โหราจารย์.doc.docx
เนื้อหาในไฟล์
โหราจารย์ เมื่อก่อนมีช่างฝีมือคนหนึ่ง ใช้ชีวิตอยุ่กับเมีย ช่างฝีมือนี้มีนิสัยอ่อนโยน ป็นคนซื่อ เขาชำนาญการฝีมือหลายอย่าง ทำงานทั้งปีก็ไม่เคยหยุดสักวัน แต่ชีวิตของพวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เนื่องจากวัยที่เพิ่มขึ้น อีกทั้งความห่วงใยกังวล ทำให้ผมเคราของเขาค่อยๆกลายเป็นสีดอกเลาจนขาวโพลน อายุ 40 เท่านั้น แต่ลักษณะเหมือนคนเฒ่าแก่ชรา วันหนึ่ง เมียของเขาของเขาออกจากบ้านจะไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำ เมื่อหล่อนไปถึง เห็นผู้คนขวักไขว่วุ่นวายไปหมด มันเรื่องอะไรกันหนอ? ที่แท้คือเมียโหราจารย์ประจำราชสำนักจะมาอาบน้ำที่นี่ และจวนเจียนจะมาถึงแล้ว หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำกำลังกำลังกระวีกระวาดต้อนบรรดาหญิงที่มาอาบน้ำให้ไปอยู่ตามมุมห้อง "อยู่นี่ไม่ได้ นั้นก็ไม่ได้" หล่อนเอ็ดไม่หยุดปาก ขณะนั้น เมียโหราจารย์ประจำราชสำนักก็นวยนาดมาถึงโรงอาบน้ำท่ามกลางเสียงดนตรี มีผู้หญิงกลุ่มใหญ่ติดหน้าตามหลังคอยปรนนิบัติ เห็นได้ชัดว่า เพื่อจะได้กำไรมากหน่อยหญิงเจ้าของโรงอาบน้ำกุลีกุจอต้อนรับขับสู้เป็นพิเศษ แทบรู้ว่าให้นั่งที่ไหนดี เมียช่างฝีมือเห็นสภาพเช่นนี้ ก็อดนิยมชมชอบไม่ได้แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับสภาพตนเป็นอย่างยิ่งกลับมาบ้าน เมื่อถึงเวลากลางคืน จึงพูดกับสามีว่า " ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างนี้อีกต่อไปแล้ว แกควรหาทางเป็นราชสำนัก ไม่งั้นแกก็จากฉันไป" "โอ้ ทูลหัวอภัยฉันเถอะ หนังสือสักตัวฉันก็อ่านไม่ออกจะให้เป็นโหราจารย์ได้อย่างไรกัน? " เมียบีบบังคับเขาต่อไป "แล้วแต่แกซี ถ้าแกเป็นโหราจารยืราชสำนักไม่ได้ ฉันก็ไม่ขอร่วมมีชีวิตอยู่กับแกต่อไป" เมียของช่างฝีมือเป็นช่างฝีมือเป็นหญิงงาม ช่างฝีมือตัดใจจากไปไม่ได้ เขาจึงจำใจหาช่องทางดู เขาเดินผ่านกาแฟก็แวะเขาไปสั่งกาแฟดื่มถ้วยหนึ่ง และนั่งขบคิดอยู่อ
อ่านต่อ
ย่างเงียบๆ ขณะนั้นมีเพื่อนคนหนึ่งเดินเขามาข้างๆเขา "เอ้ย แกกำลังคิดอะไรอยู่นะ? "เพื่อนของเขาถามเขาจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง "แกอย่าใจร้อนเลย ฉันคิดหาทางช่วยแก" เพื่อนพูดปลอบใจช่างฝีมือ เมื่อพูดจบก็รีบไปหาหญิงเจ้าของโรงอาบน้ำผู้เป็นคู่รักของเขา เมื่อเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำฟังแล้วหล่อนก็พูดว่า "แกไปเรียกเพื่อนของแกมาที่นี่ตามวันที่ฉันกำหนดไว้แล้วหาที่นั่งตรงข้ามโรงอาบน้ำ เอาหนังแผ่นหนึ่งปูไว้ตรงหน้าบนหนังให้วางของจำพวกกระดาษปากกาและหมึกไว้ แล้วบอกเพื่อนทำตัวเหมือนหมอดู โดยเอาปากกาจุ่มหมึก แล้วเขียนไปเขียนมาบนกระดาษ เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะจัดการทุกสิ่งให้เรียบร้อยเอง" เพื่อนของช่างฝีมือเดินกลับมาที่ร้านกาแฟ แล้วเล่าคำพูดของหญิงเจ้าของโรงอาบน้ำให้ฟัง ช่างฝีมือไม่เพียงแต่เขียนหนังสือไม่ออก หากจับปากกายังไงก็ยังไม่รู้แต่ไม่มีทางอื่นให้เลือก จึงจำต้องทำตามหญิงเจ้าของโรงอาบน้ำบอกไว้ เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ช่างฝีมือก็เดินไปนั่งอยู่ตรงข้ามโรงอาบน้ำ ผู้คนเข้าออกโรงอาบน้ำ ไม่รู้ข้อเท็จจริงกัน ต่างนึกว่าเขาเป็นผู้คงแก่เรียน เป็นสาวกผู้ล่วงรู้เจตนารมย์ของพระอาเหล่า วันนั้น เมียโหราจารย์ราชสำนักก็ได้มาอาบน้ำอีก หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำได้แอบสั่งสาวใช้ผู้จะขัดสีให้เมียโหราจารย์ไว้ล่วงหน้า สั่งให้ขโมยแหวนเพชรของเมียโหราจารย์ในขณะอาบน้ำอยู่ หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำนำแหวนเพชรที่ขโมยได้ไปซ่อนไว้ในกองขยะมุมห้อง แล้วนำข่าวไปบอกให้ช่างฝีมือผู้แอบอ้างเป็นหมอดูทราบ ครั้นอาบน้ำเสร็จ เมียโหราจารย์จึงรู้ว่าแหวนเพชรของตนหายไป "โอย แย่แล้ว!"หล่อนร้องเสียงดัง ผู้คนในโรงอาบน้ำแตกตื่นกันใหญ่ แต่หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำกับมีท่าทีสงบเยือกเย็น "ท่านคุณนายผู้สูงศักดิ์ ตรงข้ามโรงอาบน้ำมีหมอดูนั่งอยู่คนหนึ่ง คุณนายไปขอให้เขาช่วยเสี่ยงทายดุซี เขาทายได้แม่นมากทีเดียว!" หมอดูหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเขียนเปะปะลงบนกระดาษ "คุณนายผู้สูงศักดิ์ แหวนของท่านอยู่ที่มุมห้อง หมกอยู่ใต้กองขยะ" หญิงเจ้าของโรงอาบน้ำรีบสั่งให้สาวใช้ไปช่วยค้นหาในกองขยะที่มุมห้องทันที จริงดังที่หมอดูทำนายไว้แหวนเพชรได้ค้นพบที่กองขยะ เมียโหราจารย์ได้มอบของขวัญอันมีค่าเป็นรางวัลช่างฝีมือผู้แอบอ้างเป็นหมอดู ช่างฝีมือได้นำของกลับมาบ้านอย่างดีอกดีใจ แต่ของขวัญเหล่านี้ หาได้ทำให้เมียของเขากลับความตั้งใจเดิมไม่ นอกจากอยากให้สามีเป็นโหราจารย์ราชสำนักแล้วหล่อนไม่ต้องการสิ่งใดทั้งสิ้น หลายวันผ่านไป ในพระราชวังได้เกิดเรื่องที่มิได้คาดคิดมาก่อนคือมเหสีทำแหวนเพชรหายไปวงหนึ่ง ความจริงแล้วแหวนถูกทาสสาวใช้ถูกขโมยไป ผู้คนในวังหาจนทั่ว ก็ยังไม่พบ บังเอิญวันนั้น เมียโหราจารย์ ได้เข้าเฝ้ามเหสี ครั้นทราบข่าวแหวนหายจึงกราบทูลมเหสีว่า "มีอยู่วันหนึ่งหม่อนฉันก็ได้ทำแหวนเพชรหายไปวงหนึ่ง มีหมอดูคนหนึ่งได้ทำนายว่าแหวนวงที่หายไปอยู่ที่ไหนให้ทันที หมอดูผู้นี้ทำนายได้แม่นยำจริงๆ ทรงรับสั่งให้นำตัวมา เขาจะทุลบอกได้ทันทีว่า แหวนวงที่หายนั้นอยู่ที่ไหน?" กษัตริย์รับสั่งให้ข้าราชบริพารไปหาหญิงเจ้าของโรงอาบน้ำทันที เมื่อมเหสีทอดพระเนตรเห็นช่างฝีมือมาถึงในวัง จึงรับสั่งว่า "เออ เจ้าหมอดู เจ้าจงรีบช่วยฉันหาแหวนวงที่หายไปกลับมา อย่างช้าพรุ่งนี้ต้องหาให้พบ มิฉะนั้น หัวเจ้าก็จะหลุดจากบ่าทันที" ช่างฝีมือถูกกักตัวในห้องซึ่งอยู่ห่างไกลจากที่อื่น ตกกลางคืนทาสสาวผู้ขโมยแหวนเพชรของมเหสีก็รู้สึกหวาดกลัวมากหล่อนคิดว่า "คราวนี้ ฉันเห็นจะเอาชีวิตไม่รอดแน่!"หล่อนนอนอยู่บนเตียง แต่ไม่อาจขมตาใหหลับลงได้หล่อนพูดว่า"ฉันจะไปหาหมอดูให้ช่วยฉันดีกว่า" ดังนั้นหล่อนจึงแอบเข้าไปในห้องกักตัวหมอดูนั้น ผู้แอบอ้างเป็นหมอดูเห็นเห็นเธอเข้ามาก็ตกใจมาก สั่นเทิ้มไปทั้งตัว หวาดกลัวยิ่งกลัวทาสสาวคนนั้น"โอพระผู้เป็นเจ้า น่ากลัวอะไรอย่างนี้ นี่ฟ้าสางแล้วหรือ?" เขาคิด ขณะนั้น ทาสสาวใช้คุกเขาลงต่อหน้าเขา "ท่าอาจารย์ ขอท่านได้โปรดได้อภัยให้แก่ฉันเถอะ แหวนเพชรของมเหสีอยู่ที่ฉัน ถ้าถูกค้นพบเมื่อไร ย่อมหมายถึงวาระสุดท้ายของชีวิตฉัน ชีวิตฉันขึ้นอยู่กับท่านโดยสิ้นเชิง" ช่างฝีมือคิดอยู่ในใจ "วันนี้ พระอาหล่าทรงโปรดประทานโชคแก่ฉันแล้ว" เขาพูดกับทาสสาวว่า "สาวน้อย ไม่เป็นไร เธออย่าตื่นตระหนกตกใจ เรามาช่วยกันคิดหาวิธีกัน" เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดกับทาสสาวว่า"สาวน้อย เจ้าจงฟังให้ดี เจ้าจงเอาแหวนวงนั้นยัดใส่ปากห่าน แล้วให้กลืนลงไป ต้องระวัง อย่าให้ใครเห็นและล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาดแล้วเจ้าจงทำอุ้งตีนห่านตัวที่กลืนแหวนวงนั้น ให้บาดเจ็บ เมื่อทำเสร็จเรียบร้อยแล้วจงรีบจากไปทันที ไม่ต้องกลัว" ทาสสาวใช้จากช่างฝีมือแล้วก็ได้ทำตามสั่งทุกประการ รุ่งขึ้น ฟ้าเริ่มสาง กษัตริย์ก็รับสั่งให้นำตัวหมอดูมาเข้าเฝ้า "ข้าแต่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ข้าพระพุทธเจ้าได้เสี่ยงทายตลอดคืนและได้ฝันเห็นสัตว์เลี้ยง จำพวกเป็ดไก่ฝูงหนึ่ง ฉะนั้นพระองค์ทรงรับสั่งให้ต้อนไก่เป็ดไก่งวง และห่านที่มีอยู่ในวังทั้งหมดมายังอุทยาน" ผู้แอบอ้างเป็นหมอดูกราบบังคมทูล กษัตริย์ทรงรับสั่งให้ต้อนสัตว์เลี้ยงจำพวกสองขาทั้งหมดมายังอุทยาน ครั้นแล้ว ผู้แอบอ้างเป็นหมอดูก็เดินอยู่หน้าแถว ตามติดด้วยกษัตริย์และข้าราชบริพารกลุ่มใหญ่มุ่งไปสู่อุทยาน เมื่อถึงอุธยานผู้แอบอ้างเป็นหมอดูก้นั่งลงกับพื้น มือถือปากกา จุ่มหมึกแล้วเขียนสะเปะสะปะลงบนกระดาษ ต่อมา เขาพบห่านตัวหนึ่งเดินกระโผลกกะเผลก จึงกราบทูลกษัตริย์ว่า "ข้าแต่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท โปรดรับสั่งให้คนนำห่านตัวนี้ไปฆ่าเสียก็จะพบแหวนอยู่ในท้องห่าน" ห่านตัวนั้นจึงถูกจับไว้และฆ่าต่อหน้าคนทั้งหลาย ก็ได้พบแหวนอยู่ในท้องห่านจริง ต่างก็ชมเชยหมอดูว่าทำนายได้แม่นยำจริงๆ ต่อมา กษัตริย์ทรงจับตั๊กแตนตัวหนึ่งไว้ในอุ้มมือ "มานี่ หมอดู เจ้ารู้ไหมในมือของฉันกุมอะไรไว้?" คำถามของกษัตริย์ทำให้ผู้แอบอ้างเป็นหมอดูถึงกับตะลึงงัน "ข้าแต่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ข้าพระพุทธเจ้าไม่บังควรกล่าวเท็จ" ช่างฝีมือกราบบังคมทูล เขาหน้าแดงกร่ำ ตัวคดคู้เขาพึมพร่ำกับตัวเองว่า "โอ้เจ้าตั๊กแตนที่น่าสงสาร แกกระโดดข้ามไปหนหนึ่ง กระโดดข้ามไปได้เป็นหนที่สอง แต่หนที่สามแกถูกจับได้" ตั๊กแตนที่ช่างฝีมือกล่าวถึงความจริงหมายถึงตัวแกเอง หมายความว่า เขาหลอกคนมาสองครั้งแล้ว แต่ครั้งที่สามก็ถูกคนจับได้ กษัตริย์คลี่ฝ่าพระหัตถ์ออก สิ่งที่อยู่ในอุ้มมือเป็นตั้กแตนจริงๆ ผู้คนปรบมือกันใหญ่ ต่างให้ความนับถือเลื่อมใสต่อเขายิ่ง แต่ช่างฝีมือกลับรู้สึกตะลึงและแปลกประหลาดใจ เขานึกในใจว่า "เมื่ออาหล่าทรงช่วยใครแล้วท่านก็จะช่วยเขาตลอดไป" กษัตริย์ทรงปลื้มพระทัยมาก "เจ้านี่ฉลาดจริงๆ" กษัตริย์ตรัสแล้ว ก็ได้โปรดเกล้าแต่งตั้งช่างฝีมือเป็นโหราจารย์ราชสำนัก ทั้งยังได้พระราชทานของขวัญมากมายให้อีก เมื่อเมียช่างฝีมือทราบข่าวนี้ ก็ปราบปลื้มดีใจมาก เพราะสิ่งที่หล่อนเฝ้าปราถนานั้น ได้กลายเป็นความจริงแล้ว