คุณนายซื้อไข่ปิ้ง กับจ่ายค่าอาหารภัตตาคาร.docx

คุณนายซื้อไข่ปิ้ง กับจ่ายค่าอาหารภัตตาคาร “ไข่ปิ้งขายยังไง?” พ่อค้าชราก็ตอบว่า.."ฟองละ 5 บาทครับ" คุณนายถามว่า "ถ้าฉันซื้อ 6 ฟอง 25 บาทได้ไหม" (ที่จริงควรจะ 30 บาท) พ่อค้าชราตอบว่า "แล้วแต่คุณนายเถอะ อยากซื้อเท่าไหร่จ่ายเท่าไหร่ก็ตามสะดวก วันนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีของผมก็ได้ เพราะตั้งแต่เช้า ผมยังขายไข่ไม่ได้เลย" . แล้วคุณนายก็หิ้วไข่ 6 ฟอง เดินไปขึ้นรถเก๋งที่มีเพื่อนๆ นั่งอยู่แล้ว แล้วคุยกับเพื่อนอย่างภาคภูมิใจ ว่าซื้อไข่ได้ในราคาถูกกว่าที่พ่อค้าขาย .. หลังจากนั้นคุณนายและผองเพื่อน ก็ไปภัตตาคารแห่งหนึ่ง สั่งอาหารมามากมายเต็มโต๊ะ และทานกันอย่างเพลิดเพลิน แต่ทานยังไงก็ทานไม่หมด อาหารเหลือทุกจาน ในที่สุดก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล พนักงานแจ้งว่า "ทั้งหมด 1,400 บาทครับ" คุณนาย ยื่นเงินไปให้ 1,500 บาท แล้วบอกว่า “ไม่ต้องทอนนะคะ...” ….. เงินแค่นี้... มันธรรมดามากสำหรับเจ้าของภัตตาคาร แต่สำหรับพ่อค้าชราที่ยืนขายไข่ปิ้ง ถ้าเขารู้...มันอาจจะเจ็บปวดมากก็ได้นะ ….. จุดสำคัญคือว่า ... ทำไมบางคนเวลาซื้อของจากพ่อค้าแม่ค้า ที่ตลาดสด รถเข็น แผงลอยริมฟุตบาท หรือชาวบ้านที่ทำมาหาเช้ากินค่ำ จึงมักต่อรองราคา และรู้สึกพึงพอใจ หากซื้อได้ถูกกว่าราคาที่เขาตั้งราคาขายไว้?? แต่คนเหล่านั้น เวลาไปเดินห้างสรรพสินค้า หรือทานอาหารในร้านอาหารดีๆ หรือช้อปปิ้งสินค้าราคาแพงๆ กลับไม่เคยคิดที่จะต่อรองราคาแม้แต่บาทเดียว แถมยังรู้สึกภูมิใจ รู้สึกตัวเองดูดี.. หากได้จ่ายเงินมากกว่าราคาที่เขาขาย ผ่านการให้ทิปพนักงานบริการ หรือบอกว่าไม่เป็นไรไม่ต้องทอน หรือจ่ายง่ายๆ สบายๆ เพื่อดูสวย ดูหล่อ ดูรวย ทั้งๆที่พ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้น