220522-B มรณัสสติ(คุณเสียงใส สะอาดวงศ์)ตอน2-พ่อท่าน-วัดธาตุทอง-R073.txt

วามรักในกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมเท่าที่เราจะแสดงได้เอาใจเราจะรู้สึกว่าให้เกิดความสมานสามัคคีการเป็นอยู่อย่างเจริญหรือดีขึ้นในขณะที่กระทำอย่างนั้นเป็นการฝึกเรียนเป็นการกระทำตนให้เกิดการเจริญชนิดหนึ่งแต่ว่าถ้าเกิดว่าเราไม่ได้เคยเรียนรู้ถึงฐานความจริงเราจะไม่รู้ว่าลูกสาวกับพ่อแม่ที่ในขณะที่แสดงพฤติกรรมแก่กันทั้งที่ยกตัวอย่างมาแล้วนั้น กำลังทำอะไรแท้จริงก็กำลังตั้งใจจะทำให้เจริญแต่กระนั้นก็ดีในระหว่างลูกและพ่อแม่ที่แสดงความรักแก่กันและกันในพฤติกรรมอย่างนั้นมันก็กลับกลายเป็นว่าเขากำลังฆ่ากันในตัวโดยที่ผู้ที่จะรู้ว่าพ่อแม่และลูกที่แสดงพฤติกรรมแก่กันและกันที่ว่าโลกเราเรียกกันว่าความเจริญหรือสมานสามัคคีนั้นเขายิ่งทำสิ่งที่มันเลยสามัคคีขึ้นไปอีกก็ได้เช่นว่าก็ถูกยึดมั่นใจเกาะเกี่ยวกันเกินไปจนเกินขอบเขตระหว่างลูกกับพ่อแม่ที่จะมี หน้าที่เป็นแต่เพียงว่าจะอยู่ด้วยกันเกิดด้วยกันเกิดร่วมกันเพื่อที่จะเกิดมาสร้างสรรค์โลกฝึกปรือจิตวิญญาณให้ตัวเองนั้นมีจิตวิญญาณอันรู้จักความพอเหมาะพอดีที่เรียกว่ามัชฌิมาแต่คนในโลกธรรมดาไม่รู้เกิดการรักกันจนไประหว่างพ่อแม่ลูกเมื่อรักกันเกินไปบางครั้งบางคราวไม่ต้องถึงขนาดต้องตายจากเพียงแต่ว่าห่างกันจากกันไปชั่วระยะหนึ่งผู้นั้นก็จะต้องมีอารมณ์หรือมีจิตใจโหยหาอาวรณ์ทุกข์ร้อนเดือดร้อนลำบากแล้วยิ่งเกิดการตาย มันขึ้นว่ามันขึ้นตอนนี้จะเห็นทุกที่พักยิ่งกว่าตายลงทุกข์เกิดสิ่งอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดาปกติในการพรากในการตายพระพุทธเจ้าตรัสว่าไม่มีอะไรที่จะไม่พรากจากกันแต่ว่าผู้ที่ไม่ได้ศึกษาสัจธรรมไม่ได้ศึกษาเรื่องจิตวิญญาณไม่ได้ศึกษาเรื่องความจริงอันเป็นความแท้จริงของโลกทั้งหมดจะไม่เข้าใจถึงความพอดีแก่ความพอดีของความผูกพันของจิตวิญญาณเพราะฉะนั้นความสำคัญที่ยกตัวอย่างระหว่างแม่กับลูกนี้จึงก่อให้เกิดความทุกข์ ความจริงแล้วพ่อแม่และลูกที่ให้การก่อเกิดแก่กันและกันขึ้นมานั้นไม่จำเป็นต้องรักกันจนมีความเลยเถิดว่าถ้าตายจากกันแล้วจะต้องร้องไห้ไม่มีความจำเป็นเลยแต่พ่อแม่กับลูกนั้นจะต้องฝังสงเคราะห์กันช่วยเหลือเกื้อกูลกันมีหน้าที่ที่จะต้องดูแลอุ้มชูกตัญญูกตเวทีสร้างสรรค์ร่วมกันสร้างสรรค์และเราจะไม่เป็นผู้ที่มีทุกข์เลยและจะเป็นผู้ที่จะกระทำอะไรได้อย่างครอบครองได้อย่างมีประสิทธิภาพแต่ถ้าเรามัวแต่ใช้เวลาที่จะต้องมาผูกสมัครแสดงพฤติกรรมว่าจะต้องไม่มีอะไรก็แสดงความรักใคร่โอ้ลมระหว่างพ่อแม่ลูก โครงการที่จะกล่าวถึงความรักที่นอกเหนือไปแค่กว่าแม่ลูกพ่อลูกมีมากกว่านี้อีกที่เป็นความลับอันเป็นราคะจัดจ้านกว่าความรักระหว่างพ่อแม่ลูกซึ่งเป็นความรักที่เลยเถิดพระพุทธเจ้าตรัสเอาไว้กับนางวิสาขาในวิสาขบูชาผู้ที่มีความรักร้อยทุกข์ร้อยผู้ที่มีความรัก 90 ทุก 90 ผู้ที่มีความรัก 80 ทุก 80 ผู้ที่มีความรับผิดชอบ 70 แล้วพระพุทธเจ้าท่านก็ตรัสไปจนกระทั่งไล่ลงไป 70 60 50 19 8 7 ชั้นไล่ลงไปเรื่อยผู้มีความรัก ผู้มีความรัก 1 ก็ยังทุกข์หนึ่งผู้ไม่มีความรักเลยไม่มีทุกข์เลยอ่ะถ้าผู้ที่ไม่ได้ศึกษาสัจธรรมเพราะฟังอย่างนี้แล้วก็จะไม่เข้าใจว่าถ้างั้นก็คนเกิดมาไม่มีความรักเลยจะอยู่อย่างไรถ้าเขาบอกว่าความรักนี่เป็นภาษาเรียกเป็นภาษาที่พูดกันโดยใช้สำนวนไทยๆในภาษาของบาลีเขาเรียกเป็นความเกี่ยวพันกัน มีภาษาไทยๆเหมือนกันในคำว่าเปรมะเนี่ยเป็นภาษาไทยเขาเรียกว่าเปรมเปรมใจคำว่าเปรมนี่แหละคือเปรมะในภาษาบาลีกิเลสที่แปลคำว่าความรักที่ท่านได้กลับไม่มีสาขาอื่นถ้าเล่าย้อนให้ฟังนิดนึงว่าที่สาขาหรือวิสาขานางวิสาขาเหตุที่จะต้องพระพุทธเจ้าจะตรัสคำว่ามีความรักร้อยทุกข์ร้อยนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของความรักแบบโลกอะไรนางวิสาขามีความรักหวานและเกิดหลานตายโศกเศร้าอาดูเสียใจร้องไห้ฟูมฟายไม่หายจนต้องไปเฝ้าพระพุทธเจ้าเพื่อที่จะให้พระพุทธเจ้า ปลดปล่อยทุกข์นั้นให้โศกเศร้าเสียใจมากเมื่อไปเฝ้าพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าเสด็จกลับภาษิตสำคัญนอกจากจะตัดอันอื่นแล้วอธิบายให้ฟังว่าเรื่องทั้งหลายแหล่จะมีความพรากจากกันมีความเกี่ยวพันกันไปตามหน้าที่กาลเทศะอะไรนอกจากนั้นแล้วท่านก็ยังกลับเป็นคาถาบทที่ได้กล่าวไปแล้วเมื่อกี้เพราะผู้มีความรักร้อยถึงร้อยก็มีความรัก 90 กันทุก 90 อะไรเนี่ยถ้ากลับไปจนสุดท้ายก็ว่าไม่มีความรักเลยไม่ทุกข์เลยเพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าตรัสนี่ก็หมายความว่าแม้แต่นางวิสาขาก็จะต้องหมายให้ไม่ต้องรับลูกไม่ต้องรักหลานถ้ามันรักแล้วมันก็ต้องทุกข์ ได้ไหมลองฟังดูก็ต้องหมายความว่าอย่างนั้นแน่พระพุทธเจ้าตรัสว่าถ้ามีความรักมันก็ทุกข์อ่ะสิไม่ใช่ไปรักทำไมล่ะไอ้หลานมันจะตายก็ตายไปสิช่วยทุกข์ทำไมเราลองประวิตรก็ดูมาฟังดูความเกี่ยวพันอย่างนี้แหละทำให้โลกทำให้โลกลำบากถ้าเมื่อเราไม่รู้จักจะทำพวกนี้แล้วเราก็จะไม่เจริญเราเกิดมาชาตินึงเรามาสร้างแต่ความรักเรามาสร้างแต่ความชอบที่เรียกว่าราคะหรือโลภะแล้วเราก็มาสร้างความโกรธมาสร้างความที่เรียกว่าโทรศัพท์หรือโกรธพระเราจะมาสร้างแต่อย่างนี้เสร็จแล้วเราก็ไม่ได้เป็นผู้เจริญอะไรชาติ เกิดมาก็ไม่รู้ความจริงแล้วก็มาสร้างความรักแล้วก็มีทุกข์แล้วก็มาสร้างความโกรธเป็นพยาบาทจองเวรจองกรรมอะไรกันไปเป็นความโกรธก็เป็นทุกข์จริงๆความโกรธก็เป็นทุกข์และเราก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรที่มาเป็นมนุษย์ถ้ายิ่งเราเป็นคนที่มีจิตใจมีวิญญาณอยู่ในจิตวิญญาณเลยเป็นนิสัยขี้โกรธง่ายที่รักง่ายหรือที่โลกง่ายรักโลกราคะตรงนี้มันอยู่ในพวกเดียวกันแต่อยู่ในความหมายความหมายของกิเลสหมวดเดียวกันเรามีความรักมีราคะมีโลภะกิเลสทั้งนั้นแหละมีความโกรธมีความชังมีความโทสะอะไรนี่กิเลสทั้งนั้นและเป็นเรื่องที่ไม่ได้ไม่ได้เจริญอะไรไม่ได้ ของมนุษย์เกิดมาเนี่ยทุกคนได้ร่างได้รูปนามขันธ์ 5 มาเนี่ยเพื่อจะมาฝึกตนเพื่อที่จะมาทำความเจริญให้แก่ตนความเจริญคืออะไรแพ้ความเจริญก็คือการมาล้างมะระความโลภความโกรธออกจากจิตวิญญาณถ้าเราล้างความโลภความโกรธออกจากจิตวิญญาณได้แต่ละชาติแต่ละชาติแต่ละชาตินั่นแหละเราเจริญเราเกิดในวาระใดถ้าเรามีความโลภน้อยเราก็จะสร้างความดีได้มากถ้าเรามีความโกรธน้อยเราก็จะสร้างความดีได้มากถ้าผู้ใดเกิดมาชาติใดก็สร้างแต่ความโกรธไว้ ให้มากๆสร้างความโลภใส่ตัวให้มากๆเราก็จะอยู่ในสังคมจนกว่าจะตายนั่นน่ะสังคมทุกข์ทรมานเพราะเราและเราก็ทุกข์ทรมานเพราะความโลภและความโกรธและเราก็เลวตามต่ำลงไปตายไปชาตินี้เราไม่ได้ดิบดีๆอะไรขึ้นมาแต่ถ้าเผื่อว่าผู้ใดได้สำนึกในเล่าเรียนศึกษาอะไรก็ตามมีสภาวะพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับบุคคลเกี่ยวข้องกับวัตถุเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์อะไรต่างๆนานาแล้วเราก็มีสำนึกได้พยายามระมัดระวังเพื่อที่จะละความโลภและความโกรธลงไปเรื่อยๆผู้นั้นก็จะเป็นผู้ที่อยู่กันสังคมได้มากดื่มสังคมได้อย่างเป็นผู้ที่เจริญ สร้างสรรค์เพื่อความโกรธน้อยก็จะมีแต่ความประสานสามัคคีความโกรธน้อยจะเป็นความประสานสามัคคีเกื้อกูลสร้างสรรค์ประโยชน์แก่กันและกันไม่ให้เราสร้างสรรค์ได้มากเป็นสิทธิของเราแล้วถ้าเรามีความโลภมากเราขี้เหนียวขี้หวงแหนมันก็เกิดการไม่เจริญอีกคนกลับต่างคนต่างผู้ใดสร้างได้สร้างของใครของมันผู้ใดทำได้ของใครของมันพูดเก่งก็เอาไปมากๆผู้ไม่เก่งก็ทำไม่ได้พวกกางเกงไม่เก่งก็อดอยากไปแบบนี้อยู่อย่างตัวใครตัวมันสังคมก็ทุกข์ร้อนทั้งผมก็เดือดร้อนแต่กลับกันถ้าเกิดว่าผู้ใดสร้างเด็กเก่งๆสร้างได้มากๆแล้วไม่หวงแหนไม่กินเหนียวแจกจ่ายเจือจาน และจิตใจไม่พังใครไม่โกรธใครง่ายๆแม้ใครจะทำร้ายๆแรงๆเร็วๆทำอย่างที่เรียกว่าน่าโกรธอย่างภาษาง่ายๆสำนวนง่ายๆในวันหน้าโกรธน่าชังแต่ผู้ที่ได้เรียนรู้ได้ฝึกฝนจะทำแล้วรู้เท่าทันหรือมีญาณมีไหวพริบมีความระลึกรู้มีสำนึกดีเขาเรียกอย่างนี้ก็ได้แทนที่จะเรียกว่ามีญาณหรือมีความรู้ทางสัจธรรมคนเรามีความรู้ทางสัจธรรมทุกคนมากน้อยไม่เท่ากันมีทุกคนแม้แต่ไอ้โจรก็มีสัจธรรมของไอ้โจรฝึกฝนเหมือนกันให้จบต้องฝึกฝนตัวจะให้ดีมาเหมือนกันถ้าเผื่อ เราไม่เข้าใจสัจธรรมที่แท้จริงแล้วเราก็จะไม่ระมัดระวังไม่ใช้มารยาทในการที่จะกดข่มหรือระมัดระวังความโกรธความโลภถ้าผู้ใดรู้สัจธรรมและมารยาทต่างๆก็ตามพฤติกรรมต่างๆก็ตามที่มีอยู่ในสังคมตั้งแต่พิธีอย่างย่อยไปจนกระทั่งถึงพิธีอย่างใหญ่ดังกล่าวแล้วแต่ต้นล้วนแล้วแต่จะเป็นสิ่งที่จะทำให้เราเนี่ยลดกำหนดให้พยายามระมัดระวังไม่มีความโลภออกมาไม่มีความโกรธออกมาแต่ถ้าพูดได้ยังแสดงอยู่อย่างไม่อายขายขี้หน้ามากขึ้นทุกปีเพราะการแสดงออกไปแล้วแล้วเราก็ไม่รู้เพราะเราได้แสดงความโกรธหรือเราได้แสดงความโลภแสดง ถ้าเราไม่รู้ก็นานแล้วไม่ใช่ว่าเราจะมัดระมัดระวังแต่เพียงว่าน่าอายเราจะระมัดระวังไม่ให้มันเกิดจริงทั้งภายนอกและจิตใจก็จะลดราลงไปกูไม่ได้ศึกษาสัจธรรมไม่รู้เลยจะปล่อยปละละเลยเช่นว่ามันดีใจมันมีราคะมีโลพระก็ปล่อยให้เต็มที่บางคนน้อยใจด้วยเหรอเราราคะตกแล้วละโลภะตกแล้วเราจะอยู่กับโลกเขาไม่ได้เพราะความโลภลดราคาลดมีความเข้าใจผิดอย่างนี้ได้แต่คนสงสัยว่าถ้าเกิดว่าใครมาปฏิบัติธรรมแล้วไม่มีความโลภไม่มีราคะเนี่ยก็คงจะกลายเป็นคนที่เฉยๆติดเชื้อไม่มีการงานทำงานไม่เป็นเพราะว่าไม่มีความโลภ เหตุที่สมาชิกอย่างนั้นหรือคำนวณอย่างนั้นก็เพราะว่าคนส่วนใหญ่นึกว่านึกว่านะนึกว่าคนเรานี่ทำงานด้วยความโลภหรือทำงานด้วยความอยากทำงานด้วยความต้องการจะทำแท้จริงไม่ใช่คนเราทำงานแม้ไม่โลกก็ทำไม่อยากจะทำก็ทำต้องทำแล้วนึกดูง่ายๆเถอะชีวิตของเราที่ผ่านมาทุกๆวันเนี่ยเราไม่อยากสอนหนังสือเปรียบจะตายแต่ต้องสอนต้องทำเพราะฉะนั้นเราทำอะไรโดยที่เราไม่อยากเสมอเรานอนไม่อยากลุกก็เช้าบางทีไม่อยากนอนกอดจะตายแต่ก็ต้องลุกไม่ใช่ว่าอยากเราไม่อยากลุกเปลี่ยนกันเราจะไป ก็ไม่อยากไปทำสักหน่อยนะไม่อยากทำงานนี้ด้วยแต่เราก็ต้องทำเหตุผลเพียงแค่นี้ดูเราเคยทั้งนั้นมันก็บอกแล้วว่าเราไม่ได้ทำงานซะอย่างเราไม่ได้ทำงานเพราะความโลภและไม่ได้ทำงานเพราะความต้องการแต่เราทำงานด้วยความรู้ที่คุณต้องตื่นนอนเพราะคุณรู้ว่าต้องตื่นนะตื่นไปแล้วก็ต้องออกไปทำจิตนั้นจิตนี้มันดีมันคือนอนต่อไปมันเลวที่คุณต้องสอนหนังสือทั้งนั้นคุณไม่อยากสอนเลยไม่สอนมันเลวนะแต่ต้องสอนทั้งหน้าที่การตั้งอะไรมันก็คงต้องทำความรู้นั้นมันให้คุณทำแต่ความหลงที่คุณนึกว่าเราทำงานด้วยโลกด้วยราคะในจิตใจจะต้องมีส่วนร่วมส่วนต้องการซื้อยาที่จะทำ ไอ้ความเข้าใจผิดเราทำงานได้ไม่ยากหรอกเพราะฉะนั้นถ้าเราทำงานด้วยความรู้แม้มันจะหยาบหรือไม่อยากถ้าเรารู้ว่าสิ่งนี้ดีสิ่งที่ควรแล้วทีนี้เหมาะแล้วที่จะต้องกระทำเราจะต้องกระทำแล้วเราก็ทำไม่ได้อย่าไปมีกลิ่นตัวที่เรียกว่าอยากหรือไม่อยากชอบหรือไม่ชอบบังคับถ้าเราทำงานอะไรที่เรามีสิทธิ์ตัวนึงก็เป็นแต่ว่าชอบเราว่าจะทำแรงเกินไปทำมากเกินไปเลยมันมาถ้าเราทำอะไรทำงานอะไรแล้วก็ทำผิดอะไรกับพฤติกรรมอะไรลงไปก็ทำพังมันก็จะทุกข์ร้อนฝืนทนมากลำบากหนักแต่ถ้าเป็นงานแสนง่าย แสนสะดวกมันก็ทุกข์แต่ถ้าสมมุติว่าเราทำโดยใจไม่ต้องมีกิเลสดังกล่าวนี้ไม่มีทั้งอยากหรือชอบหรือโลกไม่มีทั้งชังหรือโกรธหรือว่าไม่ชอบเราจะทำงานด้วยอย่างสบายสบายอาการที่หรือการบอกไปอันนี้อาจจะรู้สึกหนักอาจจะรู้สึกว่าเป็นวิชาการเป็นอย่างที่เราว่าเราบางคนอาจจะไม่เคยได้ฟังอย่างนี้เลยอาจจะพูดในเรื่องอย่างโล่งๆแล้ววิธีการก่อสร้างเทคโนโลยีต่างๆฟังแต่อย่างน้อยมาตลอดชีวิตพอได้ฟังอย่างนี้แล้วบางทีมันก็รู้ภาษาเหมือนกันแต่ว่ามันไม่ค่อยจะทราบซึ่งมันไม่ค่อยจะรู้เรื่องเพราะบอกว่าสิ่งที่บอกนี่เป็นความสำคัญของชีวิตของทุกคนที่เกิดมาในโลกภาพผู้ใดไม่ใส่ใจไม่ เกิดมาแล้วขอบอกได้เลยว่าตายแล้วลงนรกบอกได้เลยง่ายๆใครที่ไม่ใส่ใจภาษาหรือว่าคำที่พูดไปเมืองจีนมีอย่างทุกคนเกิดแล้วจะตายเร็วหรือตายช้าก็ตามถ้าไม่ใส่ใจนี้เกิดมาแล้วลงนรกตายแล้วต้องลงนรกส่งนรกไม่ได้ประโยชน์และไม่ได้บุญอะไรหรอกเพราะอะไรเพราะว่าไม่รู้จะติดวิญญาณจะลงนรกขึ้นสวรรค์ก็เรื่องของจิตวิญญาณแต่ที่พูดเนี่ยเป็นเรื่องสำคัญของชีวิตที่เกิดมามนุษย์ถ้าไม่เข้าใจถ้าไม่ได้ฝึกเปลี่ยนหรือแม้แต่ปฏิบัติในชีวิตประจำวันเนี่ยต้องพบกับสิ่งนั้นสิ่งนี้อย่างที่กล่าวมาจากต้นถ้าเกี่ยวข้องก็จะเป็นคนสองคนพ่อแม่กับลูกกับสังคมตั้งแต่หมู่ฝูงมิตรสหายกิจกรรมต่างๆและอาศัยมารยาทและอาศัยสิ่งที่เป็นความสำนึกและเป็นความรู้อย่างนี้ ว่าจะปรับปรุงตัวเราเองให้แสดงความโลภน้อยลงความโกรธน้อยลงแล้วจะต้องพยายามบังคับอดทนและก็ปรับปรุงแต่ถ้าใครไม่เข้าใจว่ามารยาทหรืออะไรก็ตามแต่ในสังคมนี้ก็เพื่อที่จะให้เราปรับปรุงรสกิเลสตัวนี้ในชีวิตที่เราเกิดมีชีวิตอยู่แล้วเราก็ไปแสดงตนเลยต่อหน้าคนสนิทพ่อแม่พี่น้องแสดงราคะมากยิ่งกับผัวกับเมียไอ้นี่แสดงว่าเค้าออกเต็มเหนี่ยวเลยนั่นแหละยิ่งรวยยิ่งก้าวร้าวก้าวไปยิ่งสร้างราคามากก็ยิ่งนักรบมากเพราะฉะนั้นคนที่มีสิ่งเหล่านี้มากไม่ได้หมายความว่าขึ้นสวรรค์ตายแล้วตกนรก ฟังดีๆอาจจะฟังแล้วบอกว่าเรายังไม่เคยได้รู้เลยไม่ได้เคยได้ยินเลยเพราะว่าเราถือว่ามันเป็นกันเองและต่างคนต่างคิดว่าถูกแล้วเราคิดถูกแล้วความจริงไม่ถูกอาตมาอยากจะพูดให้มันลึกแต่ว่าอาจจะดูฟังแล้วอาจจะอยากนิดนึงบางคนอาจจะนึกว่าอยากแต่ขอทำให้ดีๆวันนี้ไม่มีใจลามกแต่อยากจะคิดอยากจะทำให้ลึกไปกว่านั้นพวกผู้หญิงผู้ชายผัวเมียตั้งแต่สมัยเก่าๆถ้าเราลองนึกๆดูคน เขาไม่มีความรู้หรือเขาไม่มีความสมมติอย่างโลกสมัยใหม่นี่ก็สมมุติคือเรื่องของราคะตัณหาแบบโลกๆผู้หญิงผู้ชายเขาไม่ค่อยมีเรื่องลามกและไม่มีเรื่องมีความปรุงแต่งแบบพิเศษอะไรบอกว่าความสัมพันธ์ความสมสู่ของผู้หญิงผู้ชายคือเรื่องของรสชาติคือเรื่องของความอร่อยคือเรื่องของสิ่งที่มนุษย์จำเป็นอะไรที่จะต้องมีความเอร็ดอร่อยจากทุกวันนี้เขาเป็นกันแล้วบ้าเป็นที่สถานศึกษาซึ่งเป็นความจริงแล้วสมัยโบราณไม่มีปัจจุบันนี้มีตัวอย่างเยอะนั่นคือความเร็วตามต่ำช้าคือนักรบที่ลึกที่สุดสมัยแต่ก่อนนี้พ่อแม่ปู่ย่าตายายบางทีถ้าเผื่อ ถามปู่ย่าตายายพ่อแม่สมสู่ไม่ได้ใช่เรื่องของรสชาติฟังดีๆนะอาตมาเกิดแล้วแต่ต้นว่าอย่าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องลามกหรือเป็นเรื่องหยาบคายแต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องลามกเรื่องหยาบคายเรื่องสัจธรรมการที่จะผสมพันธุ์เพื่อสืบพันธุ์ต่อพันธุ์นั้นไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมีรสชาติไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมีความหลงผิดว่าเป็นเป็นความสุขเป็นรถเป็นเรื่องอะไรต่ออะไรไม่ใช่เลยเป็นเรื่องที่เป็นโจทย์โดยธรรมดาธรรมชาติเช่นต้นไม้จะสอนผสมกันและก็แตกตัวผสมส่วนแล้วก็ออกมาเป็นสิ่งต่อๆไปที่จะต่อต่อกันไปมันไม่มีรถต้นไม้มาผสมพันธุ์ ไม่มีรสชาติมันไม่ได้มีความสุขความทุกข์อะไรฉันใดก็ฉันนั้นคนก็เหมือนกันแต่คนไม่เข้าใจอย่างนี้คือมันเกิดการสมมติแล้วก็หลอกล่อกันว่าเป็นความสุขเป็นรสชาติเป็นนั่นเป็นนี่มากขึ้นมากขึ้นอย่างที่อาตมาจะยกตัวอย่างยิ่งสมัยนี้ลามกใหญ่นรกใหญ่ปรุงเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นจริงนั่นแหละเรียกว่าสังขารที่สร้างขึ้นมาสมมุติเกิดขึ้นมาหลอกกันขึ้นมาแล้วก็สร้างนรกให้แก่ตัวอย่างนั้นแหละเป็นราคะที่จับยิ่งได้ยิ่งเป็นนรกใหญ่เพราะฉะนั้นต้องบอกคุณไปมีความจำเป็นที่จะต้องสอบผ่านสื่อข่าวสืบพันธุ์ก็คือถ้าเห็นว่าจะจำเป็นที่จะต้องสร้างบุคคลมันไม่พอ เราไม่มีกำลังงานเราจะสร้างคนมาเป็นกำลังงานมาช่วยเหลือเกินไปทำบุญทำนี่ก็สร้างต่อแต่ต้องฝึกจิตใจให้คิดว่าให้ติดกระทำไปโดยไม่มีถ้าจะเข้าใจผิดว่าเป็นรถเป็นชาติเป็นสนุกเป็นเพลิดเพลินเป็นเอดส์อร่อยเป็นความผิดอย่างแท้จริงของสัจธรรมไม่ใช่ความถูกต้องแต่ถ้าเห็นได้โดยสัจธรรมว่ามันไม่จำเป็นจะตอบข่าวต่อผ่านคนสมัยนี้ยิ่งไม่จำเป็นที่จะต้องเพิ่มพลเมืองลดพลเมืองด้วยคนนั้นก็ไม่จำเป็นจะต้องมีมันจะต้องไม่ต้องเป็นอย่างนั้นไม่ต้องไปกระทำการต่อข่าวต่อไปสืบข่าวสืบพันธุ์อะไรไม่ต้องเมื่อผู้ใดเข้าใจอย่างนี้ก็ไม่ต้องทำเพราะว่าเช่นคุณรับปฏิบัติธรรมหลายๆคู่หลายๆคนเมื่อรู้ว่า เข้าใจแล้วก็ไม่ต้องไปสักพักไม่ต้องไปเสียเวล่ำเวลาแม้จะไม่จำเป็นจะต้องไปเกี่ยวเกาะไปเสียเวลาเช่นว่าก็ไปจีบกันไม่ต้องเอาเวลาไปทำงานทันทีจะต้องไม่ได้เสียเวลาอื่นๆอีกนึกถึงไปกว่านั้นมากกว่านั้นไม่ต้องเอาเวลาเอาที่แรงเอาทุนร้อนอะไรก็ได้ไปทำงานเป็นต่างกันผู้นั้นก็คงจะเป็นผู้ที่สร้างสรรค์ในสังคมเพราะไม่ต้องเสียทีอย่างที่ไม่น่าเสียอันนี้เพราะการที่จะเกี่ยวเกาะกันในโลกหรือว่าการที่จะต้องทำงานร่วมกันมีความสัมพันธ์ร่วมกันมีกิจกรรมร่วมกันไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่พ่อแม่ลูกไปจนกระทั่งมิตรสหายญาติและสังคม ชนชาติทั้งชาติประเทศทั้งประเทศชนโลกทั้งโลกเราก็ล้วนแล้วแต่จะเกิดมาเพื่อที่จะสร้างสรรค์เพื่อที่จะกระทำความเจริญดิบดีขึ้นมาให้กับโลกได้ใช้ได้สอยได้อาศัยเป็นไปได้ดีกันไม่ใช่เราว่าจะมาพยายามที่จะเรียนรู้แต่ที่ท่านเรียกว่าโลกีย์โดยหล่อก็ไปหลอกกันมาแล้วก็จะเสกไปเสพมาเอามาเต้นนกบินนกแอร์ๆๆวันที่ 16 ส่วนล้วนแล้วแต่เป็นความโง่เป็นความโง่ที่ไม่รู้ไม่จ่ายแรงทำไมแล้วไปจ่ายพลังงานที่ต้องกินต้องเอาผ้าลงไปเลี้ยงร่างกายแล้วไงร่างกายมันมีพลังงานและก็เป็นตายไป แล้วก็นึกว่ามันได้ประโยชน์ซึ่งไม่ได้เรื่องเลยถ้าเราเอาพลังงานที่ไปจ่ายเส้นดิสโก้แล้วก็มีสมัยนี้อาตมาคิดว่าอาตมาตามสมัยพ่อท่านที่พูดกับภาษาสมัยแต่อาตมาไม่รู้มันเป็นยังไงไม่รู้เรื่องแต่ก็เรียกไปตามประสานให้ฟังถ้าเราเอาแรงงานเหล่านั้นไปสร้างไปทำงานที่มีสิทธิ์เป็นกิจการที่เป็นประโยชน์และเหน็ดเหนื่อยเท่านั้นแหละเท่าที่เราไปเต้นน่ะความเหน็ดเหนื่อยนั้นจ่ายไปเท่ากันเสร็จแล้วเราไปทำงานอื่นแทนที่จะไปเต้นก๊อกๆแก๊กๆอะไรอย่างนั้นเปล่าๆมันจะได้ประโยชน์ใหม่มันจะได้ค่านายทุนใหม่ถ้าเราสมมุติว่าเราทำงานสนุกสมมุติได้เราจะทำงานแล้วก็สนุกได้แต่ถ้าเราไปทำ มันไม่ได้อะไรเลยการที่ทำเหมือนไม่มีค่าไร้ค่าจ่ายแรงงานก็เปล่าและแผลเป็นโง่หลงว่าสิ่งนี้เป็นความอร่อยสิ่งที่เป็นความสุขสิ่งนี้เป็นโลกียสุขเป็นสิ่งเพลิดเพลินนั่นแหละคือจิตวิญญาณและได้รับโมหะอวิชชาและเราก็เสื่อมต่ำสิ่งที่เป็นอวิชชาสิ่งที่เป็นโมหะสิ่งที่เป็นบาปเป็นอกุศลเหล่านี้ล้วนแล้วแต่องค์ประกอบของคำว่านรกองค์ประกอบของคำว่านรกผู้ใดสะสมมากก็ได้นรกมากไม่ใช่เรื่องไม่มีเหตุผลและไม่ใช่เรื่องว่ามันห่างไกลกันกับสิ่งที่เราเรียกว่าบาปก็ดีบุญก็ดีนรกก็ดีสวรรค์ก็ดีไม่ใช่เลยเป็นเรื่องใกล้ตัวและเป็นเรื่องที่เราไม่รู้สัจธรรมและเราทำอยู่เสมอ ฝ่านรกไปกับตัวเสมอมีจิตใจยิ่งปิดยิ่งซึมซาบอยู่ชอบมากๆก็ยิ่งเป็นนรกมากๆถ้าขอเข้าไปอีกนิดนึงใกล้เข้าไปอีกหน่อยทุกวันนี้ต้นว่าเครื่องแต่งตัวผู้ใดจะไม่หลงเครื่องแต่งตัวแล้วก็ชอบเครื่องแต่งตัวชอบสีชอบสรรพาหน้าทาปากทาหูทาอะไรก็ไปยิ่งเป็นหลงว่ามันสวยและก็ไปชอบใจหลงจะต้องเปลืองเวลาจะต้องเปลืองเงินทองจะต้องเปลืองไอ้สิ่งที่เขามาเติมเข้าไปกว่านั้นจิตใจที่ชอบมากนั่นแหละคือนรกมาก ทำบ่อยเท่าไหร่ก็คือสร้างนรกให้ตัวเองบ่อยขึ้นฟังดีๆฟังดีๆอาตมามาแสดงสัจธรรมไม่ได้มาว่าใครอาตมามีความสงสารและมีความเอ็นดูอาตมาไม่ได้มีความโหดร้ายอาตมาไม่ได้มีใจแต่ที่เรียกว่าจะต้องมาว่าคนนั้นด่าคนนี้ทำให้คนนั้นคนนี้เดือดร้อนใจก็ไม่ใช่ต้องการมาพูดให้รู้เพื่อที่จะได้หยุดเดือดร้อนใจจะได้เบาแต่ตัวเองจะได้เบาจะได้ว่าจะได้ง่ายจะได้ปลดภาระจะได้ไม่เปลืองเราถูกเขาหลอกนั่นคือเราโง่หรือออหลอกมาบานแม่งหลอกมามีพ่อบ้านแม่อาตมาบอกให้ได้ตายแล้วนรกอย่างมหาศาลไม่ได้เป็นคนที่ได้ไม่ได้ขึ้นสวรรค์กับแหวนอะไร รอให้เขาโพสต์ทุกโพสต์ไม่ใช่ใครหรอกผู้ที่เป็นผู้หลงแฟชั่นทั้งนั้นแหละแล้วเราก็เปลืองเปล่าเสียเวลาแล้วก็นึกว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งประเสริฐหรือว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งดีงามสังคมทุกวันนี้ย้อนหลังไปอีกสัก 50 ปีที่แล้วมันไม่บ้าดีเดือดมันอย่างนี้สมัยเมื่อไม่เอา 50 ปีที่แล้วมาถ้าคนทาปากเขาเรียกว่าผู้หญิงหากินคนพาป่านี่เขาเรียกผู้หญิงหากินผู้หญิงธรรมดาเขาไม่ทาปาก 50 ปีที่แล้วเท่านั้นไม่ต้องเอาไกลนี่อาตมาพูดที่จะมีพยานหลักฐานและมีใครต่อใครหลายๆคนจะรับรองว่าอาตมากล่าวนี้อายุไม่ต้องถึง 50 อาตมาก็ยังไม่ถึง 50 แต่ต่อมาก็ได้ยินคำกล่าว ใหญ่โตมากเกินไปแล้วเขาก็ไม่เข้าใจกันเพราะผู้ไม่ศึกษาสัจธรรมจึงปล่อยปละละเลยและก็กระทำการสร้างนรกให้แก่ตัวนี้อยู่สร้างจริงๆถ้าตลอดเวลาแต่เราไม่เข้าใจเสร็จแล้วเราก็บอกว่าเราเกิดมาในชีวิตนี้ทำไมน้อยเศรษฐกิจมันไม่ดีเลยเศรษฐกิจมันเปลืองเหลือเกินเศรษฐกิจมันไม่รอบตัวก็มันจะไม่เปลืองยังไงก็ถูกลงต่ำจึงได้หลอกล่อกันอยู่ที่พวกเราไม่จำเป็นที่จะต้องไปเปลืองสิ่งเหล่านี้อย่างนี้เราก็อยู่ได้อาตมาขอ ขอยืนยันว่าคุณอยู่ได้โดยคุณไม่ต้องไปเปลืองเหล่านี้ไม่ต้องไปถูกเขาหลอกอย่างนี้คุณอยู่ได้แล้วผู้หญิงแต่งตัวนี่เปลืองพอๆกับเรื่องผู้ชายกินสูงขึ้นกว่าด้วยบางทีก็ฝากเพราะยิ่งถูกหลอกไปโดยที่เขาใช้จิตวิทยาลึกๆๆเข้าไปอีกยิ่งถูกหลอกอย่างสนิทมากยกตัวอย่างเช่นชั้นสูงๆแล้วเวลาไปงานนี้จะต้องตัดชุดชุดราตรีหรือชุดงานนี้จะต้องสวยๆราคาแพงๆแล้วก็ไปตรวจกันแบ่งไปแล้วนะต้องแต่งครั้งเดียวนะอย่าไปใส่ซ้ำนะเสร็จแล้วก็ต้องเอาแขวนเลยเข้าตู้ใส่ซ้ำไม่ได้ยิ่งหุ่นดีชั้นสูงสังคมชั้นสูงและยิ่งแต่งซ้ำไม่ได้ขายที่หน้า ไม่มีสำนึกอย่างนี้แหละนรกมหาศาลเลยนรกอย่างโง่ที่สุดใครเปลืองใครเสียนึกว่านิโกรนักหนาเขาหลอกและไอ้คนที่ตัดเย็บหรือออกแฟชั่นหรือว่าเป็นเจ้าของแฟชั่นเจ้าของการออกแบบเอาไปกินหมดหลอกลวงกระเป๋าเรียกว่าหลักจิตวิทยาที่ผู้ฉลาดรู้ผู้ที่ไม่ใช่คนโง่ๆอยู่ว่าชั้นสูงนะแต่ที่จริงฉันต่ำที่สุดฟังดีๆมันจะทำมันกลับหัวของเขมรที่ต่างๆจริงๆตามที่สุดคือโง่ที่สุดในเขาหลอกอยู่ได้แต่โลกก็เป็นอย่างนี้เพราะว่าคนโง่เป็นเหยื่อของคนฉลาดแต่ฉลาดคนนี้ฉลาดโกงฉลาดไม่ใช่ดิบดีอะไรหรอก มันก็จะบอกกันอย่างเปิดเผยบอกกันอย่างสัจธรรมแต่เขาไม่เข้าใจเพราะเรานึกดูแม้แต่พวกเราผู้หญิงเนี่ยเราได้เคยมีความสำนึกอย่างนี้กำลังถูกเขาหลอกกำลังปั่นเป่าหูเป่าหัวเขากำลังล้างสมองรอให้มีความสุขแบบนี้ถ้าเรามีความรู้สึกอย่างนี้ด้วยเรากำลังจะโง่หรือโง่ลงด้วยแต่ถ้าผู้ใดรู้สึกตัวเสียแล้วก็ปรับตัวเองก็อย่าไปเชื่อได้หลงถูกหลอกแบบนั้นมันโง่มหาศาลอาตมาพูดอย่างนี้ไม่ใช่ดูถูกนะมันพูดถูกอาตมาอาตมาขอยืนยันว่าอาตมาพูดจริงจริงใจว่าอาตมาพูดเนี่ยก็บอกสิ่งที่เลวว่าเลวบอกสิ่งที่ดีว่าดีโดยจริงใจไม่ใช่ว่าจะไปดูถูกดูแคลนทำเป็นว่าเปลี่ยนสียังไม่กล้าจะพูดตรงพูดสัจธรรมอาตมาพูดช้า รักษามารยาทอะไรไม่ใช่รักษามารยาทอาตมาพูดไม่มีมารยาไม่มีมารยาทแต่พูดสัจธรรมพูดตรงๆพูดได้จริงใจออกไปตรงๆขอให้ฟังให้ดีๆอาตมามีความเอ็นดูไม่อยากให้พวกคุณนี่ทุกข์ร้อนเศรษฐกิจไม่พอกินพอใช้เพราะพูดไม่ถูกหลอกแบบนั้นมันจะเป็นความเป็นอะไรอาตมาอยากจะแนะอีกจุดหนึ่งจะเห็นชัดอาตมาเคยยกตัวอย่างอันนี้มาอาตมาเห็นว่ามันดีเหลือเกินนะเป็นตัวอย่างชัดครับเช่นว่าคุณชายเนี่ยคุณก็หลอกให้สูบบุหรี่การได้ถูกได้สูบบุหรี่แล้วแต่อาตมาบอกตรงๆมาผ่าด้วยไม