัวสำคัญ เย็ดนักโทษจากลีน่าจังดีนะเนี่ย relative เนี่ยเพราะฉะนั้นเวลาท่านสรุปแล้วเขาบอกลีนะจิตตะภิกขเวอนุปริญญาก็แปลทับแปลต่อไปเลยว่าดูก็รับภิกษุบุคคลผู้มีจิตหดหู่ลีนะจิตจัดสรรค์ผู้ใดมีสภาพของความไม่ชอบใจกับภารกิจมันหลอกมันหลีกมันนี้ไม่เอาไม่ชอบใจนี่มันผลักมันไม่เอาหลบหลีกเล่นกันที่ขี้เกียจก็แห้งๆเลยมุดเลยวิ่งหนีไม่เอาวิธีการนี่เคยแปลให้ฟังแล้วความบิดขี้เกียจเนี่ยเขาแปลโดยภาษาอังกฤษ อาตมาเองแปลว่าขึ้นขนแปลว่าขึ้นขนคือมันขี้เกียจจนไอ้คำว่าบิดขี้เกียจนี่เขาเอามาจากหมาเคยเห็นหมามั้ยหมาเวลามันนอนพอนอนเสร็จแล้วไปเดี๋ยวมันก็ลุกขึ้นมาบิดยืดเลยแล้วมันก็นอนต่อมันไม่ทำอะไรแล้วมันกินแล้วมันก็นอนอย่างนั้นน่ะเค้าลักษณะมาจากหมาคือมันขี้เกียจอย่างยิ่งยิ่งกว่าแล้วยิ่งกว่าขี้เกียจเพราะฉะนั้นอาตมาก็แปลว่าขึ้นขนขี้เกียจจนขึ้นขนขี้เกียจนะขี้เกียจมากถ้าโรคขี้เกียจจนอย่างนี้แล้วไม่ต้องห่วงหรอกมันหนีสุดกูเข้าไปสุด สิ่งเหล่านี้แหละเป็นช่องทางเป็นตัวที่ถือนิมิตรถ้ายังไม่เกิดจะเกิดที่อาทิตย์ไม่เท่าที่เกิดแล้วจะงอกงามไพบูลย์ฟังดีๆนะแสบทรวงในคำว่างอกงามไพบูลย์นี้ไม่ใช่คำที่มันน่าชื่นอกชื่นใจอะไรนะไม่ใช่อะไรก็งามไพบูลย์ลองมาหากิเลสของคุณงอกงามไพบูลย์ที่นั่นไม่ทันก็งามไพบูลย์พัตสมบัติทัวร์และการที่ยังเมาในอาหารเมาในอาหารเมาในอาหารจริงๆเนี่ยอาหารที่เป็นข้าวสุกแล้วข้าวสุกขนมสดที่เป็นประเภทอาหารอาหารที่เคี้ยวกลืนกินเข้าไปในท้องยังเมายั