สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน แยกแยะโลกียะกับโลกุตระ.docx

หละ มาเปิดเผยความจริงสิ่งที่ถูกต้องตามพระพุทธเจ้านี้ เพราะเป็นเรื่องของการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า บุญคำนี้เป็นของศาสนาพุทธที่พระพุทธเจ้าบัญญัติขึ้นแล้วมีนิยามอย่างนี้ เมื่อคนเข้าใจไม่ได้ก็เอาไปใช้ผิดศาสนาจึงเริ่มเสื่อมไปเรื่อยๆ จนเสื่อมที่สุดเลย พูดอย่างนี้ก็มีคนเข้าใจได้อยู่ แล้วก็เอามาทำให้เกิดผล จึงไม่สูญเปล่า ตกลงอาตมาก็เลยไม่ได้เป็นผู้ที่เป็นศาสดาที่ผู้คนท้วงได้ พอยังมีคนได้ประโยชน์ เงี่ยโสตสดับฟัง แม้จะมีจำนวนน้อย ก็เพราะว่าโลกมันเสื่อมมาก คนย่ำยีทำลายคำสอนพระพุทธเจ้าจนผิดไปหมดแล้ว อาตมาเอาสิ่งที่ถูกมาพูดเขาจะเอาอาตมาตายเพราะไปขัดแย้งกับสิ่งที่เขาพูด อาตมาเลยต้องรักษาตัวรอดเป็นยอดเดี่ยว ได้ทุกวันนี้เก่งแล้ว ไม่มีใครชมอาตมา อาตมารอดมาได้ขนาดนี้เก่งหนักหนาแล้ว เพราะไปค้านแย้งกับเขา ตอนนี้พูดไปว่าเขาอย่างไรเขาก็เงียบไม่กล้าแย้งเพราะอาตมาเอาพระไตรปิฎกมาอ้างอิง เขาก็ไม่กล้าออกจากนั้น แต่ถ้าเขายอมรับไม่ได้ ถ้ายอมรับก็จะต้องรับผิดทั้งหมู่ใหญ่ ให้อาตมาถูกคนเดียว เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ต้องทำอย่างนั้น แอคอาร์ทว่ากูถูกทั้งที่รู้แล้วชัดเจน ขออภัยที่พูดเหมือนย่ำยีไม่หยุดหย่อน อานนท์ ! เราไม่พยายามทำกะพวกเธออย่างทะนุถนอม เหมือนพวกช่างหม้อทำแก่หม้อที่ยังเปียก-ยังดิบอยู่ อานนท์ ! เราจักขนาบแล้วขนาบอีก ไม่มีหยุด . อานนท์ ! เราจักชี้โทษแล้วชี้โทษอีก ไม่มีหยุด ผู้ใดมีมรรคผลเป็นแก่นสาร ผู้นั้นจักทนอยู่ได้ . (พุทธพจน์จาก พตปฎ.เล่ม 14 ข้อ 356) เขาทนกันไม่ได้ที่อาตมาพูด เขาว่ามาเห่าอยู่ได้ ว่าอาตมา คุณไปเปิดดูใน Social Media กดโพธิรักษ์นี่เขาจะบริภาษกันมากเลย มันขัดแย้งกับที่เขาเข้าใจกันมา เขาก็ถือว่าอาตมาผิด

พูดถึงขี้เถ้า ท่านหนักแน่นเอากระดูกท่านดินดีมาให้ดู อาตมาก็ว่ากระดูกพระอรหันต์ มีสีสันด้วย มีสีเขียวเคลือบขาวผ่องสวย ไม่มีดำเลย เขาหลงพระธาตุกันไปตามตำรา ก็คำนวณไป เอาไปเทียบกับอาจารย์ของตนเพื่อให้ใช่ แต่มันก็ถูกลากมาว่าไม่ใช่ แต่เขาก็พยายามอธิบายว่าใช่ เพราะฉะนั้นกระดูกพระอรหันต์ของเขาจึงได้เพี้ยนไปไกล ผู้ที่พิจารณาว่าจะเป็นพระอรหันต์ต้องดูที่พระธาตุ อย่างนั้นไม่ถูกหรอก พระอรหันต์ต้องดูตอนเป็นๆ เป็นอย่างไรก็ดูอย่างพระโพธิรักษ์นี่แหละเป็นพระอรหันต์ อาตมาอธิบาย พระอรหันต์ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณเข้าใจ ที่คุณเข้าใจนั้นเก๊ทั้งนั้นแต่อย่างโพธิรักษ์นี้เป็นอรหันต์แล้วอาตมาเป็นอรหันต์ทางปัญญา ธัมมานุสารีด้วย ไม่ใช่สัทธานุสารี เพราะฉะนั้นจึงอธิบายภาษาขยายความได้ละเอียดลออเยอะแยะ ฟังบ้างสิใครขยายได้อย่างอาตมาบ้าง พูดไปแล้วเหมือนคุยตัวแต่ที่จริงอ้างอิงยืนยันเพื่อให้คุณตรวจสอบว่าใช่ไหมที่อาตมาอ้างอิง อาตมาเอาพยัญชนะสภาวะมาชี้ ขยายความสภาวะอย่างนี้มีพยัญชนะอย่างนี้ เวทนา 108 อารมณ์ความรู้สึกนั้นเป็นกายิกเวทนา เจตสิกเวทนา ก็ขยายความ เป็นธรรมะสอง เรียกกาย อาการความรู้สึกที่เนื่องมาจากภายนอกภายในเรียกว่า กายิกเวทนา ถ้าเข้าไปอยู่แต่ภายในเรียกว่า เจตสิกเวทนา มาเน้นภายใน ละจากร่างกายภายนอก ก็เรียกว่าเวทนา 2 เวทนา 3 คือ สุข ทุกข์ อทุกขมสุข(กลางๆเฉยๆ) ใครเคยเกิดอาการจิตสุขบ้าง ทุกข์บ้างใครเคยมีมา ก็ต้องเคยมีมาก่อนทั้งนั้น คนที่ไม่ยกแสดงว่าไม่รู้เรื่อง ตอนนี้ไม่มีแล้วก็ไม่เป็นไร (รู้กำลังของเวทนาทั้ง 5 ได้แก่) 1.สุขินทรีย์ เน้นภายนอก 2.ทุกขินทรีย์ เน้นภายนอก 3.โสมนัสสินทรีย์ เน้นภายใน 4.โทมนัสสินทรีย์ เน้นภายใน 5.อุเบกขินทรีย์ กลางๆ แล้วก็มีน้ำหนักมากน้อยอย่างไรอีก

(แยกเป็น 6 เวทนา ได้แก่) จักขุสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากประสาทตา โสตสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากประสาทหู ฆานสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากประสาทจมูก ชิวหาสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากประสาทลิ้น กายสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากประสาทกาย มโนสัมผัสสชาเวทนา ความรู้สึกจากใจปรุงแต่งเอง

พวกเราฟังพยัญชนะ และรู้จักสภาวะ สุขทุกข์อยู่ที่เวทนาอาริยสัจ 4 นอกไปกว่าเวทนาไม่มี หากไม่มีเวทนาไม่มีฐานในการปฏิบัติ ในพรหมชาลสูตร หากอ่านพระไตรปิฎกแตก แล้วก็ต้องพิสูจน์ เรียนรู้สุขทุกข์จากของทวารนี้แหละ ไปหลับตาเหลือแต่ภพภายใน แยกกายไม่ออก มีแต่จิตเลยไม่มีธรรมะ 2 ธรรมทั้งสองเหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนา โดยส่วนสอง (เทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ ) ล.10 ข.60 อันนี้เป็นหัวใจใหญ่ของศาสนาพุทธ เวทนาเป็นกรรมฐาน หากไม่มีผัสสะเป็นปัจจัย ไม่เกิดเวทนา ปฏิบัติอะไรไม่ได้ ศาสนาพุทธที่เอากสิณ 40 ไปปฏิบัตินั้นเลอะเทอะ แทนที่จะเอาเวทนาเป็นกรรมฐาน ไม่มีใครมายืนยันอย่างอาตมาหรอก เขาผิดเพี้ยนไปไกล เกจิอาจารย์ต่างๆพาออกนอกทางไปหมด เอาอะไรมาผสมผเส เสียหมด อาตมาพามาว่าอันนั้นไม่ใช่ มาทำแบบนี้ๆ ยิ่งมาแยกเป็น มโนปวิจาร 18 (คือ เวทนา 3 ร่วมกับอายตนะ 6) นี่คือหัวใจศาสนา สุขเวทนาแบบโสมนัสสูปวิจาร (6 ทวาร+โสมนัส) ทุกขเวทนาแบบโทมนัสสูปวิจาร (6 ทวาร+โทมนัส) เฉยๆ ที่เป็นอุเบกขูปวิจาร (6 ทวาร+อุเบกขา)

เคหสิตโสมนัส 6 เคหสิตโทมนัส 6 เคหสิตอุเบกขา 6 เนกขัมมสิตโสมนัส 6 เนกขัมมสิตโทมนัส 6 เนกขัมมสิตอุเบกขา 6

ต้องแยกว่าอันนี้เป็นโลกีย์อันนี้เป็นโลกุตระ แล้วทำให้เป็นเนกขัมสิตอุเบกขาเวทนา ต้องแยก ให้ออก แล้วดับเหตุ ไม่ใช่ดับไปหมด สัญญาเวทยิตนิโรธ ดับเหตุมันเท่านั้น เวทนาที่เหลือ เป็นอุเบกขา ปริสุทธา ปริโยธาตา มุทุ กัมมัญญา ปภัสสรา จิตจึงว่องไว เวทนา สัญญา สังขาร แคล่วคล่องว่องไวปราดเปรียวทำงานอะไรได้ดีสมควรที่สุดเป็น กัมมัญญตา เป็นกายปาคุญญตา ยิ่งเป็นฌาน ยิ่งเป็นวิมุติ จิตยิ่งคล่องแคล่วไม่ใช่จิตยิ่งเฉื่อย ไม่ใช่ ยิ่งคล่องแคล่ว มีภูมิปัญญาจิต เป็น มุทุภูตธาตุ ปัญญาก็รู้เร็ว เจโตก็เปลี่ยนไว เปลี่ยนได้เร็วจนเป็นสิริมหามายา คำว่า มายา คือเหมือนเล่นกล แต่สุดยอด สิริมหา ยิ่งใหญ่ เป็นมารดาที่ดีเยี่ยมยอด เป็นผู้ให้กำเนิด กำหนดจิต จิตที่ทำให้เกิดนี้ จะให้มีก็ได้ไม่มีก็ได้ แปลงตัว เป็นอย่างนี้ก็ได้ไม่เป็นอย่างนี้ก็ได้โดยไม่มีอกุศลจิตเลย อนุโลมปฏิโลมกับเขาได้ เป็นเรื่องเข้าใจยาก เป็นเรื่องฌานวิสัยวิมุติวิสัย ไม่ใช่เรื่องธรรมดา 610718_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ พระอรหันต์ที่แสดงธรรมอันไม่ควรตู่ท้วง