การเดินทางของส่วนที่หายไป.pdf
เนื้อหาในไฟล์
การเดินทางของสวนที่หายไปTHE MISSING PIECE MEETS THE BIG Oเชล ซิลเวอรสเตนเรื่องและรูปปลาสีรุงแปลปกแข็ง ราคา 177 บาทพิมพครั้งแรก : มิถุนายน 2540พิมพครั้งที่สาม : กุมภาพันธ 2544จัดพิมพโดยสํานักพิมพบานบนตนไมจัดจําหนายโดยบริษัท แปลน บุคเน็ต จํากัด83/29 หมู 6 ถนนงามวงศวาน แขวงทุงสองหอง เขตหลักสี่ กรุงเทพฯ 10210 โทรศัพท 591-8033 โทรสาร 954-5350e-mail : [email protected]ศิลปกรรมและพิมพที่บริษัท แปลน พริ้นทติ้ง จํากัด FOR JOAN...Shel Silversteinแด พี่รัก...ปลาสีรุง สวนที่หายไปนั่งเศราเพียงลําพัง... รอคอยใครสักคนที่จะมาหาและพามันไปที่ไหนสักแหง บางก็เหมาะพอดี... แตไมสามารถกลิ้งไปได อันอื่น ๆ สามารถกลิ้งไปไดแตก็ไมพอดีตัว สวนอันหนึ่งไมรูเรื่องความเหมาะสม และที่เหลือไมรูเรื่องอะไรเลย อันหนึ่งบอบบางเกินไป อันหนึ่งตั้งมันไวบนแทน... และทิ้งมันไวตรงนั้น บางมีสวนที่หายไปมากเกินไป บางมีสวนที่หายไปมากชิ้นเกินไป เปนอันจบกันแคนี้ มันเรียนรูที่จะซอนตัวจากบางอันที่หิวกระหาย บางมาเพิ่มมากขึ้น บางดูใกลเกินไป บางกลิ้งผานโดยไมสังเกต มันพยายามทําตัวใหดูเตะตามากขึ้น... แตก็ไมชวยใหอะไรดีขึ้นมาเลย มันพยายามทําตัวใหดูหรูหราบาดตามากขึ้น แตวิธีนี้กลับทําใหอันที่ขี้อายตกใจกลัวหนีหมด ในที่สุดอันหนึ่งก็มาถึงซึ่งเหมาะเจาะพอดิบพอดี แตทันใดนั้น... สวนที่หายไปเริ่มโตขึ้น! และโตขึ้น! "ฉันไมรูวา เธอจะเติบโตขึ้น" "ฉันก็ไมรูเหมือนกัน" สวนที่หายไปตอบ "ฉันกําลังตามหา สวนที่หายไปของฉัน อันที่จะไมเติบโตขึ้น..." และแลววันหนึ่ง อันหนึ่งที่ดูแตกตางออกไปมาถึง "เธอตองการอะไรจากฉันหรือ?"สวนที่หายไปถาม"เปลา""เธอปราถนาอะไรจากฉันหรือ?""เปลา"
อ่านต่อ
"เธอเปนใครกัน?" สวนที่หายไปถาม"ฉันคือบิ๊กโอ"บิ๊กโอตอบ "ฉันคิดวา เธอคือสิ่งที่ฉันตั้งตาเฝาคอยหามาตลอด"สวนที่หายไปบอก"แตฉันไมมีสวนไหนที่ขาดหายไปนี่นา" บิ๊กโอตอบ"ไมมีตรงไหนที่เธอจะเขามาสวมไดหรอกนะ""ชางแยจังเลยนะ" สวนที่หายไปตอบ"ฉันกําลังหวังวา บางทีฉันอาจกลิ้งไปพรอมกับเธอ...""เธอไมอาจกลิ้งไปพรอมกับฉันหรอก" บิ๊กโอตอบ"แตบางทีเธออาจกลิ้งไปไดดวยตัวเธอเอง" "ดวยตัวฉันเองนะรึสวนที่หายไปไมสามารถกลิ้งไดดวยตัวเองหรอก""เธอเคยลองแลวรึยังละ?"บิ๊กโอถาม "ถามุมสึกหายไป" บิ๊กโออธิบาย "และรูปทรงเปลี่ยนไปละ ถึงอยางไร ฉันตองไปแลวละนะ"แตฉันมีมุมแหลมนะ" บางทีเราคงจะไดพบกันอีก..." สวนที่หายไปตอบ "ฉันไมมีรูปรางที่จะกลิ้งไดนี่" และมันก็กลิ้งจากไป สวนที่หายไปก็อยูโดดเดี่ยวอีกครั้ง มันนั่งจมอยูตรงนั้นนานทีเดียว และแลว...อยางชา ๆ ...มันยกตัวเองขึ้นจากขอบขางหนึ่ง ...และเปลี่ยนขาง จากนั้นก็ยก...ดึง...ลมตัวลง...มันเริ่มเคลื่อนที่ไปขางหนา... และในไมชาขอบของมันก็เริ่มสึก...ยกดึงลมยกดึงลม... และรูปทรงของมันก็เริ่มเปลี่ยนไป... และแลวมันก็กระแทกแทนการลมตวลง... และแลวมันก็กระโดดแทนการกระแทก... และแลวมันก็กลิ้งแทนการกระโดด...มันไมรูหรอกวาจะไปที่ไหนและมันก็ไมใสใจ มันกําลังกลิ้ง! ใคร ๆตางอยากมีอาณาเขตของตัวเองตั้งแตที่นั่งหองนอน หรือ บานสักหลัง สําหรับเด็ก... บางคนอาจเริ่มตนมีอาณาจักรของตัวเองที่หองนอนหองใตหลังคา โรงรถ ซึ่งจุความสุขทุกรูปแบบ...ไวเก็บขุมทรัพยสวนตัว อาทิ หนังสือที่รัก ตุกตาตัวโปรด ของขวัญ ไววาดความฝนอันยิ่งใหญไวสรางจินตนาการอันไมรูจบ ...และเปนอาณาจักรที่อนุญาตใหเฉพาะคนพิเศษเทานั้นจึงจะมีสิทธิ์ลวงล้ําเขาไปไดอาณาจักรอีกแบบที่ใคร ๆ ก็อยากไดคือ บานบนตนไม บานบนตนไมมีความพิเศษกวาตรงที่มันไมไดอยูบนดินแตอยูบนตนไมใหญ มันไมสะดวกสบายนักหรอก แตเอื้อมมือนิดหนอยก็ไดสัมผัสธรรมชาติเงยหนาขึ้นนิดก็ไดพบโลกแหงความจริงแตกี่คนกันที่จะมีบานบนตนไมมีอาณาจักรแหงความสุขของตัวเอง?ถาใครชอบอานหนังสือ จะรูดีวาหนังสือคือโลกแหงความสุขอีกแบบหนึ่ง!เรา..คนทําหนังสือมีความฝนวา บานบนตนไม ของเราจะทําใหทุก ๆ คน มีความสุขกับการอาน...โปรดมาเยี่ยมเราบอย ๆ