ค น ตั ด หิ น.doc.docx
เนื้อหาในไฟล์
ค น ตั ด หิ น กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ที่เชิงเขาสูงเสียดฟ้า ผู้คนในหมู่บ้านเชื่อกันว่า มีเทพศักดิ์สิทธิ์สิงอยู่ในภูผาใหญ่ นานๆครั้งเทพภูเขาจะปรากฎกายให้เห็นและประทานพรให้สมหวัง ทุกอย่างตามประสงค์ ทุกเช้าคนตัดหินจะมุ่งหน้าไปยังตีนเขา ตัดหินออกมาแผ่นแล้วแผ่นเล่าคนตัดหินขยันขันแข็ง ฝีมือดี จึงมีลูกค้ามาสั่งหินมากมาย อยู่มาวันหนึ่งคนตัดหินขนหินไปส่งยังบ้านเศรษฐี บ้านหลังนั้นใหญ่โตมโหฬารงดงามเป็นที่สุด คนตัดหินแอบฝันอยู่ในใจว่า อยากมีบ้านเช่นนี้บ้าง นับจากวันนั้นเป็นต้นมา คนตัดหินก็ทุกข์ระทมขมขื่นใจ งานตัดหินกลายเป็นภาระน่าเบื่อ หนักหนาสาหัส " ถ้าได้เป็นเศรษฐีก็จะดีไม่น้อย " คนตัดหินรำพึงรำพันออกมา ในทันใดนั้น ก็มีสุรเสียงดังข้างหูขึ้นว่า " ปราถนาในสิ่งใด ขอให้สมหวัง เจ้าจะได้เป็นมหาเศรษฐี " เสียงนั้นเป็นเสียงของเทพภูเขา แต่คนตัดหินไม่ทราบเรื่องนี้จะมีก็เพียงความสับสนงุนงง เพราะเหลียวมองรอบกาย ก็ไม่พบเห็นผู้ใด เมื่อคนตัดหินเดินทางกลับถึงบ้าน ก็มีอันต้องประหลาดใจใหญ่หลวงกระท่อมซอมซ่อกลายเป็นคฤหาสน์หลังงาม มีคนรับใช้ยืนต้อนรับ คนตัดหินมีความสุขจนสุดพรรณา ในเมื่อกลายเป็นเศรษฐีแล้วเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องออกไปทำงานให้เหนื่อยยากอีกแล้ว อยู่มาไม่นานท่านเศรษฐีก็รู้สึกเบื่อหน่าย ชีวิตทั้งวันไม่มีอื่นใดนอกจากกิน ดื่ม แล้วเข้านอน เศรษฐีเริ่มเบื่อหน่ายไร้ความสุขอีกแล้ว อยู่มาวันหนึ่ง เขามองเห็นเกี้ยวหลังงามเคลื่อนผ่านบ้าน มีเจ้าชายนั่งเด่นเป็นสง่า มหาเศรษฐีครุ่นคิดในใจ อยากเป็นเจ้าชายเหลือเกินทันใดนั้น " ปราถนาในสิ่งใด ขอให้สมหวัง เจ้าจะได้เป็นเจ้าชาย " เสียงของเทพภูเขาดังขึ้นข้างหูอีกวาระ มหาเศรษฐีกลายเป็นเจ้าชาย จะเดินทางไปทิศใดก็ได้นั่งเด่นเป็นสง่
อ่านต่อ
าอยู่บนเกี้ยว มีกองทหารแห่ห้อมล้อม แต่ทว่า เจ้าชายยังไม่พึงพอใจ เหลียวมองดูสรรพสิ่งรอบข้างเจ้าชายก็มองเห็นดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า " นั่นไง ถ้าข้าได้เป็นดวงอาทิตย์ ข้าคงมีความสุขไม่น้อย " เจ้าชายรำพึงออกมาเทพภูเขาสนองตอบความฝันนั้นอีกครั้ง " ปราถนาในสิ่งใด ขอให้สมหวัง เจ้าจะได้เป็นดวงอาทิตย์ " เจ้าชายกลายเป็นดวงอาทิตย์ไปแล้ว เขาส่องแสงร้อนแรงมาอาบพื้นโลก ทั้งราชาหรือผู้ยากไร้ต่างก็พากันหลั่งเหงื่อโซมท่วมกายโดยไม่มีข้อยกเว้น เขารู้สึกอิ่มเอมใจไปกับพลังอำนาจของตนเองอย่างยิ่ง แต่แล้วก็มีเมฆ ก้อนโตเคลื่อนมาบดบังกางกั้นแสง ดวงอาทิตย์ร้องอุทานด้วยความแค้นเคือง " หรือว่าเมฆก้อนนี้จะยิ่งใหญ่ไปกว่าข้า? ข้าขอเป็นเมฆดีกว่า " เสียงของเทพภูเขาสนองรับ " ปราถนาในสิ่งใด ขอให้สมหวัง เจ้าจะได้เป็นเมฆ " ดวงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นเมฆ เขามีความสุขใจไปกับการเคลื่อนที่ เข้าบดบังแสงอาทิตย์ กลั่นตัวเป็นหยดน้ำโปรยปราย ตกกระหน่ำ อยู่หลายวันจนน้ำท่วมสูง ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นหินก้อนใหญ่ที่ตีนเขา ไม่สะดุ้งสะเทือน ไม่ว่าสายฝนหรือกระแสน้ำจะกระโชคจัดเพียงใด " อะไรกัน? หรือว่าหินก้อนนี้จะยิ่งใหญ่ไปกว่าข้า ข้าขอเป็นก้อนหินเถิดนะ " เทพภูเขาประทานพรให้อีกครั้ง ก้อนเมฆกลายเป็นหินก้อนมหึมา หินตั้งเด่นเป็นสง่า ท้าแดดท้าลมไม่หวาดหวั่นกระแสน้ำและสายฝน อยู่มาวันหนึ่ง หินก้อนใหญ่ได้ยินเสียงแปลกประหลาด เขาก้มลงมองก็พบว่า มีคนตัดหินใช้สิ่วปักร่องแตก หวดฆ้อน กระหน่ำเพื่อตัดแท่งหิน ร่างของเขาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นแท่งหินหลุดออกเป็นแผ่นๆ หินมหึมาขุ่นเคืองใจเป็นที่สุด " หรือว่ามนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้ยิ่งใหญ่ไปกว่าข้า? ข้าขอเป็นคนตัดหิน " เทพภูเขาประทานพรให้ฝันเป็นจริง หินก้อนใหญ่กลายเป็นมนุษย์ นับจากวันนั้นเป็นต้นมา คนตัดหินมีความสุข กับงานของตน แม้งานจะหนักหนาสาหัส ต้องทุ่มแรงกายสุดตัวกว่าจะตัดหิน ออกมาได้แต่ละแผ่น ในที่สุดคนตัดหินก็พึงพอใจไปกับวิถีชีวิตของตนแล้ว