620304 ทำไมนักบวชอโศกต้องสละทุกสิ่งในชีวิต.docx
เนื้อหาในไฟล์
620304 ทำไมนักบวชอโศกต้องสละทุกสิ่งในชีวิต
พ่อครูว่า...เพราะมีปัญญา ทุกสิ่งทุกอย่างยึดมั่นถือมั่นเป็นของตนไม่ได้เราก็มาอาศัยเท่านั้น เราทิ้งไปก่อนแล้วก็มีระบบวิธีของพระพุทธเจ้ามาอยู่ร่วมกันมีทรัพย์ส่วนกลาง มีสมบัติส่วนกลางอาศัยร่วมกัน ชั่วชีวิต ตายไปแล้ว เกิดมาจะมาตู่เอาก็ไม่ได้ แต่คุณมาร่วมส่วนกลางก็ได้ แต่จะมาตู่เอาว่าของเราก็ไม่ได้ ได้แต่ชาตินี้ว่าฉันทำ ชาติหน้าจำไม่ได้หรอก แต่ไปนึกยึดถือว่าเป็นของฉัน ทั้งที่บางทีไม่ใช่ของฉันแต่ไปขี้โกงมาปล้นจี้มา ยิ่งจะเป็นวิบากหนาหนักมากมาย ศึกษาธรรมะพระพุทธเจ้าจะรู้ว่าไม่มีอะไรเป็นของของตนหรอกเราเกิดมาอาศัยเท่านั้นไม่เราจะมีสิทธิเราสร้างด้วยมือด้วยความรู้ สร้างด้วยความสามารถ สร้างขึ้นมาเราก็อาศัยอยู่ในนี้แล้วแบ่งให้คนอื่นใช้ เราจะได้เป็นเจ้าหนี้ แล้วก็สบาย คนอื่นก็อาศัยเราด้วยซ้ำไป เป็นสัจจะ แต่เราไม่ใช่เจ้าของเป็นเจ้าหนี้เลย แล้วไปปล้นจี้ขี้โกงโลภโมโทสันสันมาเป็นของเรา มันก็ซับซ้อนมันก็หนักหนาสาหัสสิ คุณเองคุณก็มีวิบากบาปซับซ้อนไปทางนั้น นี่เป็นความรู้ที่พูดคร่าวๆของศาสนาพุทธ เพราะตนเองกินน้อยใช้น้อยไม่ติดยึดในลาภยศสรรเสริญโลกียสุข ไม่ติดความสุขทางตาหูจมูกลิ้นกายเรียกว่ากามคุณ 5 เราก็ลดละเราไม่ติดยึด เราก็สบายไม่ต้องไปแย่ง รูปรสกลิ่นเสียง สรรเสริญ ไม่ต้องไปแย่งอะไรมาจากเขาก็สบายชีวิต เบาง่าย ไม่เดือดไม่ร้อนมาก จึงเป็นชีวิตที่สะดวกสบายเบาง่าย เลี้ยงง่ายบำรุงง่าย สุภระ สุโปสะ เป็นคนมีน้อยไม่ต้องมีมาก อัปปิจฉะ มีเท่าที่มีนี้ก็พอแล้วสันโดษเป็นคนใจพอ อะไรที่เรายังติดยึดก็ขัดเกลาออกไปเรียกว่ามีสัลเลขธรรม เป็นคนรู้จักศีลไปตามลำดับจนมีศีลเคร่งขึ้นสูงขึ้นไปตามลำดับ ธูตะ แล้วก็บรรลุธรรมมีอาการกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ดีเป็นที่น่าเลื่อมใส ไม
อ่านต่อ
่เป็นพิษภัยต่อใครมีแต่ประโยชน์คุณค่าต่อผู้อื่นเรียกว่าปาสาทิโก และเป็นผู้ไม่สะสม อปจยะ ชีวิตไม่สะสมเลยนี้สบาย ชีวิตที่ต้องสะสมนี่หนัก ผู้ที่หลุดพ้นถึงขั้นไม่ต้องออมทรัพย์นี้จบ ผู้ที่ยังต้องออมทรัพย์อยู่นี้อย่างยาก ผู้ที่หลุดพ้นมาถึงขั้นไม่ต้องออมทรัพย์นี้สุดยอด มีชีวิตอยู่กับหมู่กลุ่มอยู่กับส่วนกลางไม่ดิ้นรนเกินกว่านี้ เป็นความสุขสำราญเบิกบานใจแล้วมีจิตใจที่พอเพียง แค่นี้พอแล้ว ไม่ต้องออมทรัพย์ไม่ต้องสะสม อปจยะ ไม่ต้องสะสม เพราะฉะนั้นเกินขอบเขตของคนที่จะต้องออมทรัพย์อยู่ คนที่วิบากยังเยอะคุณต้องออมทรัพย์ก็ต้องออมไป คุณยังเข้าข่ายโลกุตระหรือ ดูคุณจะยังออมทรัพย์มีนิสัยสะสมแล้วไม่รู้จักพอ สะสมได้มากขึ้นเท่าไหร่ พอสมควรคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ คุณจะหอบหวง ทรัพย์สมบัตินี้ออกไปข้างนอกเลย ก็จะอยู่ร่วมในที่นี่ไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้มากด้วย ขอยืนยันคุณจะสะสมอยู่ที่นี่ 100 ล้านแล้วค่อยออกไม่ได้หรอก 10 ล้านก็ยังไม่ได้เลย คุณจะมาแอบสะสมที่นี่ให้ได้เงิน 10 ล้านนอกจากจะโกง โกงจะได้สิบล้าน แต่ถ้าแอบสะสมโดยสุจริต ออมไป โดยสุจริต คงไม่ถึง 10 ล้านหรอก ถ้าได้จริงเกิน 10 ล้านคุณอยู่ไม่ได้หรอก ผลกรรมคุณจะอยู่ไม่รอด ถ้ามีเงิน 10 ล้านคุณจะร้อนคุณจะต้องเอาออกไปใช้ เพราะเป็นกรรมชั้นต่ำ มี 10 ล้านจะต้องไปเสพรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส เสพอัตตาบำเรอตน เพราะยังมีภูมิที่ต่ำ ถ้ามีภูมิที่สูงขึ้นจะไม่สะสมเป็น 10 ล้าน จะละอาย คนที่อยู่ในหมู่กลุ่มชาวอโศกมีเงิน 10 ล้าน 100 ล้าน จะ guilty ทั้งนั้นเลยจะไม่ค่อยสบายใจ 1 ดีแล้วล่ะมาอยู่ที่นี่ คนที่มีเงินถึงร้อยล้าน หรือเกิน 100 ล้านมาอยู่ที่นี่ จะไม่กล้าเอาเปรียบคนที่นี่ เพราะจะรู้สึกละอาย guilty มันรู้สึกผิดในตัวเอง จะไม่อยากเอาเปรียบใคร เพราะที่นี่เขาไม่มีไม่สะสมเลย แต่เรานี่ยังงก มีเงินเป็นร้อยล้านจะไม่กล้า มันเป็นธรรมะที่จะขัดเกลาตัวเองอยู่ในนี้ เอาล่ะ