สวยใสของเจ๊นก.doc.docx

ห้เราช่วยเหลือ เราได้ซึมซับกับบรรยากาศของครอบครัว"เฉลยวิจิตร" ที่มีแต่ความรัก คำพูดที่อ่อนโยน นุ่มหูกับ เจ้นก พวกเขาจะคอยถามเจ้นก ว่าต้องการกินไหม อยากสวดมนต์หรือเปล่า อ่านหนังสือให้ฟังเอาไหม อย่างนี้สบายตัวหรือไม่ อยากลุกไหม เจ็บตรงไหน มีแต่ความอ่อนโยน จนเรารู้แล้ว... ว่าทำไมเจ้นกถึงเรียกชื่อเราได้น่ารักจัง !! พวก"เฉลยวิจิตร"มีน้ำใจต่อกัน ใส่ใจกันทั้งครอบครัวนี่เอง!! ระยะหลังเจ้นกเหนื่อยง่ายขึ้นและมากขึ้น การมาคุยกับเจ้นกหรือต้องการให้เจ้นกคุยด้วยนานๆ ก็เป็นเรื่องที่เธอจะออกปากอย่างใจดีว่า "ขออภัยนะ ช่วงนี้เหนื่อย คงไม่ได้คุยด้วย" เราเคยได้ฟังความห่วงใยจากคนที่คุ้นเคยกับเจ้นก ที่มีภาพลักษณ์ว่า"เจ้นกชอบอึดด้วยความเกรงใจ" แต่เราก็ได้เห็นการปฏิเสธอย่างสุภาพของเธอ เราก็เบาใจ เจ้นกกล้าบอกให้เรารู้ความต้องการ กล้าขอความช่วยเหลืออย่างที่เราไม่ต้องเดาใจ ไม่ต้องกังวลว่าเจ้นกอยากพักแล้วไม่กล้าบอกคนมาเยี่ยม เจ้นกใจดีไม่เปลี่ยน! แต่เธอเปลี่ยนที่เธอใจดีอย่างกล้าบอกขอบเขต !!! มีเรื่องตลกที่เจ้นกขำไม่ออก เพราะเธอจะเหนื่อยมากถ้าเธอหัวเราะออกมา!!! หนึ่งในนั้นคือ เรื่องตลกที่เราเล่าสู่กันฟัง และกลายเป็นเรื่องขำเบาๆ ของทีมเฝ้าไข้ แต่อาจเป็นเรื่องน่าตกใจของคนอยู่นอกเหตุการณ์ ว่า "เจ้นกร้ายเสียแล้ว ป่วยหนักจนไม่อยากให้คนเยี่ยมเข้าใกล้ !?!?" เรื่องมีอยู่ว่า วันที่"เจ้นกมีอาการชัก" การควบคุมร่างกายและจิตใจนั้นดูว้าวุ่นไปหมด แม่ของเจ้นกต้องคอยจับมือแล้วปลอบใจว่า "นก ไม่ต้องห่วงแม่นะ" แม่พูดซ้ำๆ เพื่อให้สติ และให้ลูกสาวรู้ว่าแม่อยู่ใกล้ๆ ส่วนแม่ต้นยอม ซึ่งเป็นญาติธรรมใจดีที่คอยมาเป็นแม่ครัวชั้นยอด ดูแลอาหารแต่ละมื้อให้เจ้นกทุกวัน ยามนั้นแม่ต้นยอมก็มาช่วยจับขาเจ้นก ขณะมีอาการชักแล้วก็ต้องโดนเจ้นกถีบด้วยปฏิกิริยาของร่างกายที่ ถีบขาอย่างแรง อย่างชนิดคนต้องการอากาศหายใจจะกระแทกเท้ายื้อเอาอากาศ เขาทำกัน!! เรื่องนี้ มีการหยิบมาแซวเจ้นก หลังจากผ่านวิกฤติ ว่า ที่บอกว่าเจ้นกไม่มีแรงๆ แต่เวลานั้นช่างถีบแม่ต้นยอมได้ผางๆ!! เจ้นกฟังคำล้อแล้วก็สุดจะกลั้น เธอขำเหนื่อยจนออกปากไล่ "แม่ต้นยอมไปเลยนะ !!! ไปไกลๆเลย" เธอไล่เพราะเธอกำลังทรมานด้วยอาการอยากขำ อยากหัวเราะ แม่ต้นยอมก็สมยอมรับมุข ทำเป็นหนีไปยืนไกล สักครู่เจ้นกหายเหนื่อย ก็อัอนเรียกแม่ต้นยอมให้มาใกล้แล้วพูดว่า "หนูขอโทษๆ" ก็เลยมีกติกาเล็กๆของการเยี่ยมไข้เจ้นกเกิดขึ้น นั่นคือ มาเยี่ยมอย่าทำเจ้นกขำ ไม่งั้น..เจ้ไล่นะ!!(อย่าฮาช่วย เจ้เหนื่อย 555) มีอยู่คืนหนึ่ง เจ้นกนอนหลับไปแค่สามชั่วโมง วันรุ่งขึ้นร่างกายอ่อนเพลีย แต่ปฏิกิริยาของเจ้นกก็สงบนิ่ง ไม่กระวนกระวาย มันเป็นวันหลังจากที่เจ้นกได้รับคำตอบจากพ่อครูซึ่งเมตตาส่งเสียงโปรดเจ้นกทางโทรศัพท์ ตอบคำถามเรื่องกลัวตายของเจ้นก หลังจากวันนั้นก็ ดูจะน่าชื่นชมในการควบคุมจิตใจของเธอ ซึ่งพี่สาวของเจ้นกยังออกปากชม ว่าเจ้นกควบคุมการหายใจให้มีสมาธิได้เก่งขึ้น !!! เมื่อป้อนข้าวเย็นเจ้นก วันเสาร์ที่ 12 ก.ค.ที่ผ่านมา เสร็จ เรารายงานให้เจ้นกฟังว่าจะมีกลุ่มเพื่อน และพี่ๆเดินทางมาเยี่ยมเจ้นกกันหลายคณะ มีกลุ่มไหน เป็นใครกันบ้าง เธอพยักหน้ารับทราบ และดูสดชื่น เราต่างเตี๊ยมกันเล็กๆว่า เวลาพวกเขามาเยี่ยม ถ้าเจ้นกเหนื่อย เจ้นกก็แค่ฟัง เหนื่อยมากก็หลับตานะ เราสัมผัสอาการรับรู้การมาเยี่ยมเยียนของเพื่อนๆนั้นได้ว่า เจ้นกเบิกบาน!! มีพี่ๆที่บินมาไกลจากกรุงเทพฯ พวกเขามาอย่างเกรงใจ เพราะทราบกันก่อนมาแล้วว่าเจ้นกเหนื่อย ไม่สะดวกในการพูดคุยยาวๆ แต่พี่ๆก็อยากเอาน้ำใจมาฝาก ในโอกาสของการเยี่ยมเยียนในเช้าวันที่ 14 ห้องหมายเลข1419 ตึกเฉลิมพระบารมี ชั้น 14 วันนั้นไม่ได้เปิดไฟจ้า แต่บรรยากาศในห้องก็สว่างไสว มีเพื่อนเจ้นกเดินทางมาขอร่วมเฝ้าไข้เพิ่มอีกสามคน!!! มีทั้งคนมาเยี่ยม และคนที่ทำหน้าที่เป็นทีมเฝ้าไข้อยู่เต็มห้อง แม้จำนวนคนตอนนั้นจะมาก แต่ก็กลับไม่ทำให้ห้องดูแออัดเลย เจ้นกสดชื่น นอนสงบต้อนรับ พี่ชาวอโศกคนหนึ่งของเราเก็บบรรยากาศของคนในห้องที่มาเยี่ยมกันวันนั้น หลายๆมุม จนกระทั่งมีภาพหนึ่งที่พี่ๆถ่ายรูปข้างเตียงขณะที่เจ้นกนอนบนเตียง แล้วภาพนี้ก็ถูกส่งผ่านไลน์ โพสต์ขึ้นเฟสบุ๊ค แล้วมีเสียงตอบรับสะท้อนการดูภาพมาว่า "มันดูเหมือนคุณหญิงคุณนายมาบริจาคของและเยี่ยมคนไข้ไปนะ!!" อุ๊ต่ะ!!! ตากล้องและคนในภาพคงตกใจกับคำวิจารณ์ที่แสนละเอียดอ่อน ใครหลายคนมองก็ห่วงเจ้นกได้ออกปากติติงกันอย่างนั้น!! แต่เราเชื่อนะว่า ไม่มีใครอยากมาทำร้ายเจ้นกให้บาดเจ็บไปกว่าเดิม แน่นอน! และจะระมัดระวังขึ้นเรื่องการโพสต์รูป และที่สำคัญ"หากได้ดูครบทุกรูป" เราจะได้เห็นความจริงว่า บ่อยครั้งที่เพื่อนมา เจ้นกยิ้มสวยงามแค่ไหน ไม่อยากให้มองแค่ภาพๆเดียวแล้วบอกว่า ภาพนี้แหละที่ต้องฝังใจ เพราะภาพในบางวันที่ไม่ได้บันทึกด้วยกล้อง กลับได้เห็นว่า เจ้นกหลั่งน้ำตาสะอื้นไห้ เมื่อเห็นเพื่อนเดินเข้ามาเยี่ยม หยดน้ำตาที่เห็น มันก็บอกอะไรได้มากกว่าความเศร้าใจ และเราอาจเรียกมันว่า หยดน้ำตาของความดีใจและสนิทใจ ก็ได้นะ!!! แต่ยังไงก็ตาม เรารู้สึกดีใจกับคำวิจารณ์เล็กๆที่ต่อยหนัก มันเป็นเหมือนแสงสว่าง เหมือนประกายดาว หรือแสงจากปลายไม้ขีดไฟที่ร้อนวูบ ซึ่งตั้งใจทำให้ทุกความรักที่ส่งผ่านมาถึงเจ้นกนั้นจะค่อยๆสมบูรณ์ขึ้น ทั้งรูปสมมุติและจิตวิญญาณความเป็นพี่เป็นน้อง ประทับใจเหลือเกินที่ได้มาสัมผัสบรรยากาศการดูแลกันและกันในยามป่วยไข้ของเจ้นก ใบทิพย์ ผู้ให้และผู้รับที่ฉลาดทำบุญก็จะลดทุกข์และพบกับความสุขเกษมร่วมกัน. สวยใสของเจ้นก บันทึก ๑๕ก.ค.๕๗