ปุถุชนกับพระอาริยะทำใจในใจต่างกันอย่างไร.docx

ปุถุชนกับพระอาริยะทำใจในใจต่างกันอย่างไร _ศศิกาญจน์ เพียรเริงพุทธ . น้อมกราบนมัสการท่านสมณะ ท่านสิกขมาตุ ด้วยความเคารพศรัทธายิ่ง ได้ฟังการเเสดงธรรมเเล้วทำให้เข้าใจความยินดี การทำใจในใจ มากยิ่งขึ้นค่ะ ตั้งเเต่เข้ามาศึกษาธรรมะสายอโศกยิ่งเข้าใจชัดเจน และมีความตั้งใจว่าจะตั้งใจฝึกฝนพากเพียรในการศึกษาธรรมะเเละนำความรู้ไปปฏิบัติในชีวิตประจำวันให้อยู่เหนือทั้งทุกข์เเละสุขค่ะ..🙏🙏 พ่อครูว่า…ความยินดี กับ การทำใจในใจ เป็นรากเหง้าข้อที่ 1 กับข้อที่ 2 ในมูลสูตร 10 (พตปฎ. เล่ม ๒๔ "มูลสูตร" ข้อ ๕๘) ความยินดีคือฉันทะ เป็นข้อที่ 1 เลย ข้อที่ 2 นั้น มนสิการ การทำใจในใจ ส่วนข้อที่ 3 คือ มีผัสสะ เห็นไหม? ข้อที่ 3 เป็นความสำคัญ คนทุกคน เกิดความยินดีได้ คนทุกคนทำใจในใจได้ เพราะการทำใจในใจมันเป็นสัญชาตญาณ ทุกคนต้องทำใจในใจ แต่เป็นการทำใจในใจที่มีกิเลสเป็นเจ้าเรือน มีกิเลสเป็นเจ้านาย ก็เลยมีกิเลสเป็นตัวบัญชาการในการทำใจในใจ ใจในใจมันจึงล้มเหลว ใจในใจจึงเกิดกรรม เกิดการกระทำออกมา อย่างที่กิเลสมันเป็นตัวบงการ เพราะฉะนั้นวิธีปฏิบัติของพระพุทธเจ้าจึงให้มีผัสสะ มีเวทนา จึงจะเกิดสมาธิ เพราะฉะนั้นสมาธิที่ไม่มีผัสสะ ไม่มีเวทนาเป็นตัวปฏิบัติ จึงไม่ใช่สมาธิของพระพุทธเจ้าตามมูลสูตรนี้ชัดๆ ต้องมีผัสสะ แล้วก็มีเวทนา จัดการกับเวทนา เอากิเลสออก ในเวทนานี้ จึงเป็นกรรมฐาน เวทนา 108 อาตมาก็อธิบายยืนยันหลักฐานอ้างอิงมาหมด จนป่านนี้แล้ว 50 กว่าปีแล้ว บรรยายธรรมะ ทำเวทนาให้เป็น 1 ให้ได้ ซึ่งมันมี 2 มันมีเวทนาเก๊กับเวทนาแท้ ทำเวทนาเก๊ให้เลิกไป หมดไป ให้เหลือเวทนาเดียว เอกสโมสรณา ภวันติ คือ ให้ประชุมลงเป็นหนึ่ง ก็อธิบายไปหมดแล้ว ตามที่พระพุทธเจ้ายืนยันไว้ในพระไตรปิฎก เล่ม 10 ข้อ 60 “ธรรมทั้งสองเหล่านี้ รวมเป็