221210 ธรรมจากพระโพธิรักษ์ ตอน14-พ่อท่าน-สถานีวิทยุขส.ทบ-R302.txt

นรูปรู้จักแต่ว่าลูกไม่มีโลภะไม่มีโทรศัพท์ก็รู้ว่าว่างจากโรงพักโทรศัพท์แล้วหนอไม่มีโมหะคนนี้ตัดสัญญาสัญญามั่นหมายกำหนดเป๊ะเลยไม่เพี้ยนไม่ผิดไม่หลงผิด ยกเลิกไม่แปลกไม่เปลี่ยนไม่เบี้ยวตรงเป๊ะเลยว่าคนน่าจะสัญญาและพลโมหะมีโลภะไหมไม่มีหยาบก็ไม่มีการก็ไม่มีละเอียดก็ไม่มีมีโทรตามไหมไม่มีกิริยาก็โทรสั่งก็ไม่มีกิริยาของราคะก็ไม่มีกิริยาโรงพักไม่มีกิริยาของจิตนะจิตเราก็ไม่มีพวกนี้เป็นอาหารแต่จิตเรามีทุนเป็นอาหารรู้สึกว่างจากกิเลสเป็นอาหารมีการคิดลึกไม่มีมีวิตกวิจารณ์เป็น มีปัญญารู้ว่านี่มี 2 พนัสนิดๆก็ไม่เป็นไรถ้าเผื่อว่ารังสรรค์นี้ไปมันจำเป็นต้องให้อาหารมันหน่อยให้โสมนัสมันหน่อยให้มันยินดีปรีดาเล็กน้อยถ้าไม่เช่นนั้นไม่ลืมเธอขอเพียงก็ฝืนแท้ทำงานไม่ค่อยเคลื่อนไม่เคลื่อนโสมนัสให้มันนิดนึงเป็นอาหารจำเป็นจะต้องให้อาหารแก่จิตกรรมกิริยาอย่างนี้เกิดไปได้เรื่อยๆขึ้นไปได้เรื่อยๆจิตก็เบาเพราะได้อาหารโสมนัสนิดหน่อยถ้าไม่มีโสมนัสมันแย่มันฝืดร้อนไม่ไหวกูถูกร้อนแล้วร้อนขัดสีรักมากขึ้นหยอดน้ำมันเอาอาหารอันนี้ให้มันกินน้ำมันพืช เราต้องรู้จักกันจิตอุตุอาหารที่ชัดชัดจริงๆเพราะฉะนั้นเราอยู่ด้วยกิริยาต่างๆว่าอยู่ในจิตแล้วเราก็รู้อุตุรู้อาหารของมันอย่างชัดให้อาหารให้มันมีอุตุให้มันมีความเป็นไปที่ไม่ร้อนไม่เย็นจัดเป็นจับเกาะไม่เคลื่อนไหวไม่เอาให้มันลื่นเดินไปอย่างดีไม่ร้อนและไม่เย็นเคลื่อนไหวเมื่อเราเคลื่อนไหวหยุดเมื่อไหร่ตอนนี้หยุดเราก็รู้อยู่ถ้าหยุดก็ต้องเป็นอย่างนี้จะหยุดก็ต้องเป็นอย่างนี้ก็จะเป็นอย่างนี้ตรงอยากให้มันเบี้ยวมันดึงกันถ้ามันดึงกันแล้วมันร้อนเดี๋ยวนี้มันหนักกว่านี้มันทุกข์เข้าใจเข้าใจ อาหารจับจิตได้เข้าใจคำกิริยาชัดๆอ่านี่จริงๆเป็นจริงๆกำหนดให้แม่นนานนะตัดสัญญาพ้นเมื่อพ้นได้ทุกอย่างเป็นอัตตะอรหันต์เป็นอรหัตผลรู้แล้วในอัตราที่เหมาะสมพอดีตัดสินลงตัวหมดเลยกรรมกิริยาอุตุอาหารอันพอเหมาะพอดีเพื่อนวางใจได้สบายทุกอย่างดำเนินไปตามที่เรากำหนดอย่ามีเศษอุปกิเลสเป็นรูปปลาในอดีตชาติมันซ้อนทรัพย์เหลือเกินมันซับซ้อนเหลือเกินได้ดีแล้วก็ยังไม่หลงดีทำได้แล้วก็ยังมีตัวตนตัวเราตัวเขาเป็นของเราของเรา ถ้าเราจะหยุดเราก็จงยึดถ้าเรารู้ดีเหมาะสมแล้วอันนี้เราประมาณแล้ววันนี้ไม่แรงไปหรอกไม่เบียดเบียนไปไม่เบียดเบียนไม่เป็นไปเพื่อลำบากยึดเพื่อพอไปถึงแม้เขาจะมาเราก็มีฤทธิ์มีเดชอะไรพอที่จะหักห้ามไม่ถึงกับวิวาทบาตรมาตั้งแต่เราเป็นทุกข์เป็นร้อนลำบากลำบนและอนุโลมก็ได้อนุโลมแล้วเราจะเคร่งก็เคร่งเราจะยึดหลักก็ยึดพอเหมาะพอสมและแน่ใจสุดแล้วเราก็ตัดสินรัฐบาลแล้วก็ตามเพราะฉะนั้นผู้ที่จะยึดก็คือผู้มีปัญญาสูงสุดที่จะรู้ตัวยึดที่ไม่ใช่เป็นไปเพื่อทำลายโลกแต่เป็นไปเพื่อรังสรรค์โลกเพื่ออุ้มชูโลก กอบกู้โลกมันก็ต้องหยุดทำหยุดวินัยยึดศีลยึดรถยึดกุศลเพื่อสร้างโลกเพื่อเป็นไปด้วยความดีตัวท่านเองท่านได้ยึดตัวตนเป็นใหญ่แล้วท่านอนุโลมตามโลกเขาท่านเป็นไปกับโลกเขาต่างหากพอเหมาะพอสมอะไรขนาดไหนฉันไม่ได้ไปทำขัดตัวตัวตนเองสบายแล้วศูนย์รัฐบาลมีแต่รับใช้โลกแล้วก็ไม่ถือรูปานังราศีมีชายเย็ดแตกต่างกันเกินไปไม่เกิดการถือดิบถือดีเป็นตัวสุดท้ายยึดมั่นถือมั่นเป็นปัจจัยไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจไม่มีปัญญาไม่ใช่มีปัญญาอรุณมีปัญญายืดหยุ่นมีปัญญารู้เหมาะรู้ควรมีสัตบุรุษ 7 ประการพรั่งพร้อมบริบูรณ์ ใช้สัตบุรุษ 7 ใช้สัปปุริสธรรม 7 ประการประมาณอยู่แล้วก็ดำเนินไปดำเนินไปนี่เป็นละเอียดลออสูงสุดชีวิตหมดอุปกิเลสเป็นพระอรหันต์ก็เป็นอย่างนี้คิดเราหมดกิเลสในวาระใดเป็นการงานเป็นกรรมมีกรรมเป็นอยู่มีกรรมมักจะไม่มีกรรมฐานมันก็ต้องเป็นตัวอยู่ในโลกกรรมมันอยู่ในโลก แล้วมันเป็นไปตามฐานะของคนกัมมุนาวัตตติโลโกกรรมนั่นน่ะเป็นโรคกรรมนั่นแหละเป็นตัวหมุนเวียนกรรมนั่นแหละมันเป็นตัวบทบาทอยู่ในโลกเป็นวัฏฏะแต่เราเองเราไม่วัดป่าไปตามโลกแล้วล่ะเรามีเจตนานำโลกนำแล้วเราก็ไม่นึกถึงไม่ยึดถือความเป็นผู้นำของเราด้วยไม่เป็นรูปปานามาถึงนิสัยที่แตกต่างไม่หลงความเป็นผู้นำและหลงว่าเราใหญ่แล้วน้ำใหญ่และนำเป็นหัวเลยนะทำเป็นตัวนำหัวทางหัวต้นด้วยนะแต่เราก็ไม่แนะนำแล้วเราก็ไม่ไปถึงตัวเราเป็นผู้ใหญ่ผู้นำเป็นถือตัวถือตนนี่แหละเราก็นำสบายมีแต่กรรม นิติกรรมตัวนั้นเกิดอยู่ในโลกฐานะเราเป็นผู้นำเราก็นำใครเป็นผู้ตามก็ตามใครเป็นลูกน้องก็ลูกน้องใครไม่เป็นลูกน้องเลยเป็นตัวกัมมุนาวัตตะตีโลโกของเขาไปเป็นตัวเศษขยะของโลกก็ตายหัวของเขมรตีลังกาไปเน่าไปเหม็นไปตายไปเกิดไปเราก็เห็นกัมมุนาวัตตะตีโลโกแล้วก็น่าจะเออพวกนั้นมันก็เป็นไปตามมันก็ไม่รู้น้อยชี้ให้มันรู้มันก็ไม่รู้ตาบอดหูหนวกชีวิตไม่รู้เขาก็ยังดิ้นก็หาสิ่งอย่างนั้นอยู่ ไปคนไหนชี้ให้เขาได้บอกเขาแล้วเขาไม่เอาเข้ามาเขาหนีจากทุกข์หนีจากความต่ำเข้ามาก็เป็นวัดปากของเขาที่จะหมุนขึ้นสู่วัดป่าที่สูงสูงมาสูงมามาเหมือนเราหรือจะเข้ามาถึงเรามาเท่าเทียมกันมาเป็นอรหันต์เหมือนกันเราจะถึงอรหันต์เหมือนกันก็มาจงมาและจงมาผู้ใดยังไม่มาจงมามาแล้วจงรู้ว่าเราได้ถึงจุดนี้แล้วสบายแล้วดีแล้วก็เห็นโลกมันจึงเรียกว่าเราเห็นโลกเราอยู่เหนือโลกคนที่ขึ้นถึงยอดภูเขาแล้วก็มองเห็นอะไรก็ได้อย่างนี้โลกมันก็วุ่นไปแต่เราก็อยู่เหนืออันนี้เราก็สบายก็ช่วยเขาดึงขึ้นมามีอะไรอีก มันไม่มีอะไรนี่มันมีแต่เหนืออย่างนั้นแหละมันมีอะไรช่วยเขาเท่านั้นเองมีแต่กรรมเท่านั้นเกิดขึ้นดับไปจึงเรียกว่ากรรมว่าสังคมเราจะยึดถือเป็นตนก็เรานี่แหละหลงถ้าเราไม่ยึดถือเป็นตนมันก็มีแต่กรรมนั้นเกิดขึ้นกรรมนั้นตั้งอยู่กรรมตอนนั้นดับไปกรรมนั่นแหละเป็นโยนนี้กรรมนั่นแหละเป็นตัวเกิดพอเรายังไม่ตายเราก็มีกรรมที่เป็นกุศลแล้วก็ยังกุศลให้ถึงพร้อมเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันไม่มีประมาทอย่าประมาทนะมันไม่เที่ยงก็ต้องเดินไปเรื่อยๆกรรมพันธุ์ทุกข์เราทำอะไรทุกวันนี้เราสร้างเขาสร้างเชื้ออะไรส่วนประกอบเชื้ออะไรควรจะทำให้มีของเกิดอะไรพอรู้ความจริงแล้วตอนใหม่ๆแรกๆก็บอกความเกิดเป็นทุกข์ คนที่อยู่เหนือทุกข์แล้วก็สร้างความเกิดสร้างเขาสร้างฝันเรียกว่ากรรมพันธุ์ทุกข์สร้างพุทธบูชาสร้างพุทธภัณฑ์ขยายเผ่าขยายพันธุ์ขยายพุทธะขยายไปใครจะว่ายังไงล่ะก็เข้าใจว่าเราจะขยายพันธุ์พุทธะคือเกิดไหมต้นกำเนิดใหญ่เลยจนเกิดพยายามสร้างให้เกิดเกิดสร้างพระให้เกิดมาเรื่อยๆเยอะๆสร้างพระพุทธศาสนา นัตตี้เราไม่ห่วงหนักยากนี่เราไม่ห่วงย่าพวงมาลัยแล้วไม่ได้ยากอะไรนี่คนอื่นก็ทนไม่ได้แต่เราทนได้คนอื่นเขาเป็นไปได้ยากแต่เราเป็นได้ง่ายคนอื่นเขาไม่สบายเราสบายไม่ใช่ปากว่ามันเป็นจริงนะคุณเห็นคุณเป็นจริงถ้าคุณเป็นไม่จริงคุณอยู่ไม่ได้หรอกไม่กี่วันหรอกตีลังกากลับไปเลยถ้าคุณเป็นจริงมันอยู่ได้กี่ชาติก็อยู่ได้เพราะมันรู้ความจริงดูความจริงเราทำโดยเรารู้ว่าเราทำโดยไม่ใช่ไม่รู้มีตัวอริยสัจ 4 อย่างนี้ถ้ามีไหมตัวอย่างมีไหมยืนยันได้ไหมถ้ามีจริงยืนยันได้จริงก็ตัวจริงนี่แหละเราแสดง พระพุทธเจ้าท่านพาทำมาท่านเองท่านก็ไม่ห่วงอะไรแล้วสบายแล้วจนหมดแล้วก็อยู่ในโลกเป็นกรรมการเป็นพระโลกนาถเป็นที่พึ่งของโลกการมาปฏิสนธิคือท่านแสดงท่านมีกรรมเป็นสิ่งที่พึ่งเร็วเป็นสรณะท่านพึ่งตนของท่านได้แล้วสบายแล้วท่านก็มาเป็นปฏิปักษ์เป็นที่พึ่งแห่งตนอื่นด้วยไปมาสร้างพุทธเผาพุทธกาลให้คนอื่นมาเหมือนกันเหมือนอย่างท่านสร้างลูกต่อไปเป็นส่วนเป็นพันเป็นเผ่ามากมายแล้วก็มีตัวเกิดนี้ไปเรื่อยๆมันถึงจะเป็นประโยชน์ไอ้ที่โลกโลกจะให้มันเกิดมากนักมันเน่าเหม็นมันทำทุกข์ พวกผีเกิดมากนักจึงสร้างเผ่าพระสร้างพันธะแล้วก็มีความเป็นพระนี่แหละเป็นมรดกมีความเป็นพุทธธรรมนี่แหละเป็นมรดกเป็นทายาทสร้างไว้ที่องค์นี้ได้หน่อยนึงก็มีมรดกหน่อยนึงที่องค์นี้ฝากไว้ที่องค์นี้องค์นี้อาตมาตายไปแล้วก็อยู่ที่คนคุณนั่นแหละคุณมีกันและคุณก็ต้องต่อคิวอีกนะเป็นมรดกก็ให้คนอื่นต่อไปอีกเป็นกรรมการยาโททุกคนก็อาศัยคุณธรรมซึ่งอาหารพฤติกรรมอาหารพื้น เพิ่งสภาพที่มันไม่มีกิเลสนี่แหละให้น้อยลงน้อยลงนี่แหละแล้วก็พึ่งรู้เท่าทันทุกอย่างจะพูดจริงได้จริงคุณก็สบายอาตมามองเห็นว่าอะไรมันไม่สบายอันไหนไม่สบายแล้วก็ปัดเป่าเรารู้วิธีแล้วพอตอนนี้มันได้สำเร็จมันก็ต้องปัดเป่าง่วงให้มันออกใช่ไหมเพราะมันหายมันตายเพราะมันหายมันก็ไม่ถูกแล้วมันก็รู้ว่านี่เราขาดอะไรเราก็ต้องโง่นี่เรายังไงมันจะกลับนะคนอื่นเขาทำไมเรานอนน้อยนอนมากก็พักน้อยพักมากติดมาก [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เราปลูกข้าวเป็นชาวนาถึงเวลาใช้เวลาหว่านกระวานไปเวลาให้ปุ๋ยก็ให้ปุ๋ยให้น้ำให้น้ำมันก็จะค่อยๆออกล่าค่อยๆโตใหญ่ค่อยๆออกรวงค่อยๆมีลูกเล็กแล้วก็จะต้องถึงแก่ตั้งท้องแล้วโตแล้วถึงค่อยเป็นข้าวที่เต็มเม็ดเต็มหน่วยถึงค่อยเป็นผลต้องมีเวลาไม่ใช่เพราะถึงปั๊บก็หายปุ๊บวางปุ๊บเองโตเองเก่งเองออกลูกมาเองออกเม็ดเอามาเดี๋ยวนี้มันจะไปได้ยังไงมันไม่ได้นี่อย่างนั้นมันตลกเกินไปเราต้องรู้แต่สูตรนี้ก็ต้องเอามาใช้เมื่อเราไม่มีแอพพลิเคชั่นปลาเรามีสูตรนี้มาใช้ก็สบายแต่ก็ไม่ใช่ว่าหย่อนยานเกินไปเออมันยังไม่ถึงเวลาเราเองเราโง่เราเองเราไม่เก่งอินทรีย์เราไม่กล้าเดินไปช้าๆตาย ทางในระหว่างนะเสร็จแล้วก็ตายไปแล้วเลยไม่รู้ว่าจะไปพบครูอาจารย์ไปพบสหธรรมิกหรือเปล่าตกไปผีรีบช่วยอะไรก็ตายปุ๊บผีรีบฉวยเอาไปเข้าหมู่เลยรู้สึกตัวอยู่กับผีก็ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนเราหรือเปล่าลูกผีไม่รู้เรื่องผีพาไปหมดเลยทีนี้ไม่แน่นะไม่แน่นะตายในระหว่างผีถ้วยไปด้วยก็ไม่รู้ด้วยเพราะในขณะที่เราเองยังมีพระมีสหธรรมมีผู้นำมีผู้ติดอยู่อย่าประมาทอย่าไปใต้ดินใต้จึงค่อยๆช้าก็เชื่องๆเพลงขึ้นขยันขึ้นขวนขวายขึ้นมีสัจจะธรรมะขันติจาคะเอาจริงในขันติอดทนมี ฝืนมีธรรมะมีขันติจาคะให้เห็นจากทางให้รู้ว่าเราสลัดออกได้เสียออกได้จ่ายไปได้ให้รู้นะถึงจะเป็นจริงได้แค่นี้อธิบายถึงสภาพของอริยสัจและอธิบายกรรมวิธีประกอบอยู่ในนี้เกี่ยวข้องก็จนกระทั่งถึงกรรมกิริยาต่างๆแจกแจงถึงกรรมถึงจิตถึงจุดถึงอาหารต่างๆให้รู้ถึงว่าเราทำอะไรแล้วเราจะเป็นอะไรที่สุดถึงแค่ไหนคุณฟังดูคุณเข้าใจคุณเห็นด้วยไหมคุณจะเอาไหมอย่างนี้จะเอาก็ฝากเพียงเข้าแล้วก็จับตัวเราเองมันขาดอะไรมันยังยุ่งอะไรตัวไหนตัวร้ายสัตว์กายและตัว จัดการกับมันจัดการกับมันให้แม่นเปล่าแล้วให้รู้แล้วไอ้นี่เสร็จแล้วไอ้นี่จบแล้วอันนี้ได้ดีแล้วแข็งแรงแล้วไว้ใจได้แล้วไม่ต้องอะไรไม่ต้องกังวลมากเอาตัวที่มันเป็นตัวร้ายของเราอีกหาตัวใหม่เพิ่มทำเรื่อยๆๆๆไปมันไม่ดีขึ้นให้มันรู้ไปคือมนุษย์เราก็จะยืนหยัดอยู่ในโลกเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อโลกเป็นผู้ที่เกื้อกูลโลกอุ้มชูโลกสร้างสรรค์โลกไม่ใช่ผู้พิทักษ์โลกไม่ใช่ผู้ที่มาถ่วงโลกไม่ถึงมาแอบแฝงเกิดมาก็โรคแล้วก็เป็นหนี้ตัวเองก็เป็นหนี้โรคเองเขาก็เป็นภาระแหมไอ้หนักจริงๆเขาไม่พูดอย่างนั้นหรอกแต่มันเป็นจริงนะและคนที่รู้ดีเขาก็จะพูดและอยู่อย่างห่วงโลกเค้าก็จะเห็นว่าแต่เขาจะว่า หาอะไรหรือเปล่าแค่นั้นเองจะสาดใส่หน้าได้หรือเปล่าคนรู้ก็มีมารยาทจริงๆก็ไม่ค่อยว่าใส่หน้าเท่าไหร่หรอกแต่ถ้ามันเหลือเข็มจริงๆมันก็ว่าเอานะว่ามะพร้าวด้วยถ้ามันจำเป็นน่ะไม่รู้ตัวซะจริงๆก็ว่าซะบ้างหรือไม่รู้แล้วว่านี่เป็นผีร้ายไปว่าเขาก็เหมือนไอ้โจรเหมือนคนผ่านว่าเขาไปแล้วแล้วก็ทำให้เราเจ็บตัวเปล่าๆพูดจะด่าเขาก็จะรู้ไม่ว่าปล่อยให้คุณตายเน่าๆไปทางคุณลำบากคุณบุญคุณคุณจะโกหกก็ผิดที่ตีลังกาอะไรไปจ้างคุณไปแล้วเขาก็ไม่ว่าอย่างนี้จริงๆน่ะที่น่าสงสารยิ่งหน้ามันหน้าอะไรล่ะมันหน้าทุกอย่างแต่ว่าน่าสงสารมันก็ไม่น่าสงสารแต่ว่าหน้าทุเรศมาก เพราะว่าเขาไม่เอาดำเอาดีด้วยแล้วเดี๋ยวมามันยิ่งแย่ใหญ่เลยเขาเอาดำเอาดีด้วยก็ยังอุตส่าห์เอื้อเฟื้อก็ยังเกื้อกูลก็ยังพยายามฉุดดึงบ้างมึงก็ยังหน่อยมันก็ยังดีหน่อยไอ้นี่ก็ไม่แล้วคุณจะเป็นจะตายเป็นพรหมธรรมคุณจะโกหกคนที่คุณจะเน่าจะเหม็นคุณจะเป็นยังไงทางคุณเป็นไรเพราะว่าสงสารเขาหมดสงสารเราแล้วโอ้โหมันยิ่งน่าเศร้านะโทรของเรานี่มันเป็นสากเอ้ยไม่ใช่มึงเหมือนกับเศษขยะอะไรแล้วไม่ไหวแล้วว่าเราจะต้องพยายามเอาขึ้นมาให้คนเขาเห็นว่าเรานี่เป็นคนที่ควรจะได้สอนได้สั่งก็ยังดีถ้าคุณเองเป็นคนสอนคนอื่นแล้วเป็นคนที่มีหน้าที่รู้หน้าที่ตามขั้นตอนเราเรียนจากอาจารย์เราสอนลูกศิษย์ คนกลางๆคนไหนเป็นอาจารย์เราเราก็รู้คนไหนที่เหนือกว่าคนไหนที่จะให้ประโยชน์แก่เราเรารู้คนไหนที่จะเอาจะให้ประโยชน์แก่เขาเราก็รู้เราก็ทำหน้าที่ให้ประโยชน์ท่านแต่เขาคนไหนจะให้ประโยชน์แก่เรารับรู้ว่าคนที่จะให้ประโยชน์แก่เราเราก็เอาประโยชน์มาให้เป็นของเราเป็นตนจนจะได้แล้วก็ไล่เรียงไปชีวิตก็เท่านั้นเองวันหนึ่งคุณก็จะเป็นใหญ่โดยอาจารย์ทั้งหลายแหล่สู้คุณไม่ได้อาจารย์ทั้งหลายแหล่ไม่มีใครดีกว่าไม่มีใครนำไม่มีใครเป็นผัวคุณก็เป็นตัวหัวมันก็เรียนไปแล้วคุณจะตายก่อนในระหว่างกลางทางไม่ถึงขั้นเป็นตัวหัวก็ไม่เป็นไรเรารู้แล้วในโลกของเราเองไม่ได้เที่ยงมันไม่มีปัญหาคุณทำดีที่สุดได้แล้วก็ทำดีที่สุดกันไปแล้ว ไม่มีโอกาสได้เป็นตัวหัวก็ไม่เห็นเป็นไรเป็นตัวหัวหรือไม่เป็นตัวหัวมันก็อย่างนั้นตัวหัวหนักๆจะตายเป็นตัวหัวได้ก็เป็นไม่เป็นก็เป็นตามธรรมตามวาระเป็นไปตามกรรมสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมไม่เห็นเป็นไรเลยนะแต่คิดว่าคงจะเข้าใจกรรมวิธีต่างๆที่จะทำให้ตัวเองได้ถึงอริยสัจเมื่อได้อริยสัจแล้วก็เป็นบริบูรณ์จึงได้ท่องเที่ยวไปไม่แพ้ตลอดไม่เห็นจริงทำไม่ได้จึงต้องท่องเที่ยวไปในวัฏสงสารตลอดกาลยาวนาน ขณะนี้เมื่อเริ่มต้นเอาแทงได้ครับแทงเข้าไปทำให้จริงอย่ามีแต่อริยสัจปากเปล่าอาตมาไปบรรยายธรรมะอยู่ที่วัดมหาธาตุหนักธรรมะเต็มเยอะแยะต่างก็แสดงอริยสัจ 4 เป็นผมผมๆๆอาตมาไม่ได้แสดงอริยสัจ 4 กับเขาหรอกอาตมาชี้มาชี้โทษชี้ภัยชี้ตัวเนื้อที่ก็มาอยู่ที่กามคุณกามารมณ์แต่งเนื้อแต่งตัวกินยากอะไรต่างๆที่พวกนี้พวกทำอะไรไม่เห็นมีปฏิจจสมุปบาทไม่เห็นมีอริยสัจ 4 ไม่มีเห็นมรรคองค์ 8 อะไรก็วางก็ครบอาตมาไม่มีปัญหาอาตมาเข้าใจพวกนี้หลงมันอยากลงภาษา ตัวเองไม่เห็นไม่มีเลยดูกรรมแล้วมีแต่กรรมเลอะๆดูกิริยามีแต่กิริยาเลอะๆกายกรรมก็เละทั้งกิเลสตัณหาปนเปไม่รู้ตัวให้อาหารตัวเองอ่ะรู้ว่าเขากินอาหารอาหารอยู่ทั้งนั้นเลยอาหารอบายมุขอาหารกามคุณอาหารลาภยศสรรเสริญสำหรับการอบรมทำวัตรเช้าในวันนี้ก็ได้หมดเวลาลงแล้วท่านจะติดตามรับฟังตอนต่อไปได้ใหม่ในเวลาและสถานีเดียวกันนี้ผมได้โปรดเสริม ตัดปูนกิเลสลายเหล็กและในสิ่งลื่นล้มธรรมใดท่านขาดแล้วเหมือนดวงแก้วนาทีชื่นชมฉุดครูสมดับระทมด้วยพระธรรมนั้นผูกพัน ภาวนาดูสรณะคือพระรัตนตรัย คำนั้นพวกท่านทั้งหลายจงเปล่งวาจาว่าสาธุสะสาธุภาวนารู้สรณะคือพระรัตนตรัย [ไม่สามารถถอดข้อความได้]