สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน ศาสตร์แกนหลักของมนุษยชาติ.docx

งมาตอม มนุษย์มีอะไรชวนเชิญก็ใช้บ้างไม่ใช่มอมเมาเขา แต่ให้เขามาได้แก่น ผึ้งไม่ได้ไปเอาสีกลิ่นรสแต่ไปเอาธาตุอาหารในดอกไม้ไปใช้งาน ศิลปินจะต้องรู้สารศิลป์กับสุนทรียศิลป์ คนติดสวยติดงามแต่ไม่ได้แก่น อันนั้นไม่ใช่ศิลปะเพียงสิ่งหลอกล่อ ไม่รู้ว่าสารศิลป์ของคุณคืออะไร ก็มีแต่ดึงดูดด้วยความซับซ้อน จนกลายเป็นabstract ปั้นวิมานหลอกกันเป็นความเพ้อพกแฝงฝังหลอกให้คนติด ขอยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างดอกทานตะวันที่เป็นงานของแวนโก๊ะ ดอกทานตะวันเหี่ยวๆ มีสาระอะไรในดอกทานตะวัน แล้วคุ้มกับเงินที่ซื้อภาพนี้ไปไหม เราได้อะไรจากนั้น เค้าก็ติดที ติดอะไรของแวนโก๊ะเท่านั้น แล้วแหวนก็ตายไปแล้วก็เลยมีน้อยชิ้น ก็เลยเหมือนสิ่งที่หายากเป็นเพียงหลักฐานทางประวัติศาสตร์เท่านั้นเหมือนเครื่องสังคโลกแต่เขาก็บอกว่ายอดเยี่ยมและคนที่ซื้อไปไม่ใช่นักประวัติศาสตร์เขาซื้อไปโชว์ความรวย อวดรวยเท่านั้นไม่ได้รู้จักศิลป์อะไรหรอก ซื้อแล้วหลอกได้แพงๆ ประมูลแย่งกัน เพราะมีชิ้นเดียว นี่คือมันหลอกกันทั้งโลก ประเทศไทยก็โง่ไปตามเขา พระพุทธเจ้าสอนอาตมานี้เหนือชั้นกว่าศิลปะแบบเขาเยอะ แล้วเป็นมงคลอันอุดมด้วย ในเนื้อหาแท้ของสัจจะของพระพุทธเจ้าสุดยอดแล้ว เรียนวิชานี้รู้ทั้ง เศรษฐศาสตร์รัฐศาสตร์สังคมศาสตร์ อันนี้เป็นแกนหลักของมนุษยชาติ และจะรู้ศาสตร์อื่น อื่นอีก และจะช่วยมนุษย์ได้ ช่วยได้จริง อาตมาใช้วิชาของพระพุทธเจ้าชาตินี้อาตมาจึงไม่จำเป็นต้องไปเรียนสาขาอะไรสารพัด การเมืองทำไมต้องเรียนเศรษฐศาสตร์ยังจะต้องเรียนบ้าง แต่ก็ยังไม่ใช่แก่นแก่นแท้ของมนุษยชาติคือการเมือง อาตมาไม่ต้องเรียนเพราะมีแกนมากพอ การเมืองคือการรับใช้ประชาชนเท่านั้น จะเป็นประชาธิปไตยก็รับใช้ประชาชนคอมมิวนิสต์ก็รับใช้ประชาชนสมบูรณาญาสิทธิราชย์ก็รับใช้ประชาชน ไม่กดขี่ประชาชนให้ประชาชนได้รับประโยชน์ประชาชน ก็ยอมรับพระราชาองค์นั้น พระราชาเป็นอริยะไม่เสร็จสบายไม่เสร็จโลกีย์มากมายนั่นแหละคือจอมจักรพรรดิ เป็นอริยะแท้ไม่เสร็จสบายไม่เสร็จกามคุณไม่เสพรูปภพอรูปภพอย่างน้อยท่านเป็นอนาคามีภูมิเป็นต้นไป เป็นพระราชา ซึ่งยอดเลยเป็นสัจจะ แบบประชาธิปไตยขาเดียว หรือคอมมิวนิสต์ไม่เอาศาสนาเลย เขาก็แตกคอกันแย่งกันถึงไปไม่รอดคอมมิวนิสต์ถึงอยู่ได้แค่ 70 ปีก็พังตอนนี้ก็แปลตัว เหลือรัสเซียหรือจีน เรารับใช้ประชาชน โดยที่เรามีความรู้เศรษฐศาสตร์ที่อาตมาพาทำถึงสาธารณโภคี ทุกคนทำงานเสียภาษี 100 เปอร์เซ็นต์ ในชุมชนชาวอโศก ก็ช่วยกันสร้างสรรค์ทำงานด้วย แต่การเสียภาษีในประชาธิปไตยนั้นซับซ้อน ไม่มีจิตใจที่เต็มใจ ตัวอย่างของเรานี้เต็มใจเสียภาษีร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างเต็มใจ แต่ข้างนอกนี้ ไม่เต็มใจก็จะเลี่ยงภาษี จะมีการคิดโกงก็เยอะ มาอยู่ที่นี่จะขี้โกงเราก็ต้องลดละ จะเอาเปรียบก็ต้องลดละ บริสุทธิ์ใจอยู่ในนี้ใครที่รู้ว่าตัวเองยังเอาเปรียบเอารัด ก็จะละอาย ใครยังหลบเลี่ยงก็จะละอาย ทิศทางเดินมันต่างกัน แต่ก็ต้องพาทำ นี่ก็เริ่มต้นทำกันมาขนาดนี้ก็ยังเล็ก ไปช่วยโลกเขาก็ยังไม่ได้มาก ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรแต่แม้มันเล็กแต่มันสะอาด เทียบกับธรรมกายที่เขาใหญ่มากแต่สกปรกชิบหาย หน้าด้านมากด้วย แต่ที่นี่ไม่มีคนหน้าด้านแบบนั้น เห็นเครือข่ายความหน้าด้านที่ไม่ใช่มีแค่หัวของธรรมกายไหม แม้แต่เถรสมาคมก็หน้าด้าน เพราะฉะนั้นอย่าเสียเวลาผลัดวันประกันพรุ่ง คนที่เป็นไปได้ก็มารวมตัวกันสร้างสรรค์ เพราะ มิตรดี สหายดี 590101_ธรรมะภาคค่ำ ว.บบบ.ครั้งที่ ๔ พรปีใหม่ ๒๕๕๙