การกล่าวเปิดมหาปวารณา ปี ๒๕๔๔ จากสมณะเดินดิน ติกขวีโร (1).docx

์ขึ้นนะครับ ผมดูผ่าน ๆ ยังไม่มีเวลาดูเท่าไหร่ คงจะให้สมณะที่ท่านดูเป็นหลักเนี่ยลองช่วยหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา น่าจะเป็นหัวข้อหนึ่งซึ่งคิดว่ามันตรงเป้าหมายกับงานมหาปวารณาของเราโดยตรง ส่วนพ่อท่านเองปีนี้รู้สึกว่างานที่ผ่านมาดูเหมือนท่านก็ทุ่มสุดตัวทั้ง ๆ ที่ตอนก่อนที่จะมานี่ก็ไม่ค่อยสบายนะครับ ไอจนหมอจีนเขาทักท้วงว่าถ้าพ่อท่านไออย่างนี้เนี่ย การให้ยาก็คงจะไม่มีผล ตอนที่ก่อนที่จะไปเชิญหมอจีนมานี่ พ่อท่านก็มีภาวะค่อนข้างจะร้อนมาก ร้อนจนลิ้นดำนะครับ พอเขาให้ยาขึ้นไปเนี่ยลิ้นที่ดำก็ค่อย ๆ หายไป ร้อนจนผมรู้สึก เอ๊ะ! พ่อทานนอนพัก ผมรู้สึกว่าอากาศหนาวนะ พ่อท่านยังบอกให้เปิดพัดลมหน่อย ให้เปิดพัดลมเพื่อให้ระบายความร้อน ร้อนขนาดนั้นเพราะว่าท่านปรุง ๆ ๆ ๆ ๆ อยู่ตลอดเวลา หมอเขาบอกว่าการทำงานของพ่อท่านเนี่ยเหมือนกับการเอาพลังงานในอนาคตมาใช้ ถ้าไปอย่างนี้อีกนานคงจะมีผลต่อสุขภาพเหมือนกัน ก็จนต้องต่อรอง แต่ว่างานก็รู้สึกว่ามีมากขึ้น ๆ ถ้าใครมาเตรียมงานสังเกตเห็น เนี่ย ! พ่อท่านก็เริ่มต้องหยุดไปหลายวันแล้ว คือไปไม่ได้แล้ว เครื่องรวนจนพวกเรานิมนต์พักบ้างอะไรบ้าง ปกติพ่อท่านเองก็จะไม่ยอมพักง่าย ๆ ตอนก่อนงานต้องยอมจำนนเพราะว่าเครื่องมันบอกสัญญาณแล้วว่าไปไม่ได้ แต่ว่าพอถึงวันงานเนี่ยความตั้งใจของพ่อท่านว่าจะต้องเทศน์เช้าเทศน์เย็น ๆ เนี่ย ก็ดูเหมือนว่างานนี้จะบรรลุผลนะครับ จนเสร็จงาน แต่เมื่อเช้านี้โรคเก่าก็กลับมานะครับ คือพ่อท่านพอถึงจุดหนึ่งจะมีอาการจี๊ด ๆ ที่ขา มันจะทำให้นอนไม่ได้ทั้งคืน มันจะพักไม่ค่อยได้เลย เมื่อเช้าต้องฉีด บี.๑๒ วิธีแก้ง่าย ๆ วิธีแก้ขัดก็คือทำการนวดให้เลือดลมมันเดิน แล้วฉีด บี.๑๒ ช่วย เมื่อเช้าท่านก็โดนแซวว่า “เนี่ย ! พ่อท่านทุ่มหมดตัวแล้ว งานนี้” ทั้งเช้า ทั้งถูกจับนอนฉีดยา นี่พูดถึงสภาพร่างกายของท่านที่ผ่านมาที่โหมงานหนักมาตลอด เมื่อกี๊ผมก็เลยนิมนต์ท่านว่า จะยังไงพ่อท่านก็ยังไม่เสร็จนะครับ ก็ฉันไปแจกไป ๆ ก็คิดว่าถ้าเรื่องของพวกเราที่ตกลงอะไรกันเรียบร้อยแล้วก็จะไปนิมนต์พ่อท่านก็แล้วกัน ก็จะไม่ไปกำหนดเวลาพ่อท่าน พ่อท่านจะทำอะไรก็ตามอัธยาศัยก็แล้วกัน แล้วพวกเราก็ประชุมกันไประดับหนึ่งคิดว่าถึงเวลาสมควรที่จะไปนิมนต์พ่อท่าน ก็ค่อยไปเรียนนิมนต์พ่อท่านมาเพื่อให้พ่อท่านจะได้ไม่ต้องเร่งรัดว่า ไอ้โน่นก็ยังแจก ฉันก็ยังฉันอยู่ ก็จะต้องรีบมาประชุมตรงนี้อีก มันจะงานซ้อนหลายอย่างจนเกินไปนะครับ ก็เรียนพ่อท่านไว้ก่อนที่จะมาประชุมกัน... ตอนนี้เรามีสมณะที่ป่วยหนักอยู่ ๒ รูปนะครับ ท่านถนอมคูณ กับ ท่านพุทธชาโต ท่านเบิกบานก็แจ้งมาว่าท่านก็ตั้งใจจะมาเหมือนกัน แต่ว่าอากาศเปลี่ยนแปลงก็เลยทำให้ท่านไม่สบาย ก็คิดว่าถ้ามาแล้วเนี่ยคงจะประมาณว่าทำให้ร่างกายทรุดได้ ก็เลยไม่ได้มา ส่วนท่านน่านฟ้าก็ไม่ได้มาด้วยเพราะต้องช่วยท่านธงรบดูแล ส.มั่นแจ้ง(พุทธชาโต)ตลอด ๒๔ ชั่วโมง ท่านมั่นแจ้งท่านบอก ก็ไม่รู้ว่าท่านบอกเองหรือท่านน่านฟ้า สุขฌาโนบอกนะครับว่าของดการเยี่ยม(จาก)ทุกท่าน ยกเว้นพ่อท่านองค์เดียว(มีเสียงสมณะเสริมขึ้นว่าเป็นท่านมั่นแจ้งบอกเอง) แสดงว่าสงสัยคงจะเหนื่อยเอามาก ๆ ละนะ ผมไปเยี่ยมครั้งสุดท้ายก่อนที่จะมา ผมก็เกรงใจนะ คือไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะพูดไปแล้วก็รู้ว่าท่านจะต้องโต้ตอบกับเรา ก็ขนาดเดินออกมาแล้วเงียบ ๆ ไม่บอกท่าน ท่านก็ยังถามว่า “ภันเตจะเดินทางไปรถอะไรครับ ?” (หัวเราะ) คือรู้สึกว่าพลังอิทธิบาทของท่านเนี่ย...แม้พลังงานของท่านดูแล้วจะน้อยเพราะว่าตอนนี้เหลือแต่กระดูก กระดูกกับเวทนาที่ต้องคอยอาศัยการลูบคลำตามเนื้อตามตัว คอยจับตรงนั้นตรงนี้เพื่อให้เลือดลมมันเดิน เวทนามันทั่วตัว [มีเสียงสมณะพูดว่า “ภันเตสุขฌาโนว่า(อยู่ได้)ไม่เกิน ๓ เดือน”] ตอนนี้ก็เหลือแต่เวทนากับความเจ็บปวด(มีเสียงสมณะพูดเสริมว่าจากที่ไปเยี่ยมพบว่าท่านต้องดื่มมอร์ฟีน) มีเวทนาแก่กล้าขึ้นมา แต่จริง ๆ แล้วมีเทวดามาบอกนะว่า รู้สึกว่าเห็นท่านป่วยเนี่ย มีแต่ท่านธงรบดูแลผู้เดียวเนี่ย ก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าได้สมณะไปช่วยดูแลเพิ่มขึ้นก็จะดี คือเท่าที่ดูรู้สึกว่าเวทนาของท่านนี่มันจะแก้โดยการคอยบีบคอยนวดเพื่อให้เลือดลม(มันเดิน) ท่านเองท่านก็ไม่มีใคร ท่านก็นวดเอง นวดจนเจ็บมือก็ต้องคอยมานวดมืออีก คือมันรู้สึกว่าเวทนามันทั่วตัว ก็เป็นเวทนาที่ครอบงำนะครับ ส่วนท่านถนอมคูณ ตอนนี้ก็มาได้แล้ว ก็ถือว่าป่วยหนักเหมือนกัน เคยป่วยขนาดที่เรียกว่าเส้นเลือดที่ให้ล้างไตเนี่ยมันแตก ท่านก็นอนอยู่รูปเดียว พอดีนาคเขาพายเรือผ่านไป(เห็น)เลือดไหลนอง เอานิ้วโป้งบีบ(ไว้อยู่) ถ้านาคไม่เห็น เลือดก็คงจะนองทั่วแพอยู่ตรงนั้นเอง เพราะเส้นเลือดเส้นใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มเนี่ยนะมันไหลออกมา บีบกันกว่าเลือดจะหยุดได้ก็เสียเลือดไปเยอะพอสมควร ครั้งนี้ก็ป่วยยาวพอสมควรนะ เพิ่งออกจากโรงพยาบาล (มีเสียงสมณะพูดเสริมว่ากลางคืนท่านก็คงหลับไม่สนิทเพราะได้ยินเสียงท่านพูดอยู่) อาการของท่านจะเป็นอย่างหนึ่งนะคือมันอยู่ที่การที่เสียเลือด การที่ให้เลือดเนี่ย ปัญหาคือว่าความสมดุลระหว่างโปตัสเซียม พวกเกลือแร่ ต้องระวังผลไม้ที่มันมากไป เกินไป ทีนี้กรณีที่เกลือแร่ในร่างกายไม่สมดุลเนี่ย มันจะทำให้ควบคุมความคิด ควบคุมคำพูดอะไรไม่ได้ มันจะเหมือนกับคนที่พูดอะไรไม่หยุดเลยนะ จะเป็นอย่างนั้นน่ะ เคยเห็นหลายครั้งที่พอภาวะเกลือแร่ในร่างกายไม่สมดุลเนี่ยจะมีปัญหา หมอจะต้องระวังอย่างมากเลย จะคอยเช็คเลยว่าโปตัสเซียม เกลือแร่อะไรต่าง ๆ นานาเนี่ยมันอยู่ในภาวะสมดุลไหม นี่เป็นภาวะของโรค แต่ตอนนี้คงพูดได้…..