เรื่องเด็กหญิงกินไข่ไก่.doc.docx

เรื่องเด็กหญิงกินไข่ไก่ มีหมู่บ้านหนึ่งชื่อปัณฑุระ อยู่ไม่ไกลจากเมืองสาวัตถี. ในหมู่บ้านนั้น มีชาวประมงอยู่คนหนึ่ง. ครั้งไปเมืองสาวัตถี เขาเห็นไข่เต่าที่ริมฝั่งแม่น้ำอจิรวดี จึงนำไข่เต่าเหล่านั้นไปเมืองสาวัตถี ต้มกินที่เรือนหลังหนึ่ง และได้ให้ไข่ฟองหนึ่งแก่เด็กหญิงในเรือนหลังนั้น. เด็กหญิงนั้นได้กินไข่เต่าแล้วก็ติดใจในรสชาติ แต่นั้นมา ไม่อยากกินอาหารอย่างอื่น. มารดาของนางจึงไปนำไข่ที่แม่ไก่ออกไข่ไว้มาให้. นางกินไข่ฟองนั้นแล้ว เกิดติดในรสอาหาร แต่นั้นมาก็ไปนำไข่ไก่มาทำกินเอง. ในเวลาออกไข่ แม่ไก่เห็นเด็กเอาไข่ของตนไปกิน แค้นเคืองเด็ก จึงผูกอาฆาต ตั้งความปรารถนาว่า ถ้าเราตายจากชาตินี้แล้ว ขอให้เกิดเป็นนางยักษ์ ได้กินลูกของแกบ้าง ดังนี้ ตายไปเกิดเป็นนางแมวในเรือนนั้นนั่นเอง. การจองเวรกันให้เกิดทุกข์ ฝ่ายเด็กหญิงคนนี้ตายไป เกิดเป็นแม่ไก่ในเรือนนั้นเหมือนกัน. แม่ไก่ออกไข่มา. นางแมวก็มากินไข่เหล่านั้นถึง ๓ ครั้ง. แม่ไก่จึงตั้งความปรารถนาว่า แกกินไข่ของข้าถึง ๓ คราว ตอนนี้ยังจะกินข้าอีก ข้าตายไปแล้ว ขอให้ได้กินแกกับลูก ตายจากแม่ไก่ไปเกิดเป้นนางเสือเหลือง. ฝ่ายนางแมวตายไปเกิดเป็นนางเนื้อ. เมื่อนางเนื้อนั้นออกลูกมา นางเสือเหลืองก็มาจับนางเนื้อนั้นกินพร้อมกับลูกทั้งหมด. ทั้งสองจ้องทำลายกันอยู่อย่างนี้ ก่อทุกข์ให้กันและกันถึง ๕๐๐ ชาติ ในที่สุดฝ่ายหนึ่งเกิดเป็นนางยักษ์ ฝ่ายหนึ่งเกิดเป็นหญิงสาวมีตระกูลอยู่ในเมืองสาวัตถี. เรื่องต่อจากนี้ พึงทราบตามที่กล่าวไว้แล้วในพระคาถาว่า "น หิ เวเรน เวรานิ" เป็นต้น นั่นแล. แต่ในเรื่องนี้ พระศาสดาตรัสว่า "ก็เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ไม่ใช่ระงับด้วยเวร" เมื่อจะทรงแสดงธรรมแก่คนทั้งสอง (หญิงสาวและนางยักษ์) จึงตรัสพระคาถานี้ว่าผู้ใดปรา