สื่อธรรมะพ่อครู(อาริยบุคคล) ตอน เราคือ โพธิสัตว์.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(อาริยบุคคล) ตอน เราคือ โพธิสัตว์ เมื่อวานนี้อาตมาได้เขียน
เราคือ โพธิสัตว์ ชื่อเราคือ โพธิสัตว์ หรือสัตว์ที่มีโพธิ มีธรรมะตามที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ ความตรัสรู้ ของพระพุทธเจ้าคือ จรณะ 15 วิชชา 8 การศึกษา อบรม ฝึกฝน เพื่อให้เกิด จรณะ 15 วิชชา 8 คือ ไตรสิกขา การปฏิบัติ ไตรสิกขา คือ เริ่มที่“ศีล”ที่เราสมาทานไป แต่ละข้อ ตามลำดับ แล้วก็สำรวมอินทรีย์ มีสติ ทำให้เกิดผลเป็นคนสันโดษ คือ คนใจพอ ก็จะ“พอ”ไปตามลำดับ โดยเริ่มจาก“พอแล้ว” ที่จะโกรธ จะเป็นภัยต่อผู้อื่น(ศีลข้อ 1) โดยสำรวมตน อย่าทำให้เด็ดขาด จนกระทั่งหยุดกาย-วาจา-ใจ ครบ วิเวก 3 เพราะโกรธ ไม่ใช่สวรรค์เลย แต่เป็นนรกแท้ พร้อมกันนั้น ก็หยุดโลภ เริ่มจาก“พอแล้ว”ที่จะทุจริตโลภ มาให้ตน และแม้เอาเปรียบ โลภมาให้ตน ถ้าตนต้องการได้ ต้องการมี ก็ทำเอง สร้างเอง ได้เอง มีเอง อย่างบริสุทธิ์ การได้มา การมีเป็นของตน ก็ไม่ใช่สวรรค์เลย(เป็นสวรรค์เก๊) แต่ก็เป็นนรกอยู่จริง เพราะเป็นนรก“คู่หู(เทฺว)”ของสวรรค์ แยกไม่ได้ ตราบที่ยังไม่ตรัสรู้ความเป็น“เทฺว”บริบูรณ์สัมบรูณ์ ผู้ตรัสรู้ความเป็น“เทฺว”แล้ว“ดับเทว”สนิท ก็สิ้นราคะในตน ก็เป็นอัน“พอแล้ว” หมดสิ้นโมหะในตน แล้วมีตนเพียงแค่“กรรมกับกาล” การได้มา(เป็นตน) การมีเป็นของตน(แล้วยึด) แม้จะโดยธรรมบริสุทธิ์ ไม่มีทุจริตเลย ก็เป็นเพียงอาศัยระยะที่เป็นประโยชน์สำหรับชีวิตขณะนั้นๆหรือปัจจุบันนั้น แล้วก็“พอแก่การ” เสร็จลง จงปล่อยวาง(ไม่มียึด) ผ่องถ่ายให้ผู้อื่นต่อไป อย่ายึดไว้เป็นของตน ไม่เช่นนั้นมันจะตกผลึกเป็น“ตน”นิรันดร ผู้ไม่ยึดเป็น“ตน” ไม่มีราคะ จึงมีแค่สัมผัส ๖ ผ่านไปกับ“กาล” ทุกอย่างมีเพียงสัมผัส ๖ เท่านั้น ตามความเป็นจริงของมัน แล้ว“ตน”ก็ใช้อาศัยให้“พอแก่การ”ให้สั้นที่สุ
อ่านต่อ
ดในกาลเสมอ และจบ ชีวิตจึงมีแต่“กรรมที่สัมพัทธไปกับกาล” Karma and Time of continuum ความเป็น“ตน”จึงมีเพียงในปัจจุบันขณะเท่านั้น ที่อาศัยในทุกๆชีวิต อันต่อเนื่องดำเนินไปกับ“กาล” จนกว่าเราจะสิ้น“กรรม”ไปจาก“กาล” ความเป็น“ตน”ที่เสพเป็น“กาม” เสพเป็น“อัตตา” ก็จะสั่งสมใส่“วิบาก” ตกผลึกเป็น“อดีต” และเป็น“อนุสัย”ที่มี“อวิชชา” สิ้นหมด ไม่มีการเสพเป็น“กาม”เป็น“อัตตา” ก็หมดสิ้นการมี“ภพ”มี“ชาติ”นิรันดร ด้วย“วิชชา” จบ. • 10 มกราคม 2562 • 620111_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ เราคือโพธิสัตว์