สติที่ไม่มีอัตตา.docx

มาโชว์ตัวเท่านั้นนั่นแหละคืออัตตามานะเป็นกิเลสตัวใหญ่เอามาโชว์ตัว โชว์ว่าตัวนี้เด่นตัวนี้สูงส่ง ตัวนี้พิเศษสำเร็จ คนอื่นๆในโลกนี้ไม่มีใครสำเร็จ มีแต่พวกเขานี้พวกสำเร็จ สำเร็จทุกอย่างไม่มีกิเลสนิดนึงน้อย หนึ่งก็ไม่มี กิเลสอะไรก็ไม่มี ตัวตนก็ไม่มี สุดโต่งไปทางไม่มีตัวตนไม่มีอัตตา ซึ่งมันก็ตีกลับได้ อัตตาอย่างยิ่ง อัตตาชนิดที่อีกนานเลยเขาจะสามารถสลายอัตตาได้ อาตมาก็ไม่สามารถใช้ภาษาพยัญชนะอธิบายความเป็นอัตตาที่ศาสนาเชนเขายึดถือ เพราะมันหนักยิ่งกว่าอาฬารดาบสอุทกดาบส ยิ่งยากใหญ่เลย ทวนกลับมาประเด็นที่กำลังพูดนี้ ที่ว่า คือ สติที่ไม่มีอัตตา ทีนี้อัตตามันไม่ตื่นมารู้โลก มีสติอยู่แค่ตัวเองนิ่งเฉย ไม่คิดไม่นึกอะไรเลย แล้วก็กินข้าวหายใจไปเพื่อที่จะให้ชีวิตร่างกายนี่มันอยู่กับโลกแล้วก็ตายเอง จนกระทั่งดับขันธ์ตายไปเองเท่านั้น ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ยิ่งกว่าดินหินก้อนหนึ่ง ยิ่งกว่าทรายเม็ดนึง ไม่มีประโยชน์อันใดเลยในโลก แต่อาศัยกินใช้วัตถุดิบ หายใจอวกาศกินอาหารเปลืองเปล่า ไม่มีประโยชน์คุณค่าอะไรเลย มีแต่อยู่เฉยๆกินนั่งนอนยืนเดินอยู่ในป่าเขาถ้ำไม่เกี่ยวกับใคร นานๆก็โผล่มาในเมืองมาโชว์ ทีนี้ สติ มันตรงกันข้ามกับ อัตตา สติ ตื่นเต็ม ตื่นทางกาย ทางวาจา ทางใจ ตื่นทางใจอาจจะยากหน่อย แต่นักธรรมะจะไปฝึกสติให้ตื่นทางใจนี่ก็สุดโต่ง นักธรรมะในไทยนี่แหละ จะต้องหลับตาทำสติให้ตื่นอยู่ภายในสว่าง เหมือนที่เปิดโลกสว่าง ให้ตื่นอย่างนี้ แล้วก็ทำอะไรตามเรื่องของเขา ก็เลยกลายเป็นอุปาทาน เป็นนิรมาณกาย เป็นกายซ้อนกาย เป็นความมีวิญญาณซ้อนวิญญาณ แล้วเขาก็สร้างภพชาติสว่างไสวเหมือนกับธัมมชโยธรรมกายเขาตื่นกัน ตื่นสว่างไสวใส แล้วก็เขาต้องอาศัยความตื่นในทางภพชาตินั้นในภวังค์นั้น ให้ทางทวารนั้น คิดนึกสร้างวิมานอะไรขึ้นมา เป็นเรื่องเป็นราวอะไรได้สารพัดเรียกว่าโลกจินตา เป็นอจินไตย ข้อสุดท้าย เขาจะสร้างอะไรก็ได้ข้อสุดท้าย เขาจะพยายามประกอบเรื่องราว ตัวตน ภาวะอะไรก็แล้วแต่ เขาจะสร้างขึ้นมาสารพัด เลอะเทอะไปหมด อย่างเช่นธัมมชโย เขาสร้างอุปาทานหมู่ สร้างรูปเรื่อง แล้วเอามาบอกครอบงำทางความคิด ให้แก่ลูกศิษย์หรือพูดให้ฟังว่าเข้าใจเป็นอะไรอันหนึ่ง เพิ่มเป็นสิ่งที่เป็นของแต่ละคนคิดไม่มีความจริงในโลก ในโลกปกติสามัญที่เขารู้ร่วมกันไม่มีหรอก เขาเนรมิตขึ้นมาเป็นอะไรต่ออะไรเอง เป็นของที่มันสมมุติขึ้นมาเอง ปั้นขึ้นมาเอง เป็นตัวเป็นตนมีเรื่องมีราวมีฤทธิ์เดช มีคุณภาพมีประสิทธิภาพวิเศษอย่างนั้นอย่างนี้ ประเสริฐอย่างนั้นอย่างนี้เขาก็ว่าไปเรื่อย ผู้ที่หลงตามก็จะเชื่อตามเรียกว่าสัมโภคกาย ความจริงมันเป็นนิรมานกายไม่มีสิ่งนั้นจริง แล้วให้คนมาร่วมรู้ร่วมคิดร่วมเห็นกันไป ซึ่งแต่ละคนก็สมมุติว่านี่ของตัวเองเท่านั้น ต่างคนต่างไม่มีใครเห็นความจริงเลยว่าความจริงนั้นคืออะไร เพราะมันไม่มีอะไร ฟังทันนะ มันไม่มีอะไรเป็นการสมมุติแล้วก็พูดพล่ามไปเฉยๆ ให้คนอื่นเขาคิด ต่อหัวต่อหางต่อกลางต่อตัวขึ้นมาเป็นรูปร่างเรื่องราวให้คนอื่นแต่ละคนคิดตาม เสร็จแล้วเขาก็เชื่อ แต่ทุกคนก็อาทิสมานกาย ไม่มีใครเห็นของใคร ไม่รู้ของใคร ต่างคนต่างยึดถือของตัวเองทั้งนั้น เป็นของที่สร้างขึ้นมานึกว่ามีจริงแต่มันไม่มีจริงในจักรวาลโลกที่ไหนก็ไม่มี สมมติของไม่มีมาเป็นของมี สมมุติของมีมาเป็นของไม่มี แล้วก็หลงเพ้อบ้าบอไปกับสิ่งนั้น นี่แหละมันโง่ได้ที่ เป็นคนโง่ได้ที่ แล้วก็หลอกกันไป เป็นอย่างนั้น 640719_รายการ ตุ้ม ตะลุ่ม ตุ้ม ม้ง ครั้งที่ 1