รายการขุมทองฯ.docx

ับคำตำหนิจากผู้ที่ทั้งหวังดีและหวังร้ายได้อย่างดี

มองตน... พ่อครูให้โอวาทสมณะ พ่อครูแสดงออกอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นอย่างยิ่ง ..บอกว่าพ่อครูไม่เก่งเลยต้องพยายามยืดอายุขัยออกไป จะได้อบรมให้ลูกๆมีความตั้งมั่นแข็งแรงพอที่จะยังศาสนาพุทธโลกุตระให้ยืนยาวนานไปจนถึงห้าพันปี พ่อครูบอกว่า พระพุทธเจ้าสมณโคดมท่านเก่งทำแค่ 80ปีก็ สามารถปล่อยปรินิพพานเป็นปริโยสานได้แล้ว แต่พวกอัครสาวก ต้องอยู่ไปนานเป็น 120 ปี อย่างพระกัสสปะ พระอานนท์ เป็นต้น

หากพ่อครูทำสำเร็จก่อนก็อาจไปก่อน151 ปีได้ หรือถ้าอยู่ไม่ถึงก็ต้องกลับมาเกิดใหม่อีก แต่ก็ต้องเสียเวลากว่าจะโตอีก ...สมณะเลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเพิ่งรีบให้สำเร็จเลย พ่อท่านจะได้อยู่นานๆ …

พ่อครูเลยให้ชุมทรัพย์อีกว่า คนที่อยากให้อาตมาอยู่นานๆนั้นคนประมาทคนออเซาะพ่อแม่ โตซะทีสิ หรือโง่ ไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำตัวเองให้โตก่อน มันก็เลยไม่ยอมโตอย่างนี้มันโง่ไหมล่ะ มันไม่ยอมโตก็คือคนอ่อนแอคนโง่คนไม่แข็งแรง ทำไมเราไม่ทำตัวให้แข็งแรงเสียเลย โดนด่าแล้ว ใครรู้ตัวว่าถูกด่า . ให้อยู่นานๆดีหรือให้อยู่ไม่นานดี นี่เป็นภาษาสิริมหามายา ถ้าอาตมาจะตายเมื่อไหร่ให้อาตมาตายสบายๆ ดีกว่าให้ลากไปเรื่อยๆ เห็นไหมนี่คือภาษาชัดเจนขึ้นไหม จะปล่อยให้อาตมาตายไปเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ดีเหรอ แล้วคุณก็อ้างว่าให้อยู่นานๆ แต่คุณไม่โตสักที ก็ต้องเร่งตัวเอง

เราก็จะบังคับอาจารย์สุเมธไม่ได้ เราก็จะทำของตัวเราเองให้ดี มันก็มีวิบากของสังคมประเทศอย่างนี้ก็ได้ขนาดนี้แหละ เราก็ทำเป็นตัวอย่างแล้วก็อธิบายให้รู้ความจริงพวกนี้ได้ ผมยังไม่หมดหวังหรอก แม้จะใช้โวหารว่าเราไม่รอไม่หวังแต่เราทำ นั้นเป็นโวหาร ผมมีหวัง ผมไม่รอผมไม่หวังแต่ผมไม่หมดหวัง ผมยังหวังอยู่ว่ามันจะเป็นไปได้ ผมนี่ไม่ชัดว่า ถ้าผมตายนี่ ไอ้ที่มีอยู่เนื้อของโลกุตระ มันจะเหลือพอที่จะลากจูงไปจนกระทั่งถึง 5000 ปีไหม ผมไม่แน่ใจ เพราะฉะนั้นผมจึงพูดทิ้งไว้แล้ว แม้ผมตายไปนี่นะถ้าไม่แน่ใจผมต้องมาเกิดอีก ผมก็คงไม่ต้องไปพักในดุสิต ก็จะไปในสุทธาวาส ก็คงจะต้องมาช่วยเสริมเติมอีก แต่มันก็ต้องหนัก พอตายไปกว่าจะเกิดมา เราคงไม่เก่งขนาดอายุ 7 ขวบก็สอนได้เลยอายุ 10 ขวบก็สอนได้เลย ชาตินี้ก็ต้อง 36 ปี กลัวจะไปรู้ตัวเมื่อ 50 ปีอีก ถ้ารู้ตัวเมื่อ 30 20 ก็ยังค่อยเข้าท่า ก็ต้องเสียเวลาไปอีกตั้ง 20 ปี ไม่ไหวหรอก นี่ยังไม่ทันตายแต่พูดรอไว้แล้ว เอาล่ะ พูดเล่นไป

เห็นด้วยครับ เป็นวันแรกของสไลเดอร์

ขุมทอง หรือ ขุมอุจจาระ ก็ อยู่ที่ระดับภูมิปฏิบัติธรรม

สไลเดอร์ กับ ไปเล่นเกมส์ แต่ผู้ใหญ่ที่ เอื้อเฟื้อต่อเด็ก ก็ สไลเดอร์กับเด็กได้ เพราะไม่ติดแล้วแต่ก็เชิญชวนเด็กให้มาเล่น สไลเดอร์ แทนเล่นเกมส์

ละครน้ำเน่าตอนค่ำ กับ การฟังธรรมโลกุตระของพ่อครู อันไหนเป็นขุมทอง… การงานอันเป็นกุศลที่บำเรอโลกธรรม...กับการฟังธรรมอันขัดเกลาจากพ่อครู อันไหนเป็นขุมทองกับขุมขี้

ผักกินดี กับ ผักตลาด

ความชั่วไม่รู้ทันมันก็กินตัวเรา ชั่วนี้อย่าว่ามันไม่เก่งนะ ความชั่วนี้มันเก่งนะอย่านึกว่าความชั่วไม่เก่ง ความชั่วนี้มันเก่ง ถ้าจะว่าจริงๆแล้วความชั่วเก่งกว่าความดี

ฉันทะ... ส.กล้าดีว่าอยากให้พยากรณ์อรหันต์ตอนเป็น ๆ แต่พ่อครูว่าพูดตอนเป็นๆไม่ดี คนเที่ยวไปพยากรณ์คนอื่นว่าเป็นอรหันต์เป็นอาริยะขั้นต่างๆ ว่า... คนแต่ละคนมีจริตหลากหลาย วาสนากิริยา ในยุคของพระพุทธเจ้าก็มี อรหันต์บางองค์ใครก็ไม่เชื่อว่าเป็นพระอรหันต์หรอก จนพระพุทธเจ้าต้องรับรองว่าเขาเป็นพระอรหันต์ ซึ่งเราอย่าไปเอาความคิดเห็นของเรานี้ไปตัดสินความเป็นอรหันต์ความเป็นอาริยะของใคร ให้ศึกษาของเรา เพราะเราตัวเรานี้เป็นจริตของเรา ส่วนคนอื่นจริตของเขา เราจะเอาความเข้าใจของเราไปครอบไม่ได้ ดูได้ เข้าใจได้คร่าวๆ อย่าไปปักมั่นเอาจริงเอาจังได้ ผิดได้เด็ดขาด ผิดได้แน่นอน เพราะว่าเป็นเรื่องของจิตใจ ส่วนกิริยาก็ดี จริตก็ดี วาสนาบารมีก็ดีของแต่ละคนเขา มันหลากหลายมากมาย อย่าไปเที่ยวระบุของใคร ใครจะประพฤติดูไม่เหมือนเป็นพระอริยะก็เป็นเรื่องของเขา เราอ่านให้จริงศึกษาให้จริงจากธรรมะพระพุทธเจ้า ก็ต้องอ่านที่ใจของตัวเองให้ดี ไม่ใช่ว่าไปเพ่งรู้อ่านรู้ของคนอื่น ไม่ใช่ เราเองอ่านอาการจิตใจเราให้ชัด ผู้ที่เป็นอาริยะโดยเฉพาะเป็นอรหันต์แล้ว ไม่เห็นใครต่อใครเขาเป็นอะไรหรอก เขาจะเป็นอะไรมันเรื่องของเขา ส่วนเราจะประมาณในส่วนของเราให้ดีเท่านั้นประมาณได้ คะเนได้ แต่ไปปักมั่นทีเดียวไม่ได้ ปักมั่นทีเดียวเป๊ะๆไม่ง่าย บางท่านบางองค์จิตใจของท่าน แข็งแรงดีมาก แล้วท่านก็ไม่กังวลข้างนอกด้วย ว่าใครจะแคร์คนจะมาเข้าใจอย่างไร เพราะงั้นศึกษาใช้เป็นข้อศึกษาประกอบอย่าไปปักมั่น ข้อสำคัญคือเราดูของเราเองทำให้ดี

ยิ้มรับกับคำตำหนิ… ทำใจในใจให้เบิกบาน

ข้าพเจ้าได้ดิบได้ดีวิเศษยิ่ง ๆ ขึ้น หรือ เป็นคนที่น่านับถือเคารพได้นั้น ไม่ใช่เพราะการเป็นผู้ชี้ยืนยัน "ความถูกต้อง" ให้ใคร ๆ รู้ ได้หลากหลาย แล้ว ๆ เล่า ๆ นั้นดอก !

แต่… เพราะข้าพเจ้าน้อมรับ "ความผิดพลาด" และ มีการแก้ไขในแต่ละครั้ง แต่ละคราว ของข้าพเจ้า จาก ทั้งผู้หวังดี และ ทั้งศัตรูผู้หวังร้ายแท้ ๆ นั่นต่างหาก.

~สมณะโพธิรักษ์~ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๒