ทองดำน้อย.doc.docx

้าทองดำมีความรู้สึกอิจฉา รูปร่างและปีกที่สวยงามอย่างผีเสื้อและต้องการมีความสามารถบินว่อนและลอยละล่องไป ในอากาศอย่างเสรี เจ้าทองดำได้ตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันและเย้ายวนใจ อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว เย็นวันหนึ่ง เจ้าทองดำรู้สึกว่าอากาศร้อนอบอ้าวอย่างเหลือทน จึงได้คลานขึ้นมาสูดอากาศที่บนพื้นหญ้า ลมร้อนได้พัดผ่านมาถูก ร่างกายของมันทำให้รู้สึก ว่าดีกว่าอุดอู้อยู่ในรูเป็นกอง ทันใดนั้น เจ้าทองดำก็ได้ยินเสียงอึกทึกกราวใหญ่มุ่งตรงมายัง ที่มันยืนอยู่ มันเห็นเด็กเล็กๆ กลุ่มหนึ่งบ้างก็ร้องเพลงบ้างก็วิ่งไล่ทุบตีกันจนวุ่นวายไปหมด เด็กเหล่านี้คงต้องกลับจากโรงเรียนเป็นแน่จึงรู้สึก ว่าพวกเขาร่าเริงกันยิ่งนัก ขณะเดียวกันมี เสียงๆหนึ่งดังมาจากในกลุ่มเด็กนั้นว่า "โอ้โฮผีเสื้อตัวนี้สวยจังเลย พวกเรามาช่วยกันจับ มันให้ได้ อย่าให้มันหนีไปเหมือนเมื่อวานอีกนะ" น้องเจินเป็นคนแรกที่ควักผ้าเช็ดหน้าออกมาไล่ผีเสื้อตัวนั้น น้องเป่าก็ปลดหมวกออกตามน้อง เจินไปอย่างกระชั้นชิด ส่วนน้องหลู ใช้กระเป๋ากวัดแกว่งไปมาติดตามคนทั้งสองๆไป เจ้าผีเสื้อตัวน้อยที่น่าสารเมื่อเห็นภัยมาถึงตัวก็รีบบินหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต แต่เจ้าพวกเด็กเกเรก็ไม่ยอมลดละความพยายามพากันวิ่งไล่ตามกันไปติดๆ และแล้วน้องเจิน ได้ตะโกนขึ้นว่า"ฉันจับมันได้แล้ว ฉันใช้ผ้าเช็ดหน้าฟาดมันตกลงมาแล้ว" เจ้าผีเสื้อน้อยที่น่าสงสารได้รับความบาดเจ็บ อย่างแสนสาหัสเสียแล้ว มันบินถลาตกลงใก้ลๆ กับรู้ของเจ้าทองดำและแน่นิ่งไป สักพักหนึ่ง แต่มันก็พยายามใช้ความสามารถอย่างสุดชีวิต เพื่อที่จะลุกขึ้นวิ่งหนีเอาชีวิตรอดมือมารพวกนั้นให้ได้ แต่อนิจจังน้องเจิน ได้เดินเข้ามาถึงตัว มันเสียก่อน แล้วค่อยๆช้อนร่างผีเสื้ออยู่ในอุ้งมือ ในขณะที่น้องเป่าและน้องหลู่วิ่งมาสบทบ อยู่ข้างๆน้องเจิน เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดคาดฝันก็เกิดขึ้น น้องเป่าแย่งหัวผีเสื้อ น้องหลู่ได้หางและปีก เมื่อเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง ทุกคนเห็นว่า หมดโอกาสที่จะครองตัวผีเสื้อแสนสวยมาเป็นสมบัติของตนโดยสิ้นเชิงต่างก็พากันโยนทิ้ง เศษร่างผีเสื้อที่มีอยู่ในมือโดยไม่แยแส ใดๆทั้งสิ้นใกล้ๆรูเจ้าทองดำนั้นเอง จากนั้นเด็กทุกคน ก็พาจากไปราวกับไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเลย เจ้าทองดำมันอยู่ใกล้เหตุการณ์ที่สุด และเห็นทุกสิ่งทุกอย่างอย่างละเอียดทุกภาพทุกตอน มันนึกไม่ถึงเลยว่าทำไมมนุษย์จึง โหดเหี้ยมทารุณถึงเพียงนี้ไปได้กันหนอ มันช่างโหดร้ายทารุณเสียนี่กระไร มันต้องจำใส่ใจ ไว้ว่ามนุษย์พวกนั้นจะเชื่ออย่างสนิทใจว่ามี มนุษยธรรมนั้นไม่ถูกต้องเสียแล้ว เจ้าทองดำผู้อ่อนต่อโลกและชีวิตเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ทารุณโหดร้ายเช่นนั้นก็รีบวิ่งหนีลงรู อย่างตื่นตกใจ มันคลานเข้าไปแนบชิด กับร่างของแม่ตนอย่างมีอาการสั่นเทาแล้วกล่าวขึ้นว่า "คุณแม่ครับ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ลูกไม่ต้องการเป็นผีเสื้อแสนสวยอีกต่อไปแล้ว ลูกจะเป็นลูกที่ดีที่สุดของแม่ตามที่แม่สั่งไว้"