640426 บทเรียนเล็กๆของเด็กอนุบาล การกินชั้นเปรตกับกินชั้นพรหม_บันทึกปัจฉาพ่อครู โดย ส.แสนดิน.docx
เนื้อหาในไฟล์
👦 บทเรียนเล็กๆของเด็กอนุบาล การกินชั้นเปรตกับกินชั้นพรหม 👧 . 🙌 ตามนิทานที่เคยได้ยินมาเรื่องสวรรค์กับนรก ให้ช้อนที่ยาวครึ่งเมตรกับเด็กๆ ซึ่งวันนี้มี ดญ.กล้วย ดญ.บัว และดช.ภูมิพุทธ 3 คน ส่วนน้องดีๆยังเล็กมากอยู่ เข้าร่วมบทเรียนยังไม่ได้ . 👀 เข้าสู่บทเรียน(ดัดแปลงจากนิทานในอินเตอร์เน็ต) โดยมีกติกาการกินขนมหมีช็อคโกแลตบนจานนี้ คือต้องใช้ช้อนที่ยาวครึ่งเมตรนี้กินเท่านั้น ห้ามใช้มือหรืออย่างอื่นกิน และต้องจับที่ปลายช้อนด้วยเท่านั้น . 👄 ก่อนเข้าสู่ยกแรกของบทเรียน ให้ความรู้ก่อนว่า มีเมืองสองเมืองคือ ๑.เมืองนรก กับ ๒.เมืองสวรรค์ เมืองนรกนั้น ผู้คนจะหิวโหยอดอยากเหมือนเปรต ตัวเหลืองซูบผอมไม่มีเรี่ยวแรง ส่วนเมืองสวรรค์นั้นมีแต่คนยิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบาน สุขภาพดีอุดมสมบูรณ์แข็งแรง แล้วพวกเด็กๆคิดว่าตอนนี้เด็กๆอยู่ในเมืองนรกหรือเมืองสวรรค์กัน?.... . 😲 ยกแรก เด็กๆตักแล้วพยายามกินขนม โดยตักใส่ปากตนเองให้ได้ ...ปรากฏว่าเละเทะ ขนมหกตกหล่นเกลื่อนเลย เพราะเอาเข้าปากตัวเองไม่ได้ เกือบเข้าปากได้แล้ว แต่ไม่ถึง ก็เลยหล่น จนเกือบหมดจาน ก็ยังไม่ได้กิน จึงต้องยุติยกนี้ไว้ก่อน แล้วก็บอกว่า นี่แหละคือสภาพของเมืองนรก เด็กๆอยู่ในนี้ก็มีสภาพเหมือนสัตว์นรกสัตว์เปรตนั่นเอง . 😬 ยกสอง..ก่อนเร่ิมกิน ให้ความรู้ก่อนว่า เมืองสวรรค์ คนจะไม่เห็นแก่ตัว แต่จะเห็นแก่ผู้อื่น ส่วนเมืองนรกคนก็จะเห็นแก่ตัว เวลากินก็จะโลภ เอามาให้แก่ตัวเองได้กินมากๆไม่แบ่งให้ใครเลย เหมือนเปรตคือมีแต่ความอยากกินมากมาย แต่ก็กินไม่ได้ เหมือนกับที่เด็กๆพยายามใช้ช้อนที่ยาวเกินแขนนี่กิน ก็กินไม่ได้สักทีนั่นเอง แล้วถ้าเป็นเมืองสวรรค์เขาก็ใช้ช้อนอย่างเดียวกันนี้กับเมืองนรกกิน แต่เมืองสวรรค์ทำไมคนกินอาหารได้ สุขภาพดีแข็งแรง เ
อ่านต่อ
ด็กๆลองช่วยกันคิดดูซิ ว่าคนเมืองสวรรค์เมื่อไม่เห็นแก่ตัวเองแล้ว เขาจะเห็นแก่ใคร? . 👧 ดญ.บัว ตอบได้เป็นคนแรกว่า เห็นแก่ผู้อื่น ...เพราะฉะนั้นเวลากินอาหาร จะให้ใครกินก่อน ให้เราหรือคนอื่นกินก่อน...เด็กๆทุกคนก็ตอบได้เลยว่า ให้คนอื่นกินก่อน . 🍪 จากนั้นเด็กๆก็ใช้ช้อนยาวๆพยายามตักหมีช็อคโก ใส่ปากเพื่อน ….ทีนี้ทุกคนก็กินหมีช็อคโกกันได้แล้ว...อร่อย แต่..เมื่อเป็นเด็กๆ ความฮาย่อมตามมาเสมอ ...ตักใส่ปากเพื่อน ก็ล้อเล่นกันแกล้งกันนิดๆหน่อยๆบ้างเพื่อความขำความฮา...แต่ก็ได้กินหมีช็อคโกกันทุกคน...กลายเป็นเมืองสวรรค์ในทันใด(สวรรค์โลกีย์ vs สวรรค์ชั้นพรหม) . 🙏 พ่อครูสมณะโพธิรักษ์เคยเทศน์เกี่ยวกับสภาพเปรตไว้ว่า… “เปรต จริงๆนั้นคือจิตวิญญาณของเราเป็นจิตเปรตคือจิตที่เต็มไปด้วยความอยาก เปรตคือจิตที่ตกต่ำ คุณต้องยอมเสียสละให้เปรต จะให้เปรตอ้วนขึ้นก็ไม่ใช่ แต่ต้องทำให้เปรตมันตาย ต้องทำให้กิเลสเสื่อมชีวิตินทรีย์ตกต่ำลง จนตายไปเลย ต้องยอมเสียสละ ไม่มีใครในโลกหรอกไม่รักกิเลส เปรตคือกิเลสนะ อยากได้อยากมีอยากเป็นไม่จบ เปรตนี่ คนหรือปุถุชนรักกิเลสที่สุด รักให้ตายอย่างไรก็ต้องจำใจฆ่า ซึ่งเป็นการเสียสละที่สุดยอดเลย เพราะฆ่าสิ่งที่รักที่สุด คือฆ่ากิเลส แล้วคุณก็เข้าใจว่ากิเลสมีจริง มีมาแต่ก่อนปุพพะ ก็ชัดเจนว่าเราได้ฆ่ากิเลสฆ่าเปรตในตัวเรา เป็นเปรตพลี”🙏 . 💦 วันนี้เด็กๆได้บทเรียนเล็กๆทำให้ได้รู้สภาพจิตเปรต คือจิตที่มีแต่ความอยาก แต่ก็กินไม่ได้ มีความโลภมากอยากได้มาก แต่ก็กินไม่ได้...ต่อเมื่อเด็กๆรู้จักการให้การเสียสละ จิตก็เกิดสภาพของสวรรค์เป็นเทพเทวดา โดยเฉพาะเสียสละความโลภความเห็นแก่ตัวออกไป จิตใจก็จะปลดปล่อยสัตว์เปรตนี้ออกไปจากใจตนเองได้ และจิตใจก็เปลี่ยนเป็นสภาพของพรหม คือผู้ให้ผู้เสียสละ อยู่เมืองสวรรค์ชั้นพรหม . 😇 แต่หากเป็นเทวดาโลกีย์ คือให้เพื่ออยากได้คำสรรเสริญ โลกธรรม เมื่อได้แล้ว จิตก็เป็นจิตเทวดา เสพสวรรค์โลกีย์ แต่ไม่นานหมดฤทธิ์เดช ก็จะวนกลับไปเป็นสัตว์นรก สัตว์เปรตอีก แต่หากจิตใจสละความโลภ สละความเห็นแก่ตัวออกไป จนจิตสะอาดไม่ต้องการอะไรกลับคืนมาอีกเลย แม้เสียงสรรเสริญ โลกธรรม ก็จะเข้าสู่ พรหมชั้นโลกุตระที่ไม่เวียนกลับลงต่ำอีกเลย . 🌍 ภูมิพุทโธ…28 เมษายน 2564
🌟 ภพสวรรค์ใหญ่เท่าไหร่ ภพนรกก็ใหญ่เท่านั้น นรกกับสวรรค์มันอันเดียวกัน สอนให้คนติดสวรรค์ = สอนให้ได้นรก สอนให้ยึดสวรรค์ = สอนให้ยึดนรก สวรรค์คือคู่นรก แยกกันไม่ออก ….💚 พ่อครูสมณะโพธิรักษ์ 31 ม.ค.2560