ต้องสำนึกรู้ จะเกิดมีความละอายในการเผากิเลส.docx

ต้องสำนึกรู้ จะเกิดมีความละอายในการเผากิเลส _สว่างแสง ขวัญดาว . น้อมกราบนมัสการพ่อครูด้วยความเคารพอย่างสูงสุดค่ะ ลูกตั้งจิตว่า 12 ต.ค.นี้จะเดินทางไปช่วยงานเทศกาลเจที่บ้านราช อุบลราชธานีค่ะ ในจรณะ 15 ตรงหัวข้อสัทธรรม 7 ลูกซาบซึ้งอย่างมากกับคำว่า "สำนึก" เพราะคำๆ นี้ "สำนึกๆๆ" ที่นำไปสู่การเผากิเลสใช่ไหมคะพ่อครู น้อมกราบนมัสการพ่อครูด้วยความเคารพอย่างสูงสุดค่ะ พ่อครูว่า…ดีมากเลย ดีมาก คำนี้คุณฟังออกและเข้าใจ อาตมาซ้ำทับลงไปแล้วชัดเจน เพราะคำๆนี้ สำนึก สำนึก สำนึก ที่นำไปสู่การเผากิเลสก็ถูกต้อง ถ้าคุณไม่สำนึก คุณจะไม่เกิดศรัทธา คุณไม่ละอายต่อสิ่งที่คุณผ่านมาว่า เรานึกว่าอันนี้ถูกต้องอันนี้ดีแต่มันสำนึกก็รู้ว่าไอ้หยา ไอ้นี่มันผิด นี่มันยึดถือ นี่มันยังเป็นกิเลสยังเป็นอุปกิเลส ก็แล้วแต่คุณสำนึกอย่างนี้ขึ้นมา ไปยึดไปเข้าใจผิดก็ละอายตัวเอง เช่น คนเข้าใจว่าอาตมานี่เป็นเทวทัต เป็นคนผิด พอรู้เข้าก็ไอ้หยา..ไม่ใช่ แท้จริงเป็นผู้ถูก ไม่ใช่เทวทัตเลย เป็นสัตบุรุษอีกต่างหาก คนที่รู้สึกจริง เกิดภูมิปัญญา เกิดปฏิภาณอย่างนั้นจริงขึ้นมา เขาจะสำนึกละอายจริงๆ เพราะฉะนั้นตราบใดที่เขายังไม่เข้าใจ ยังไม่มีภูมิปัญญารู้ เขาจะไม่สำนึก เขาจะไม่ละอาย นี่เป็นเครื่องชี้บ่ง เป็นเครื่องชี้บอกสำหรับผู้ที่ผิด สำหรับผู้ที่ถูกก็แน่นอนเข้าใจถูก ก็ต้องรู้ว่าสัตบุรุษถูถูกตัวถูกตน ก็จะไม่ผิด ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าผิด ทีนี้จะยังไงมันก็มีอีก 2 อย่างคือเจ้าตัวที่เข้าใจเอง กับผู้ที่เราว่าท่านผิด จริงๆแล้วคุณถูกหรือคุณผิด คนที่คุณเข้าใจว่าผิด นั่นถูกหรือผิด จริงๆแล้วใครกันแน่ถูก ใครกันแน่ผิด เพราะมันขัดแย้งอยู่ในตัวของคุณ ส่วนคนที่ไม่ขัดแย้งเข้าใจถูก ผู้ที่ดี ผู้ที่เป็นสัตบุรุษ ผู้ที่ถูก เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว