การให้ทาน เสมอด้วยการรบ.docx
เนื้อหาในไฟล์
การให้ทาน เสมอด้วยการรบ _คนนครพนม : “การให้ทาน เสมอด้วยการรบ” หมายความว่าอย่างไรครับ ขอพ่อท่านช่วยอธิบายด้วยครับ พ่อครูว่า... อธิบายอันนี้ก็จะอธิบายได้ครบสูตรเลย การให้ทานยากเสมอด้วยการรบ คนอยู่ในสนามรบก็รบกันฆ่ากันเพื่อเอาชนะ นั่นมันชนะกับคน ชนะเรื่องรูปธรรม ชนะเรื่องคน แต่ทานนี้เป็นการชนะเรื่องตน ไม่ใช่ชนะเรื่องคน ชนะเรื่องต้องไม่มีตัวตน เพราะฉะนั้น การทานที่สูงสุดคือ ทานที่หมดชาติหมดภพ ทานอย่างไม่มีสาเปกโข ทานอย่างไม่มีภพไม่มีชาติ พอทานจบ จิตของคุณอย่ามีอะไรต่อว่า ฉันเป็นคนมีประโยชน์ ฉันเป็นคนมีคุณค่า ฉันเป็นคนทำบุญทำคุณนะ เพราะฉะนั้นการสอนให้ต่อภพต่อชาติ ทำบุญแล้วก็มา อิมินา. สะกาเรนะ ขอให้มีส่วนบุญนี้อุทิศไปให้ผู้ตายซะอีกแน่ะ แล้วผู้ตายจะกินได้ยังไง ผู้ตายไม่มีปาก ไม่มีลิ้น ไม่มีกระเพาะ ไม่มีอะไรแล้ว ส่งให้ตายไปยังไง อาตมาเคยอธิบายยกตัวอย่าง ใช้ภาษาอีสานว่าได้ ปลาคอ(ปลาช่อน) มีไข่มา กำลังดีเลยนะ ผ่าออกมา เอาพุงทั้งไข่ทั้งไส้ปลาช่อน เอามาทำอาหารรับรองว่า วันนั้นแย่งกันเลย ครอบครัวหนึ่ง ถ้ามันหลายตัวก็ค่อยยังชั่วหน่อย มีไส้มีไข่หลายๆตัวก็เอามาไม่แย่งกันเท่าไหร่ ถ้าไส้เดียว ไข่มันมี 2 หลอด เป็นเม็ด 2 หลอดไข่ปลาช่อน อาตมาเคยทำเคยจัดการ นี่แหละคนชอบกิน ไส้ปลาคอ ไข่ปลาคอ พูดภาษาอีสาน ตายแล้วก็บอก พ่อแม่ตายแล้ว ได้ปลาช่อนมา มีไข่มีไส้ดีเลย วันนี้ทำแกงทำกับให้ ส่งเอาไปถวายพระ ให้พระฉัน แล้วให้พระอุทิศส่ง ไข่ปลาช่อนไส้ปลาช่อนนี้ให้ไปให้พ่อ พ่อชอบ พ่อที่ตายไปแล้วชอบกินนัก อาตมาก็บอกว่าเอาไปให้พระฉัน แล้วก็ถึงจะให้พระส่งไปให้ผู้ตาย พอพระฉันเสร็จแล้วก็ ยถา วริหา ปูรา ปาริปุเรนติสาครัง ถามว่าไข่หรือไส้ปลาช่อนออกจากท้องพระวิ่งจู๊ดไปให้พ่อกินได้ไหม เขาก็หัวเราะ มันจะไปได้ยั
อ่านต่อ
งไง พรุ่งนี้เช้าก็กลายเป็นอุจจาระพระ นอกนั้นก็ไปสังเคราะห์ร่างกาย เลี้ยงร่างกายของพระนั่นแหละ นี่ก็พูดจนหมดเปลือกแล้ว เพราะฉะนั้นการทานนี่นะ มันยาก 1. จะทานแค่หยาบๆ ให้วัตถุทาน ให้อะไรต่ออะไรก็ยังยากแล้ว เท่ากับการรบ รบกับกิเลสของตนเองที่ขี้หวงขี้แหน กลัวจะเสียบาทเสียเบี้ย กลัวจะไม่ครบที่จำนวนที่ตนสะสมไว้ได้ ไม่อยากให้พร่อง มันจึงเหมือนการรบที่จะทาน เพราะฉะนั้นวัตถุก็ยากแล้ว สละวัตถุได้ก็ยังยึดเป็นเราเป็นของเราอยู่อย่างหยาบ ก็ต้องรบกับกิเลสหยาบนี้อีก นึกเป็นบุญคุณ นึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จะเอาไว้กินภพหน้าชาติโน้นอีก เป็นปรมัตถ์สูงไปอีก ลดหยาบได้ก็เหลือละเอียดที่ต้องล้าง เพราะฉะนั้นการทำทานเสมอด้วยการรบ ตั้งแต่ขั้นสนามใหญ่สนามหยาบ สนามขั้นธรรมาธรรมะสงคราม ระหว่างเทวดาและมาร เทวดากับมารนี้อันเดียวกัน ไปโง่หลงก็นึกว่าเป็นเทวดา ที่แท้มันมีแต่มาร เป็นมาร ก็รบจนชนะมารซะ มารหยาบได้แล้วเป็นรูปภพ เหลืออรูปภพ ก็เป็นมารตัวน้อย ก็รบเอาชนะมารตัวน้อยอีก 660428 แพ้แน่ๆถ้าพลังเงียบไม่ช่วย พุทธศาสนาตามภูมิ ราชธานีอโศก