220812-B ธรรมจากพระโพธิรักษ์ ตอนตายสูญหรือตายเกิด ตอน2-พ่อท่าน-สถานีวิทยุขส.ทบ-R306.txt

่เลยอ่านชัดเมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครมาชี้ก็ไม่ได้ยืนยันแน่นอนเลยแล้วคุณจะรู้จริงๆนะรู้จิตจริงๆวันนั้นคุณจะไม่สงสัยเลยว่าคุณ ไปจากร่างนี้อีกคุณเกิดมาอีก 100 ชาติคุณเกิดมาไม่มีโลภไม่มีโทสะโมหะอีกเลยในชาติต่อๆไปคุณจะไปแคร์อะไรถามจริงๆเหอะกูจะแคร์อะไรก็ต้องเกิดมาอีกกี่ชาติอีกกี่ชาติคุณก็ไม่มีโลภไม่มีโทรศัพท์ไม่มีโมหะพ้นทุกข์สนิทไม่มีทุกข์เลยอีกสักชาติไหนก็ไม่มีทุกคนจะแคร์อะไรถ้าแม้มันจะเกิดอีกหรือตายแล้วมันไม่เกิดอีกคุณก็ไม่แคร์เพราะเดี๋ยวนี้ถ้ามันตายสนิทอย่างนี้แล้วมันก็สบายๆถ้าการดับโลภะโทสะโมหะจากจิตได้เป็นอย่างนี้แล้วมันก็ถือว่าไม่เกิดอีกก็ไม่เห็นเป็นไรแล้วเกิดอีกก็ไม่เห็นเป็นไรเพราะเกิดอยู่เดี๋ยวนี้คุณก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวนี้คนเกิดอยู่เดี๋ยวนี้คุณยังไม่หมดลมหายใจโลภะโทสะโมหะไม่มี ก็มันไม่เห็นมีปัญหาอะไรก็สบายๆมีข้าวก็กินไม่มีข้าวก็ไม่กินมีงานก็ทำไม่มีงานก็ไม่ทำหรือแม้ว่างานนี้ควรทำเพราะเราเองเรามีมือมีแขนมีขามีปัญญามีสมองมีพลังงานมีอะไรที่จะคิดค้นคิดค้นได้ดีกว่าคนบางคนที่ขี้เกียจสันหลังยาวมีอีกเยอะเราไม่ใช่คนขี้เกียจสันหลังยาวเราก็ช่วยเขาคิดค้นช่วยเขาทำอะไรต่ออะไรไปเพราะมันยังไม่ตายนี่ฆ่าตัวตายหมามันยังไม่ทำเรื่องอะไรเราจะไปทำโง่ก็หมาหมามันยังไม่เคยคิดฆ่าตัวตายเลยใช่ไหมแล้วคนที่ใช้ไปคิดฆ่าตัวตายว้าโง่กว่าหมาหมามันยังไม่เคยทำไม่เคยคิดเราไม่ทำอ่ะแล้วเราก็มีชีวิตอยู่เรามีชีวิตอยู่ที่จะทำงานอะไรต่ออะไรได้เราก็คิดอ่านทำยิ่งเราเป็นผู้นำในทางความ เป็นผู้ที่มีความคิดมีปัญญาสูงว่าควรจะนำหมู่ชนควรจะนำเพื่อนเราควรจะเป็นตัวอย่างที่ดีควรจะทำอะไรที่ดีกายกรรมไม่ควรจะทำกายกรรมที่ดีกายกรรมที่ดีคืออย่างไรรู้เลยว่าสุจริตกายเป็นอย่างไรวจีกรรมที่ดีคืออย่างไรรู้ศึกษาอ้อสุจริตวจีเป็นอย่างนี้มโนกรรมสุจริตเป็นอย่างไรเราก็พยายามทำสุจริตกายวจีมโนให้ออกมาเป็นตัวอย่างคนอื่นทำยังไงมีปัญญาชาญฉลาดทำยังไงถึงจะให้คนนั้นมาทำตามคนนั้นมาทำตามคนนี้มีอะไรขัดข้องที่เขาทำดีเป็นสุจริตพ้นจากทุจริตหรือพ้นจากโลภะโทสะไม่ได้มันเป็นยังไงก็ช่วยค้นมาจุดเหล่านี้ต่อไปช่วยเขามาเสมอๆถ้าคนมาศึกษาศาสนา ก็ศึกษาเพื่อที่จะรู้อันนี้ตายหรืออันนี้ยังเกิดอยู่เท่านั้นเองทีนี้คุณจะรู้ตัวคุณเองว่าคุณตาย 0 หรือตายเกิดได้โดยนัยยะอย่างนี้ชัดเจนของคุณยังมีอยู่คุณโกหกตัวเองไม่ได้โกหกไม่ได้หรอกถ้าทำเป็นแกล้งๆทำเป็นไม่รู้จิตตัวเองมันจะมีโลภะหรือมีโทสะหรือเปล่าไม่รู้ไม่รู้ไม่พยายามจับจิตไม่พยายามรู้ก็แล้วไปคุณก็ไม่รู้เรื่องจิตคุณมีโทรศัพท์มีรูปพระหรือเปล่าเมื่อยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองมีโทรศัพท์หรือมีโลภะหรือเปล่าคุณก็ยิ่งไม่มีโอกาสเลยที่จะได้ดับโลภะได้ดับโทรศัพท์มันยังไม่ดับมันไม่นี่ไม่ฆ่าให้มันตายมันก็ยิ่งไม่ตายไอ้เหี้ยขนาดค่าค่ามันคุณเคยฆ่ามันบ้าง เคยไหมเคยฆ่ามึงไหมค่าโรงพักค่าโทรศัพท์ให้แก่ตัวเองเคยใช่ไหมฆ่ามันตายง่ายไหมยากใช่ไหมขนาดผ้ามันยังยากเลยแล้วไม่ฆ่าแล้วมันจะตายได้ไหมอ่ะห๊ะถ้าไม่พยายามหัดฆ่าถ้ามันจะตายได้ไหมอ่ะขนาดทั้งๆที่รู้ๆเข้าใจอย่างนี้อยากตาย 0 ก็คงไม่มีใครไม่อยากจะตายแล้วก็มีอยากจะตายแล้วมีโทรศัพท์หรือว่าเกิดอยู่ก็มีโทรศัพท์อันนี้แหละแล้วไม่มีใครอยากจะเป็นหรอกอาตมาเชื่อที่มานั่งฟังนี่คงไม่อยากมีใครอยากเป็นอาทิตย์นี้เมื่อจับเป้าหมายได้ไม่จับเป้าหมายได้อย่างนี้แล้วก็จะขอพูดเป็นภาษาที่ลึกซึ้งเข้าไปอีกสำหรับบางคนถนัดภาษาต้อง ภาษาเข้าไปมีหลักมีฐานมีปฏิจจสมุปบาทมีการเกิดด้วยอวิชชาจึงเป็นสังขารจากสังขารจึงเกิดวิญญาณเกิดวิญญาณจึงเกิดนามรูปเกิดนามรูปจึงเกิดสัจจะเกิดสรณัฐตะนะจึงเกิดผัสสะเกิดผัสสะจึงเกิดเวทนาเกิดเวทนาจึงเกิดปัญหาเกิดอุปทานเกิดอุปทานที่เกิดพบเกิดชาติเกิดชาติจึงมีชราจึงมีมรณะเป็นที่สุดถ้ายิ่งไม่รู้ชราไม่รู้มรณะเลยต่อไปอีกยิ่งมืดใหญ่โสกะก็ไม่รู้ทุกครั้งก็ไม่รู้ทุกขะโทมนัสอุปายาสก็ไม่รู้ยิ่งเมาหมัดใหญ่เลยอยู่กับความทุกข์ร้อนทุกข์และอุปสรรคทุกข์ด้วยเทวดาการทุจริตโศกทุกข์ไป พี่ไม่รู้ยายเพราะฉะนั้นเราจะต้องมาเรียนรู้จักไปเรื่อยๆต้องฉลาดรู้ว่าอะไรสังขารอะไรวิญญาณอะไรนามรูปอะไรสักระยะตะนะเมื่อมีสาระนะแล้วไปผัสสะเข้าไปรู้ว่าผัสสะแล้วผัสสะแล้วก็เกิดเวทนาและรู้รับรู้บ่เวทนาแล้วถ้าเกิดสุขเกิดทุกข์ขึ้นมามันก็จะต้องเป็นตัณหาถ้าเป็นอุเบกขามันไม่มันไม่มีปัญหาถ้าอุเบกขาเวทนาแล้วมันหามันเฉยๆเพราะมันมีไม่มีแรงดีดแรงดิ้นพระเวทนาแต่มันเกิดที่จิตของเราความรู้สึกของเราว่าเราก็ไม่เห็นสุขไม่เห็นทุกข์นี่ก็เฉยๆเฉยๆแล้วคุณก็ไม่มีอะไรอยากไม่เกิดปัญหาเพราะไม่มีปัญหาอุปทานก็ มาตรฐานไม่เกิดอุปทานไปคว้าเอาจุดนั้นเอาไว้ในภพจิตนี่แหละมันไปวาดมันไปยึดมันไปช่วยเอาสภาพนั้นไว้ให้สภาพที่ฉวยเอาไว้นี่เป็นภพไม่มีตัวตนนะฟังดีๆนะจิตของเราเองแปลว่าไว้เป็นภพก็หมายความว่าเป็นแดนเขตเป็นจิตของเรานี่อาฆาตคุณไว้ยึดไว้อย่างนี้แหละเดี๋ยวอุปทานยึดอาฆาตกูไม่ปล่อยอย่างนี้นี่แหละเรียกว่าไม่ปล่อยผมไม่ปล่อยแดนเขตอย่างนี้เป็นเขตที่จะต้องกักกันหรือว่าถูกยึดกันไว้ไม่ยอมปลดปล่อยไม่เป็นอิสระต่อกันไม่แล้วจะมีราคาคล่องๆอย่างนี้เรียกว่าอุปทานไว้นี่แหละการที่จะต้องวิ่งเข้าไปหาเรื่องนี้หรือว่าเอาเรื่องนี้มาจัดการกันอีกหรือมีอะไรต่ออะไรกันอีกอยู่เนี่ยผูก ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอมอย่างนี้เรียกว่าพบเพราะถ้าเราปลดปล่อยเสียก็ไม่มีพบเพราะฉะนั้นถ้าเกิดเกิดมีภพอยู่อย่างนี้ก็จะมีสิ่งหนึ่งเกิดตามตามหลักของปฏิจจสมุปบาทพอเกิดพบแล้วก็จะเกิดชาติตัวชาตินี่แหละคำว่าชาตินี่มันแปลคำแปลว่าเกิดมันแปลว่าความเกิดเพราะฉะนั้นเพราะมีอุปทานยึดไว้นี่แหละจิตของเรายังเหลือรออยู่อย่างนี้เราจึงจะมีชาติมีการเกิดจิตมันจะมีตัวเกิดถ้าผู้ใดดับชาติอย่างนี้ได้ชรามรณะไม่มีฟังดีๆนะอาตมาจะอธิบายจุดที่ว่าถ้าจิตของเราเข้าใจชาติคือจิต เดี๋ยวจะยกตัวอย่างให้ชัดกว่านี้นะตอนนี้พูดคร่าวๆไปก่อนพอไม่มีพบชาติไม่ได้เกิดไม่มีภพชาติไม่ได้เกิดเพราะชาติไม่ได้เกิดตัวชาติตัวที่จะเกิดไม่มีชรามรณะมีไหมชราแปลว่าแก่มรณะแปลว่าตายไม่มีเพราะฉะนั้นเมื่อไม่มีพบให้มันไม่ผูกยึดให้มันชาติไม่มีตัวจิตที่จะต้องไปเกิดอย่างนั้นทำอย่างนั้นเป็นอย่างนั้นได้อย่างนั้นสำเร็จผลอย่างนั้นไม่มีเมื่อไม่มีสิ่งที่จะแก่สิ่งที่จะตายตามไปไม่มีด้วยคนนี้คือคนพ้นเกิดแก่ตาย ไม่ต้องพูดถึงความเจ็บโสกะปริเทวะทุกขะโตมะระคือความเจ็บทั้งสิ้นคืออาพาธคือความเจ็บเจ็บของจิตวิญญาณทั้งสิ้นเพราะงั้นความเจ็บก็ไม่มีเพราะความแก่แท้ๆธรรมดานี่กับความตายไม่มีไม่มีเลยความเจ็บก็ไม่มีด้วยเพราะไม่มีชาติตัวเดียวอ่ะชรามรณะและเจ็บทั้งหลายแหล่ไม่มีหมดพูดได้ถึงภาวะนี้จริงภาวะไม่มีภพนี้จริงๆชาติไม่มีจริงๆจึงเป็นผู้ที่พ้นเกิดแก่เจ็บตายสนิทพ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ผลตั้งแต่เป็นๆยังไม่ตายคนเกิดแก่เจ็บตายแล้ว ฟังดีๆนะฟังธรรมะไม่ได้หมายความว่าพ้นการตายหมดลมหายใจดิ้นด๊อกแด๊กไปอย่างนั้นนะไม่ใช่ไอ้อย่างนั้นไม่ใช่อันนั้นคุณไม่พ้นไม่มีใครพ้นไปได้ใช่ไหมคุณจะค้นให้การตายหมดลมหายใจดิ้นต้องได้หมดการที่คนไหมไม่มีผลอย่างนั้นไม่มีใครพ้นถ้าบอกว่าคนรู้เพราะอาหารแล้วพ้นเกิดแก่เจ็บตายแบบนั้นนะไม่พ้นพระพุทธเจ้าก็ไม่พ้นพระพุทธเจ้าก็ตายไปแล้วหมดลมไปแล้วเผาไปแล้วเหมือนกันไม่มีใครพ้นไอ้อย่างนั้นไม่มีผลัดเป็นพระอรหันต์เพื่อที่จะพ้นแบบนั้นนะไม่มีไม่มีระบบพระพุทธเจ้าไม่เคยสอนแล้วผมว่าเจ้าไม่เคยสอนแล้วก็ไม่มีใครพ้นสภาพนั้นด้วยที่จะต้องไปแก่ไป เอาตายก็ได้หรือเจ็บบางคนอาจจะบอกว่าเอ้ยถึงจนกระทั่งตายเราไม่เคยเจ็บเลยก็เอาเถอะโชคดีไปแกไม่พ้นถ้ายังมีอายุอยู่ก็แก่ลงไปทุกวันทุกวันไอ้พลและไปสุดท้ายตายชะตาและมรณะไม่มีคนอย่างนี้แต่ผู้ที่พ้นก็คือผู้ที่อาตมาว่ายังกล่าวเมื่อกี้แล้วคือหมดพบหมดพบเพราะฉะนั้นชาติไม่มีไม่ใช่ไม่มีชรามรณะไม่เกิดไม่มีตามเพราะมันไม่เกิดมันก็ไม่มีแก่ไม่มีตายไม่มีแก่ไม่มีเกิดไม่มีแก่ไม่มีตายตั้งแต่เป็นๆนี้เมื่อกี้สมมุติแล้วว่าถ้าสมมุติคุณยังไปอาฆาตเขาอยู่คุณไม่รู้จักเลิกเวรนี้ไม่รู้จักปล่อยอาฆาตนี้ไม่รู้จักปล่อยพยาบาทที่เสียหยุดจิตไม่ต้องไปผูกพันไว้เป็นเขตแดนไม่ต้องไปผูกพันไม่เป็นเรื่องที่จะต้องไปวนเวียนวุ่นวาย หยุดหุ้นตัดขาดโดยปล่อยไปเลยช่างมันและไม่เอาสาธุอโหสิเลิกกันเลิกอาฆาตเรื่องจองเวรอย่างนี้เรื่องอย่างนี้ไม่เอาอโหสิตัดปล่อยเลยถ้าคุณตัดปล่อยให้เท่ากับคุณปล่อยเขตแดนหรือปล่อยพบปล่อยไปหมดหลุดหมดพบเลยเพราะคุณไม่ต้องไปแต่จองเวรจองกรรมกันคุณไม่ต้องไปอาฆาตอะไรให้กันคุณหลุดแล้วผิดที่จะต้องไปอาคารและทำอย่างไรทำยังไงจะได้แก้แค้นตัวที่ไปแก้แค้นนั่นแหละคือชาติเพราะงั้นการจะแก้แค้นกันอีกไม่มีการที่จะต้องเป็นทุกข์โทมนัสอะไรก็จริงที่จะเกิดชรามรณะอะไรกันอีกสภาพอย่างนั้นเป็นคำอธิบายนะเป็นตัวชื่อสภาพต่อจากนั้นไม่มีเลยเหตุการณ์ปลดปล่อยสิ้น นี่แหละสภาพที่ปลดปล่อยภพและปลดปล่อยชาติชรามรณะก็หมดไปด้วยถ้าใครเข้าใจธรรมะอย่างนี้ไม่ได้ปฏิบัติธรรมเพื่อที่จะให้บรรลุอรหันต์อย่างนี้ก็ไม่ได้แต่ถ้าใครเข้าใจอย่างนี้ใครอาฆาตใครอยู่เดี๋ยวนี้ตัดทิ้งซะเดี๋ยวนี้วานตั้งแต่ออกจากที่นี่ไปแล้วเลิกหรือเดี๋ยวนี้วินาทีนี้คุณหมดชาติเดี๋ยวนี้แล้วหมดชรามรณะเดี๋ยวนี้ซุปโทรมานัดลูกปลาย่างไม่มีเลยเลิกจองเวรจองกรรมเลิกอาฆาตมาดร้ายกับใครหมดปล่อยเดี๋ยวนี้คุณไม่มีเดี๋ยวนี้จะพูดประเด็นง่ายๆประเด็นโทรศัพท์เห็นง่ายประเด็นพยาบาลหรือประเด็นมีราคะเหมือนกัน เหมือนกันเลยประเด็นมีราคะนี่แหละร้ายกาจหน่อยนะประเด็นมีราคาในรายการหน่อยเดี๋ยวจะอธิบายราคะให้ชัดให้เห็นชัดๆว่าเราจะตัดราคะตัดอะไรแล้วเสร็จแล้วเราก็จะพ้นทุกข์พ้นทุกข์พ้นทุกข์พ้นทุกข์ผลชรามรณะไปจนกระทั่งคิดว่ามีแต่จิตเฉยๆจิตไม่มีภพไม่มีชาตินะแต่จิตมีวิชาจิตมีสังขารจิตมีวิญญาณจิตมีนามรูปจิตมีสฬายตนะจิตมีผัสสะจิตมีเวทนาจิตมีและจิตมันจะมีอีกสิ่งหนึ่งเรียกว่าตัณหาก็ได้แต่จะอธิบายให้ฟังว่าปัญหาอะไร จะเรียกว่ามีอุปทานอีกก็ได้แต่อุปทานอะไรจะเรียกว่ามีภพก็ได้เดี๋ยวพบอะไรนะก็อธิบายจะใช้ภาษาจะอธิบายยอกย้อนให้ฟังทีนี้ก็ขอตัดประเด็นนิดนึงก่อนว่าผู้ใดที่อ่านจิตตัวเองออกรู้ความจริงของจิตตัวเองว่าถ้าตัวเองมีโทรศัพท์มูลนิธิมีความโกรธมีความเคืองมีความคับแค้นมีความไม่ชอบใจนะจิตของเรารู้อาการของเราเลยอาตมาก็ขอบอกว่าผู้ใดรู้อาการของตัวเองเมื่อใดขอให้โยนทิ้งอย่างเร็วโยนเลยไม่ชอบ ใจมันโกรธมันแค้นมันอาฆาตมันเดือดมันอะไรก็แล้วแต่จะเรียกเป็นภาษาอะไรก็ตามแต่ลักษณะพวกนี้มันมีขึ้นมาจับจิตได้รู้ที่จิตแล้วเขวี้ยงทิ้งให้ทันทีคนที่ไม่เขวี้ยงทิ้งนั้นเขาเรียกว่าคนโง่งวดจริงๆนางโง่จริงๆที่อาตมาพูดอย่างนี้ไม่ใช่ดูถูกมันถูกเป๊ะไม่ใช่ดูถูกมันถูกเป๊ะเลยเพราะว่าคนที่ไปโกรธให้แก่ตัวเองเนี่ยมันโง่ที่มันโง่เพราะอะไรจะวิเคราะห์ให้ฟังเพราะว่าเวลาโกรธแล้วเวลาไม่ชอบใจเนี่ยมันไม่อร่อยมันไม่อร่อยใช่ไหมหรือใครก็อร่อยตอนชิบหายยิ่งโกรธยิ่งมันใช่ไหมหรือว่า มันไม่อร่อยนะมันโกรธมันแค้นมันก็ฆ่ามันพยาบาทหรือว่ามันไม่ชอบใจเข้ามาในใจมันเป็นเรื่องไม่สบายมันเป็นเรื่องไม่อร่อยก็เกิดเป็นคนทำไมโง่เอาเรื่องไม่อร่อยมาใส่หัวใจใช่มั๊ยทำไมเกิดเป็นคนโง่เอาเรื่องอะไรไม่อร่อยมาใส่หัวใจทำไมเพราะเราไม่รู้วันนี้อาตมาบอกให้แล้วว่าอย่าไปเอาสีเหลืองไม่อร่อยมาใส่หัวใจเอามาใส่ทำไมไอ้เรื่องโกรธไม่ว่าจะโกรธมากโกรธน้อยโกรธเล็กโกรธใหญ่โกรธโตโกรธขนาดยักษ์ลึกขนาดบรรจุซองก็ตามกฎขนาดไหนก็ตามมันไม่น่าเอามาให้ไม่มีในหัวใจเลยว่าอาตมาถึงบอกขอบอกไว้วันนี้เลยว่าถ้ามีอารมณ์เกิดขึ้นในหัวใจอะไรโยนทิ้งทั้งทีอย่าให้มันมีทำใจสายได้ยังไงพยายามหัดฝึกไม่เอา แม้เราจะเป็นคนถูกเราถูกแล้วเราดีแล้วก็ตามนะเราก็ไม่ควรโกรธใครมาดูถูกใครมาดูผิดจะดูถูกหรือดูผิดก็ตามที่จริงเราถูกเรารู้ชัดๆอยู่แล้วเราเป็นคนถูกเราเป็นคนดีแล้วเขาจะมาว่าเขาจะมาถูกหรือว่ามีเรื่องอะไรที่จะมาทับถมเราทั้งๆที่เราถูกแล้วไอ้เรื่องร้ายเรื่องเลวอะไรมันมาทับถมเข้ามาอีกมันก็ไม่ควรปลดทั้งนั้นเลยนิ่งๆเฉยๆอยู่แล้วก็วิเคราะห์ของเราลงตัวว่าเราถูกจริงหรือเปล่าเรารู้ตัวว่าเราดีหรือเปล่าวิเคราะห์ของเราก็ไม่มากๆมันจะต้องไปโกรธทำไมถ้ายิ่งเรายิ่งวิเคราะห์ก็ยิ่งเห็นว่าเราถูกนี่หว่ายิ้มงามๆยิ่งต้องยิ้มงามๆเลยแกก็ถูกนี่ เรื่องอะไรอ่ะเราถูกอ่ะใครเขาจะมาว่าเขาจะมาด่าเขาจะทับสมก็จะเบี้ยวเบี่ยงก็จะตีตลบตะแลงเข้าใจอะไรโดนแล้วแต่ความตลกแสดงของเขาทั้งนั้นล้วนแล้วแต่บทความโง่ของเขาเท่านั้นเขาเข้าใจไม่ได้เขาเห็นไม่ออกแล้วก็พยายามวิเคราะห์เอาตัวเราเองเราถูกหรือเราผิดยิ่งวิเคราะห์ตัวเราเองว่าเรื่องที่เขากำลังพูดนี่แล้วผิดหรือเปล่าน้อเฮเนี่ยจึงตรวจสอบเข้าตรวจสอบก็ตรวจสอบของพระพุทธเจ้าทั้งหมดท่านบอกว่าถ้าใครมาติดเรียนเราเท่ากับเขารู้มั้ยจำนวนนี้ว่าไงต่อชีวิตขุมทรัพย์ให้แก่เราเนี่ยรู้กันเยอะแยะใครเรียนพระพุทธเจ้าศาสนาพระพุทธเจ้ามาใครมาติเตียนเราเท่ากับเขาชี้ขุมทรัพย์ให้แก่เรามันของดีถ้าหากเราเพราะฉะนั้นเราก็วิเคราะห์ต่อให้เลยต้องผิดหรือเปล่า จริงหรือเปล่าอ่ะเราว่าเราถูกแล้วนะเราดีแล้วนะวิเคราะห์ก็ไปอีกอีกตามจริงตามเขาตามที่เขาว่าหรือเปล่าจริงตามที่เขาว่าหรือเปล่าดูตัวนี้มันข้างตัวยิ่งนึกว่าต้องยิ่งเห็นตัวเองดีแยกแยะตัวเองไม่ผิดนี่ถูกนี่ก็ยิ่งยิ้มงามงามยิ่งขึ้นยิ่งยิ้มงานยิ่งขึ้นยิ่งอะไรจะไปโกรธเขาทำไมให้เขายิ่งว่าหนักก็ยิ่งแสดงที่เขาโง่น่ะเขายิ่งด่าผิดมากเขายิ่งโง่มากอาตมาบอกไว้ว่าหนึ่งอย่าไปโกรธคนโง่ 2 อย่าไปโกรธคนเมาสามอย่าไปโกรธคนบ้าที่จะไปโกรธคนไม่เดียงสายังไม่รู้เดียงสาอะไรถ้าคุณไปโกรธคนโง่คุณโง่กว่าคนโง่ไปโกรธคนบ้า บ้าเหรอคนบ้าตรวจคนเมานี่เมากับคนเมานะโกรธเด็กเด็กกว่าเด็กฟังให้ดีนะใช่ไหมไปคิดดูมันต้องสงสารสงสารสงสารสงสารสงสารคนโง่สงสารคนบ้าสงสารคนเมาสงสารเด็กเพราะเราโตเราต้องช่วยเด็กเพราะเราฉลาดเราไม่บ้าเราจะติดดีเราต้องช่วยคนบ้าเราฉลาดเราไม่โง่เราต้องช่วยคนโง่เราเป็นคนมีสติสัมปชัญญะบริบูรณ์เราไม่เมาเราต้องช่วยคนเมาถ้าคนดีไม่ช่วยคนเสียคนอยากดังกล่าวนี้คือคนยังเสียอยู่คนยังยังช่วยตัวเองยากถ้าคนดีไม่ช่วยคนเสียอย่างนี้โลกก็เลวสาวใหญ่แล้วเรายิ่งเป็นโง่กับคนโง่เข้าไปอีกคนบ้าคนบ้า เราก็เลยตายแล้วโลกนี้จมไปด้วยความบ้าความโง่ความเมาอยากเข้าไปใหญ่ไม่ได้เพราะเราต้องรู้ตัวเองว่าตัวเองแน่แล้วอ๋อนี่เขาจะเข้าใจไม่ถูกเราใจเย็นเลยเพราะฉะนั้นเมื่อเราถูกเราไม่มีไม่ควรโกรธเราดีเราไม่ควรโกรธเลยด้วยประตูทั้งปวงหรือยิ่งเราที่เราผิดยิ่งเราผิดด้วยเราไม่ดีด้วยเข้ามาพูดเป๊ะเลยถูกเลยด่าอย่างนี้เขาว่าอย่างนี้เป๊ะเลยเป๊ะเลยอย่าอย่าอย่าอย่าดิ้นไม่มีสิทธิ์โกรธคุณเป็นจริงๆอ่ะใช่มั้ยคุณไม่ดีจริงๆอ่ะเขาว่าถูกของเขาแล้วเป็นดิ้นได้เหรอจะไปก่อนเลยยิ่งหนักเข้าใหญ่เลยอย่าอย่าดิ้น มันยิ่งรัดแน่นเลยมันยิ่งไม่เข้าท่าเลยเพราะฉะนั้นนิ่งๆซะให้เขาสอนเราจึงจะดีถ้าเราดิ้นหนีไปเลยหรือว่าตอบแย้งต่อต้านเลี่ยงไปเลยนะเราจะไม่มีวันได้ดีเพราะเราไม่ยอมรับความจริงว่าเราผิดไม่ยอมรับความจริงว่าเราไม่ถูกเมื่อเรายอมไม่ยอมรับความจริงว่าเราไม่ถูกไม่ยอมรับความจริงว่าเราผิดเราไม่มีทางดีขึ้นคนในโลกไม่มีสิทธิ์โกรธยิ่งตัวเองผิดไม่มีสิทธิ์โกรธตัวเองไม่ดียิ่งไม่มีสิทธิ์โกรธเพราะฉะนั้นวิเคราะห์แล้วไม่เห็นมีภาพคนโกรธตรงไหนเลยผิดก็ไม่ควรโกรธถูกก็ไม่ควรโกรธก็ไม่อร่อยใช่ไหมไม่มีไม่มีทางที่จะควรโกรธเลยพระพุทธเจ้า เอาไว้ว่าผู้ที่ฉลาดรู้จักจิตสังขารแล้วก็หัดเปลี่ยนจิตให้เป็นประมาทอย่างหรือปราโมทย์อย่าให้มีความอับเฉาอย่าให้มีความโกรธอย่าให้มีความเศร้าความหมองใหม่ปรับเปลี่ยนจิตเราจริงๆผู้ใดทำได้ผู้นั้นพ้นทุกข์เพราะที่ 1 เพราะความโกรธเป็นความทุกข์อย่างชัดแจ้งใครโกรธนี่มันไม่สุขหรอกมันไม่อร่อยบอกแล้วโกรธมันไม่อร่อยมันไม่สุกแล้วใครไม่โกรธได้คนนั้นก็พ้นทุกข์เปราะที่ 1 แล้วอย่างจริงสำหรับการอบรมทำวัตรเช้าในวันนี้ก็ได้จบตอนที่ 4 ลงแล้วถ้าจะติดตามรับฟังตอนที่ 5 ได้ ในคราวต่อไปในเวลาและสถานีเดียวกันนี้ผมได้ประสมพูดพระวิสูตรพุทธองค์ตรัสมูลกิเลไกลอีกและในสิ่งเรินรู้คำใดท่านขาดแล้วเหมือนดวงแก้วนาทีชื่นชอบสมดับระทมดูด้วยพระธรรม ทำหมันผูกกันทั้งหลายจงเปล่งวาจาว่าสาธุสะสังข์ภาวนาดูสรณะคือพระรัตนตรัย คำนั้นผูกพันทั้งหลายจงเปล่งวาจาว่าสาธุสรณะคือพระรัตนตรัย คาถา ธัมมจารีพระพุทธองค์ท่านทรงตรัสรู้พระพุทธเป็นสัปปะอยู่ตรัสสอนความจริงสอนความจริงว่าธรรมะย่อมชนะทุกสิ่งเป็นที่พึ่งทิ้งแด่พระชอบธรรมะสอน ธัมมะจารีอำนาจใดๆก็ตามย่อมถึงความพินาศผ้าขาดธรรมะประจำไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าเราต่างเกิดมาใช้ก่อนจงอยู่ในศีลในธรรมคิดคำแต่คำที่ดี ชาววิญญาณโสภาเวรราตรีสวัสดิ์พุทธคุณโลกนิติธัมโมสังโฆ สังฆังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉาเกิด ผจญชะตากรรมเก่าชีวิตมีสุขมีเศร้าอยากเอาแต่ทุกข์มากหรอกเธอพึ่งใคร