620303 พ่อครูให้โอวาทนักเรียนสันติอโศกให้รักการทำกสิกรรม.docx

น เป็นความเห็นร่วมรวมกันเป็นอย่างนี้ เขาก็ไปด้วยดี เมืองไทยมีแตกแยกมากเลย ไม่ค่อยรวมกัน ต่างคนต่างเก่ง จนกระทั่งเขาบอกว่า ถ้าแข่งกีฬาเมืองไทย ถ้าแข่งกีฬาเดี่ยวเก่ง แข่งกีฬาหมุ่เละ ไม่ค่อยได้เรื่อง มันไม่ค่อยรวมกัน มันอัตตามานะมันสูง แต่เดี๋ยวนี้ดีขึ้น อย่างชาวอโศกเรานี่สอนธรรมะพระพุทธเจ้า ให้ลดตัวตน ให้มีความเห็นร่วม มีความรวมกัน พูดกันมา 40 เกือบ 50 ปีแล้ว ก็ได้พวกเรานี่้แหละ รู้เรื่องรู้ราว พวกนั้นเขายังแตกกันแยกอำนาจกัน ลึกๆของจิตวิญญาณคนไทยแสดงออกยังเข้าใจเสียสละเพื่อส่วนรวม อย่างในหลวง ร.9 ท่านทรงแสดงทรงงาน โดยลึกๆคนมันรู้ ในหลวงท่านไม่โฆษณาตนเอง พอท่านสวรรค คนไทยเสียดาย รู้เลยว่าเป็นจุดรวมของความยิ่งใหญ่ของคนคืออะไร ในหลวงเป็นโพธิสัตว์ พวกเรานี้ หลวงปู่เป็นโพธิสัตว์เอาของพระพุทธเจ้า ในหลวงเป็นโพธิสัตว์ก็เอาของพระพุทธเจ้ามา ในหลวงเป็นแบบของในหลวงเป็นรูปธรรม หลวงปู่เป็นแบบนามธรรม ทำขึ้นมาขนาดนี้ พวกเรานี้แหละจะเป็นแกนเป็นแก่นในอนาคต พวกเรายังเป็นเด็กยังมีชีวิตไปอีกนาน 50 ปีข้างหน้าเป็นต้น พวกเราอายุ 60 70 จะเห็นผลชัดกัน พวกเราจะเป็นพลังของสังคม เป็นผู้ใหญ่ต่อไป ไม่แน่นะนี่อาจจะมีนายกรัฐมนตรีอยู่ในนี้ก็ได้ แต่ไม่ต้องไปอยากนะ พัฒนาตนเองให้ดีเถอะ นายกรัฐมนตรีจะต้องเป็นคนเสียสละจริงๆ ไม่ต้องไปโฆษณาหาเสียงเหมือนพวกนี้ ไม่ต้อง นั่นแหละจะเป็นนายกรัฐมนตรีตัวจริงในรุ่นพวกเรา รุ่นพวกนี้เป็นแบบโลกๆหรอกๆลวงๆ ไม่ได้เรื่องหรอก รุ่นพวกเราจะเป็นตัวจริง พรากเพียรพัฒนาคุณธรรมเป็นหลัก จิตวิญญาณเริ่มลดกิเลส ลดความเห็นแก่ตัว ขยันหมั่นเพียร เสียสละเพื่อผู้อื่น มีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา นี้แหละสุดยอด สรุปๆแล้วไม่ต้องพูดยาว พวกเราอยู่อย่างซึมซับ ซึมไหลหากัน อยู่ด้วยกันซึมซับในพฤติกรรมลึกซึ้ง ละเอียด ละออ พยายามเห็นหมู่กลุ่มเป็นส่ิ่งวิเศษ อย่าไปปลีกเดี่ยว อย่างไปคิดว่าตัวเองเก่ง ตัวเองเด่น อย่างไปคิดอย่างนั้น สร้างสรรร่วมกันไป มันจะเจริญในสภาพที่ยิ่งใหญ่

คำว่ามรดกสาธารณะโภคี คำนี้ลึกซึ้งยิ่งใหญ่ มันไม่มีใครมีสิทธิ์เป็นของตนเองเลย แต่เรามีสิทธิ์ใช้ร่วมทุกคน ชั่วชีวิตของเราเราเป็นเจ้าของมรดกหมด พวกเราไม่ใช่เป็นเจ้าของมรดกแค่สันติอโศก ราชธานีอโศก ศรีษะอโศก ของเราหมดเลย เราจะอยู่ที่ไหน จะไปอย่างไง เราเป็นพี่เป็นน้องเป็นสายเลือดของชาวอโศกหมดเลย อันนี้ยิ่งใหญ่ คนเขาเข้าใจอย่างพวกเรา ศึกษาให้ดีๆ ถ้าเข้าใจดีๆ แค่นี้คนเราก็แค่ตาย ตายจากไปแล้ว แม้จะมีลูกมีหลาน มีลูกทางสายเลือด บางคนจะแต่งงานก็ตาม มันก็อยู่ในนี้แหละ นอกจากคนมันอยู่ไม่ได้ ลูกเต้าเหล่าหลานของใครก็แล้วแต่ จริตมัน บารมีไม่มี กระเด้นออกไปอยู่ข้างนอก ก็ต้องไปสู้ข้างนอก ก็เป็นเรื่องของเขา แต่ถ้าใครมีบารมี ลูกหลานใครมีบารมี เราเลือกไม่ได้นะ แต่อย่างไง ถ้ามีลูกมีเต้า ลูกเราจริงๆนะ ทีนี้จะรู้สึก ถ้าลูกมันไม่อยู่ในนี้ แต่เราจะอยู่ในนี้ แล้วลูกไม่เห็นดีเห็นด้วยแล้วมันก็ไป บ้าๆ บอๆข้างนอก ทีนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร เสี่ยงชะมัดเลย เราไม่รู้ได้เลยว่าลูกเราผีมาเกิด หรือพระมาเกิด เพราะไม่เสี่ยงได้ดีที่สุด เราก็อยู่ในนี้เราก็เป็นพี่น้อง เป็นพ่อแม่ปู่ย่าตายาย พึ่งได้หมดเกิดแก่เจ็บตายเรดบกาก็อาศัย ซึ่งเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ เรื่องสาธารณโภคีจะเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ในอนาคต โลกทั้งโลกก็จะมาหาจุดนี้กัน พวกเรานี่เป็นต้นตอบรรพชนของโลก โลกเขายังไม่กระเตื้องหรอก พวกเราก็ค่อยๆเป็นไป เพราะใน 2500 กว่าปีมานี้ หลวงปู่เป็นคนเอาอันนี้มาปลูกฝั่ง เอามาสร้างขึ้นมาใหม่ เพราะพระพุทธเจ้ามีเก่าแล้ว มันหายสาปสูญมันจะสูญพันธ์ไปแล้ว แต่หลวงปู่รีบมาต่อเชื้อ ในคนไทยยังมีเชื้อลึกๆ อยู่ในอนุสัย ฝืนขึ้นมาได้บ้าง มันถึงต้องพยายามพรากเพียรกัน อุตสาห วิริยะ กันดีๆ คุรุไพรเมือง...หลวงปู่ครับ ม.6 ที่จะจบ ไม่รู้เขาจะอยู่ต่อหรือจะยังไง หลวงปู่ให้โอวาทเขาสักหน่อยดีไหมครับ มี 4 คน พ่อครู….จบ ม.6 แล้วพวกเราก็ยังมีที่ต่อ พวกเราเรียนไปตามที่มีอยู่ก็ได้ ออกไปข้างนอกก็ต้องสู้ ต้องจ่ายเงินจ่ายทองจะต้องสู้ แล้วพวกนั้นเรียนเพื่อเอาชนะคละคลานนะคนข้างนอก เพื่อจะได้ประกาศนียบัตรได้ชั้นสูง แข่งกันอย่างไรดี พวกเราจะไหวหรือ จริงๆแล้วมันเสียเวลาข้างนอก ไปเรียนอะไรฟุ่มเฟือย เสียแรงงาน เขาไม่คัดเฟ้นวิชาการความรู้ที่จะไปเรียน มันจะต้องรู้ให้รอบโลก รู้แข่งกับโลกทั้งโลก มันเฟ้อ ของเรานี้เรียนโดยเอาส่วนที่จะมาใช้งานกับชีวิตจริงๆควรจะเป็นสาระชีวิตจริงๆ ไม่ใช่ ฟุ่มเฟื้อฟุ่มเฟือยเกินขอบเขตอย่างทางโลกเขาไม่เข้าใจ คิดให้ดีๆ ตั้งใจดีๆ ถึงอย่างไรอยู่อย่างนี้เราก็พึ่งเกิดพึ่งแก่พึ่งเจ็บพึ่งตายกันได้ ไปข้างนอกไปสู้หนักแล้วสู้อย่างป่วยการ สู้ไปแล้วก็เพื่อคนเดียวจะดีจะเด่น แล้วจะเห็นแก่ตัว ไม่ใชเสียสละ อยู่ที่นี่จะได้เสียสละจะได้มีมวลใหญ่ เป็นหนึ่งเดียว ทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียว all for one ทั้งหมดมาเป็นหนึ่ง มันจะรวมกันอย่างนี้ ซึ่งมันคนละขั้วกันเลย ใช้ปัญญาดีๆ ใช้ความเฉลียวฉลาดตัดสินดีๆ เอาตัวใครตัวมันละ

ถอดข้อความโดย อุทัย