570119_ภาพเหล่านี้ที่ผมเห็น ทำให้ผมกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้.docx

ประคองตัวเองผ่านช่วงชีวิตนั้นมาได้ พอมันผ่านมาได้แล้วมันมองเห็นโลกชัดขึ้นกว่าเดิมมาก และไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกจริงๆ มันเหมือนกับว่า ตอนนี้เรายอมรับว่าโลกกลมแล้ว ให้กลับไปเชื่อว่าโลกแบนอีกไม่เป็นไปไม่ได้ นอกเสียจากพิสูจน์ได้ว่าโลกมันแบนจริงๆ มาว่ากันต่อเรื่อง การเมืองเป็นเรื่องไกลตัว !! ก่อนหน้านี้ ความรู้ความคิดนี้ก็มีอยู่ในหัวผม เหมือนกัน ก่อนจะที่มีครูมาตั้งคำถามใหม่ว่าจริงหรือ? เอาอะไรมาวัดว่าอะไรใกล้ตัว อะไรไกลตัว ส่วนตัวเห็นว่า ถ้าอะไรมากระทบแล้วอันนั้นแหละใกล้ตัว อะไรยังไม่มากระทบ เช่น หิวข้าว ต้องใช้เงินซื้อ ดังนั้นเรื่องใกล้ตัวตอนนี้คือหาเงินมาซื้อข้าว อันนี้เรื่องใกล้ตัว ส่วน ณ ขณะเวลาเดียวกัน จีนกำลังปล่อยยานอวกาศ หรือ อันดับการศึกษาในไทยเป็นอันดับ 8 ของอาเซียนจาก 10 ประเทศ อันนี้เรื่องใกล้ตัว เพราะ ยังไม่กระทบเราแบบตาเห็นเหมือนหิวข้าว คำถามต่อมาคือ จะรอให้ผลมากระทบก่อนหรือรู้ก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้ปัญหามากระทบ ดี ปัญหานี้ให้อ่านจากเรื่องราวนี้ มีหมู่บ้านหนึ่งชื่อ หมู่บ้านสยาม เรามีบ้านเล็กๆ อาศัยในหมู่บ้าน อยู่มาวันหนึ่ง ไฟไหม้ป่าข้างหมู่บ้าน เราที่อาศัยในหมู่บ้านนั้น จะตัดสินใจอย่างไร? เมื่อปัญหานี้ยังเป็นเรื่องไกลตัวอยู่ ซึ่งไม่ว่าเราจะตัดสินใจอย่างไร หากไม่มีใครไปดับไฟ สักวันไฟก็ต้องลุกลามมาถึงบ้านเรา พอวันที่ไฟลามมาถึงบ้านเรา ทีนี้ก็เป็นเรื่องใกล้ตัวซะแล้ว ถ้าสมมติลุกลามมาจนถึงบ้านเรา ในช่วงชีวิตเราก็ดีไป แต่ถ้าไหม้บ้านตอนช่วงชีวิตของลูก และเราทำอะไรไม่ได้เลยนี้จะยิ่งแค้นตัวเองไปใหญ่ วันนี้จึงทบทวนอยู่หลายรอบ หลายรอบจนไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะใช้อ้างเพื่อจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วจริงๆ ครั้งนี้ต้องสู้ให้ชนะจริงๆ แล้วจะเห็นหลักฐานว่าประเทศนี้ รวยได้มากกว่านี้ มีอาหารอร่อยๆ มากกว่าที่เรารู้จักได้กินมากกว่านี้ ทำงานน้อยแต่ได้งาน และเหลือเวลาให้ได้อยู่กับครอบครัวได้มากกว่านี้ แต่ที่เป็นอย่างนั้นไม่ได้เพราะไฟมันไหม้อยู่ และวันนี้ลูกจะออกไปดับมัน ผมเดินทางมาไกลมากแล้วจริงๆ ครอบครัวเรามีน้องๆ ที่เป็นผู้หญิงเยอะ สักวันหนึ่งน้องก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ ต้องออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง หากวันนี้ในวันที่ผมมีโอกาสจะดับไฟนั้นได้ โดยที่ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเลย ผมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำ บ้านหลายๆ บ้านจะได้เข้าใจลูกที่ออกมาต่อสู้ปกป้องบ้านที่ตัวเองรักจากไฟที่กำลังลุกลามไปที่บ้านตน ครั้งนี้สักที ด้วยรัก" ขอบคุณครับ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ แฟนเพจส่งข้อมูลและภาพมาทางอินบ๊อกเพจ (ไม่ให้ระบุนาม) สถานที่ร่วมในภาพนี้ ไม่ได้ระบุ เป็นภาพที่ แฟนเพจไม่ได้ ถ่ายเองยืมมาจากในอินเตอร์เน็ต วันที่ ไม่ได้ระบุ แอดมินเดาว่า เป็นกลางคืนของวันที่ 13/1/57 ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ แฟนเพจทุกๆ คนสามารถส่งภาพให้ทางแอดมินเพจ พร้อมข้อความที่ต้องการให้ ประชาสัมพันธ์เพื่อแสดงออกถึง "การร่วมแสดงอำนาจอธิปไตยของประชาชน" ของแฟนเพจได้ครับ จะอินบ๊อกหรือโพสมาได้ทั้งนั้นครับ ถ้าโพสไม่เห็นก็อินบ๊อกเพจได้เลยครับ ระบุสถานทีด้วยจะยิ่งเป็นประโยชน์ต่อการเก็บประวัติศาสตร์ ในครั้งนี้ครับ ขอบคุณครับ

Nutty Lin Love King อ่านแล้วน้ำตาไหล เลยแชร์ให้ไหลตาม ๆ กันค่ะ ....น้องที่คณะบัญชีคนนึงได้ส่งมา อยากฝากสักเรื่องแถวสยามทุกคนคงรู้ว่าอาหารการกินราคาค่อนข้างจะสูงอยากจะ ให้คนกทม.ช่วยกันคนละไม้คนละมือหากเห็นลุง ป้า น้า อา ที่มาจากต่างจังหวัดถาม ราคาของกินแล้วเดินหนี ช่วยเรียกเขาไว้แล้วจ่ายแทนเขาราคาไม่เกินกำลังที่เราจ่ายได้ ช่วยคนละไม้คนละมือถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆที่เขาได้เสียสละมาช่วยชาติ วันแรกๆเราไม่กล้าจะซื้อให้กลัวเขาจะหาว่าดูถูก เลยบอกแม่ค้าเอาให้เขาไม่คิดเงินแล้วเราจะจ่ายให้ทีหลัง พอดีทำงานแถวนั้นเห็นเหตุการณ์อย่างนี้ทุกวัน รู้ว่าอาหารคงไม่พอแจกได้ทั่วถึง ช่วยกันสังเกตแล้วช่วยกันคนละไม้คนละมือถือเป็นน้ำใจให้พวกเขาเถอะนะ สงสาร คนใต้มาก ๆ เราหน่ะ แอบร้องไห้ ซึม ๆประจำ คนใต้ตายไปสามคนแล้ว สงสารที่เค้าเหนื่อย อยากให้คนทุกภาคเข้าใจคนใต้นะ ที่มากันมากมายไม่ใช่ประชาธิปัต แต่เพื่อชาติเพื่อในหลวง แง แง แง ไม่อยากให้ตะกวด ฆ่าคนไทยอีก เวลาเดินเคยได้ยินพี่น้องต่างจังหวัดพูดว่า ถ้าคนกรุงเทพออกมาบ้านละคนเราก็ไม่ต้องมาจากต่างจังหวัด พูดได้แค่ว่าสะอึกทันที จริงของเค้าอยากกอดพวกเค้ามากเวลานั้น พี่น้องต่างจังหวัดน่ารัก เสียสละมากจริงๆ คนกรุงเทพออกไปช่วยกันเยอะๆกว่านี้อีกนะคะ อย่ามองคนแค่ภายนอก. จิงใจ. หน้าตาดุน่ากัว แต่ใจดีมีน้ำใจมากมาย ตอนน้ำท่วมไปอยู่ที่ตรัง ทุกคนดีกับเรามากๆ ทั้งทีไม่เคยไปด้วยซ้ำ พอเขาขึ้นมาชุมนุมที่กรุงเทพ เราก็ต้องออกไปร่วมด้วยอยู่เเล้ว เเล้วก็อีกอย่าง อยากจะบอกว่าคนใต้มีน้ำใจมากๆ ^^ อ่านทีไร ก้รู้สึกมีก้อนอะไรวิ่งขึ้นมาจุกอกนำ้ตาไหล ตื้นตันใจ สงสาร เจ็บใจตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก โกรธเคืองคนทีด่าว่าผู้ชุมนุมต่าง ๆ นาๆ ทั่ง ๆ ที่เค้าเป็นคนที่เสียสละเพื่อส่วนรวม และเมื่อถึงเวลาที่ได้รับชัยชนะเค้าก้ต้องกลับไปใช้ชิวิตใน ตจว มีอาชีพที่ต้องใช้ความลำบากมากกว่าคนกรุงที่ด่าว่าพวกเค้าเสียอิก สู้ ๆ นะคะ สู้ไปด้วยกันจนกว่าจะชนะ ผมพยายามจะไม่กิน ของแจกเหมือนกันครับ เพราะกลัวพี่ๆน้องๆ จะไม่มีกิน ขยะก็เหมือนกัน ผมพกถุงขยะ เก็บเอาทิ้งที่บ้าน คนเก็บเค้าจะได้ไม่ลำบาก อาหารไม่ค่อยพอเเป็นเรื่องจริงค่ะ.. เคยทำข้าวกล่องไปแจก 2 ครั้งแล้ว..แต่ละครั้ง..เห็นหน้าคนได้รับเขาดีใจมากเวลาเราเอาไปให้ส่วนใหญ่ คนใต้ค่ะ..พี่เขาอายุมากกว่าตั้งหลายปี..แต่เขายกมือไหว้..ขอบคุณ..แบบดูออก เลยว่ามาจากใจ..ซึ้งเลยค่ะ..สัญญาว่าข้าวกล่อง "กบฎรักชาติ"มีครั้งที่ 3 แน่นอน เวลาเดินบนสะพานลอย จะมองเห็นคนนอนบนเสื่อ หมอนก็ไม่มี นั่นหล่ะพี่น้องร่วมชุมนุมมากันไกลๆ ที่บ้านเค๊าอยู่กันสุขสบาย แต่เค๊าเสียเงินทองเดินทางมานอนกลางดิน กินกลางทรายเพื่อประเทศ เวลาเดินผ่าน ช่วยทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเค๊ากันบ้างนะคะ ให้กำลังใจกันสู้ๆค่ะ คนตจว.ซื่อ และเกรงใจ ไม่อยากทำตัวเป็นภาระใครค่ะ เขาน่ายกย่องจริง ๆ เย็นวันนั้นก่อนที่จะมีการยิงแก๊สน้ำตาในตอนเช้าที่สนามไทยญี่ปุ่นดินแดง หนุนั่งอยู่กับเพื่อน มีคนเอาหารหารมาแจก แล้วหนูเห็นคนใต้ ผู้ชายสามคนนอนอยู่ไม่ไกล เรียกเค้าให้มากินเค้าก็ไม่ยอมกิน เห็นแต่สายตาที่มีแต่ความกังวล หนูจำได้ แล้วตอนเช้าก็มีการยิงแก๊สน้ำตา กินก็ไม่กิน นอนก็นอนกับพื้น มีเป้หนึ่งใบไว้หนุนหัวนอน คนใต้ ใจเกินร้อย เคยคุยกัน พี่เค้าถามเรามาจากไหน พอบอกว่ามาจากกรุงเทพ เค้าขอบคุณเรา ที่มาช่วยกัน อยากจะร้องให้ เราต้องขอบคุณพี่เค้ามากกว่านะ ขอบคุณที่มาช่วยกันค่ะ ^^ นับถือน้ำใจพี่ๆจากต่างจังหวัดที่ได้เสียสละให้กับประเทศไทยมากจริงๆ ..ได้อ่านข้อความแล้ว.น้ำตาไหลเลยช่วยดูแลพี่ๆจากต่างจังหวัดด้วยนะคะ เราไปทุกครั้งเราก็มีของติดไปฝากคนที่มาร่วมชุมนุมด้วยกันค่ะ คิดเหมือนกันคนต่างจังหวัดเขาไม่กล้าไปไหนหรอก กลัวหลงจริงๆ เราคนกรุงเทพฯช่วยๆกันนะคะซื้อขนมติดมือมาเผือเพือนๆ ที่นั่งข้างๆเราหรือคนที่เดินไปด้วยกันนะคะ ช่วยๆกันนะคะ เห็นอย่างนั้นจริงจริง คนกรุงเทพไปชุมนุมค่ำแล้วก็กลับบ้าน แต่ท่านที่มาจากต่างจังหวัดจะนอนกันกลางที่ชุมนุมเลย ไม่มีใครมีหมอน มีแต่เป้ที่นำมา บางท่านผ้าห่มไม่มี ใช้ผ้าถุงห่มขา นับถือน้ำใจพวกท่านจริงจริง คนกรุงเทพอย่างดิชั้นอายค่ะ ขอกราบขอบพระคุณจากใจจริง ด้วยจิตคารวะ _/\_ ฟังแลัวนำ้ตาไหลไม่รู้ตัว ขอใหัภาระกิจสำเร็จโดยเร็วแล้วพบทางสำเร็จในชีวิตใหม่ที่สดใส ไปม๊อบ..ไม่เคยไปต่อแถวกินข้าวเลย..รู้ว่ามีคนที่จำเป็นมากกว่าที่ต้องกิน ข้าวตรงนั้น..เงินไม่ได้มีมาก..บริจาคได้ทีละร้อยสองร้อย.. ขอบคุณทุกคนที่ออกมาสู้..ถ้าเราถอย..ทุกอย่างจบ...คงไม่เหลือแผ่นดินไว้ให้ ยืน ..รักษาไว้ซึ่งแผ่นดินไทย.. ขอบคุณพวกคุณทุกคนเหลือเกิน 08:56 Pao คอนเฟิร์มค่ะ ไปชุมนุมเจอคนใต้มีน้ำใจจริงจริง — กับ ไพรวัลย์ แน่นอุดร และ 2 อื่นๆ