ถ้าพ่อแม่หวังกับหนูไว้มากและหนูก็มีฝันของหนู แต่ก็รู้ว่าที่นี่ดีที่สุด แล้วจะเลือกอย่างไรดีคะ

ถ้าพ่อแม่หวังกับหนูไว้มากและหนูก็มีฝันของหนู แต่ก็รู้ว่าที่นี่ดีที่สุด แล้วจะเลือกอย่างไรดีคะ

_มีเด็กๆเขาถามมาว่า หนูว่าการศึกษาบุญนิยมที่เรากำลังเรียนรู้อยู่เป็นการศึกษาที่ดีที่สุดในโลก ยังมีความอบอุ่นจากลุงป้าดูแล หนูก็อยากอยู่ แต่ถ้าพ่อแม่หวังกับหนูไว้มากจะทำอย่างไร แล้วความฝันของหนูอีก จะทำอย่างไร แล้วความเข้าใจสาธารณโภคีนี้ก็ยังไม่มากพอด้วย จะทำอย่างไรดีคะ

พ่อครูว่า… ถ้าจะอยู่ที่นี่แล้วแต่ภาระของครอบครัวเขาหวังไว้กับหนู พ่อแม่หวังไว้มาก ประเด็นว่าพ่อแม่หวังอะไรจากหนู ก็คงจะหมายความว่า หวังว่าจะเป็นคนอย่างโลกๆมีลาภ ยศ สรรเสริญมีสุขอย่างโลกๆ ก็แน่นอนเป็นโลกียภูมิก็คิดเช่นนั้น อาตมาก็ไม่บังอาจไปล้มล้างความหวังพ่อแม่ แต่ถ้ามีพ่อแม่ที่หวังเช่นนั้นจริง เราก็ต้องทำตาม แต่เราก็ไม่ทิ้งธรรม

หนูก็ไปปฏิบัติธรรมที่บ้าน พ่อแม่ให้เรียนก็เรียน เรียนแล้วก็จบ อายุก็คงจะ 20 พ้นวุฒิภาวะก็หาทางมา อาจไม่มาประจำ ก็ทำการงานทางบ้านให้ดีไม่ขาด แต่ถ้าโชคดีพ่อแม่เห็นดีงามว่าหนูจริงจัง พ่อแม่ก็ให้มาด้วยก็ให้มาเลยก็ดี ก็ใช้ศิลปวิธีว่า ถึงวาระหนึ่งก็พ่อแม่ก็ตาย หรือบางทีลูกตายก่อนก็มี นี่ไม่ได้แช่งใครนะ เป็นวิบากของเราก็ต้องอนุโลมไปตามควรฟังให้ดี อาตมาไม่ได้แย่งลูกหลานใครนะ ใช้ศิลปะวิธี พิสูจน์ความจริง

สังคมชาวอโศกหลายคนผู้ตั้งหน้าปฏิบัติธรรมเจริญไปได้เรื่อยๆ พ่อแม่จะเข้าใจ จนสุดท้ายเข้าใจว่าลูกเราไปทางดีจริง แล้วยอมให้ลูกมาทางนี้เลย ถ้าพ่อแม่ช่วยตนเองได้ แต่ถ้าทำได้ดีพ่อแม่ก็จะเข้ามาได้ หลายครอบครัวก็ทำได้

อีกอย่างคือความฝันที่หนูอยากเป็น นี่สิ เป็นสิ่งสำคัญ ทำไมไม่ฝันอยากเป็นอาริยะ โสดาฯ สกิทาฯ หนูอยากเป็นอะไร ถ้าหนูอยากเป็นนี่ เป็นเรื่องหลัก ก็ตนเองอยากเป็นคนโลกๆ อยากไปมีโลกธรรมเยอะ โด่งดัง อ