221016-B ธรรมจากพระโพธิรักษ์ ตอนบารมี10ทัศ ตอน2-พ่อท่าน-สถานีวิทยุขส.ทบ-R303.txt
เนื้อหาในไฟล์
ขณะนี้เราได้เข้าสู่รายการธรรมะจากพระโพธิรักษ์ได้จัดให้มีขึ้นเป็นประจำตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์ธรรมะที่เราจะได้รับฟังกันในวันนี้เป็นการบรรยายเรื่องบารมี 10 ทัศซึ่งได้เสนอติดต่อกันมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ขอเชิญท่านรับฟังได้ณบัดนี้ถ้าพ่อแม่ เปิดอยู่เราทำบุญทำทานให้เราก็บอกพ่อแม่เราเสียก็ไปเถอะพ่อแม่รับประทานคนนี้ทีเดียวอย่ามาคอยเป็นเปรตคอยรับส่วนบุญอยู่นะพ่อแม่ไปเกิดไปเกิดดีถึงสุขที่ไหนไปทีเดียวนะไปเกิดเป็นวิญญาณเทพธิดาตามบุญที่พ่อแม่ทำได้ก็ไปแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ได้ก็ไปเกิดเสียอย่าไปหลอกล่อให้พ่อแม่มาคอยรับแล้วรับเหล้า 10 ปี 20 ปี 30 ปี 50 ปีก็ยังมาทำทานให้พ่อแม่อยู่พ่อแม่ก็ไม่เปิดอยู่เท่านั้นเองไม่รู้จะไปไหนนี่พระพุทธเจ้าท่านตรัสเอาไว้นะมีอยู่ในพระไตรปิฎกมีถ้าใครอยากจะอ่านก็จะบอกให้นะพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าทำทานทำบุญไปให้แล้วนี่มีพวกเปรตทั้งนั้นแหละมารับบุญทำทานมารับทานรับบุญไปได้พระไตรปิฎกถ้าใครอ่านภาษาไทยก็อ่านได้เรื่อง 37 ไตรปิฎกภาษาไทยเล่ม 37 ถ้าบาลีก็มีเล่ม 24 นะอังคุตตรนิกายอยู่ในอังคุตตรนิกายพระสกุณาทักษะสันนิบาตเนี่ยเรียกว่าเอกาทศรถข้อ 166 เรียกว่าข้อ 166/2 ดีสูตรชานุชิตผู้เดียวเท่านั้นแหละมารับมารับได้วิญญาณของเปรตถ้าวิญญาณอื่นไม่ได้ถ้าพ่อแม่เราไปตายเป็นเปรตก็มารับได้ถ้าพ่อแม่ของเราไม่ไปเปิดทำทานได้ยังไงก็ไม่ถึงถ้าไปยังไงยังไงก็ไม่ถึง ตอนนั้นพ่อแม่บางคนเนี่ยถ้าตายไปแล้วไม่มาเป็นเปรตแล้วจะไปทำเลยทำเลยส่งไปให้มันก็เปล่าไม่ได้มีอะไรมันไม่ได้รับหรอกนะเดี๋ยวพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้เปรตทั้งนั้นน่ะมารับได้แล้วแปลชนิดพระโตมีชื่อด้วยว่ารัฐโอทีชีวิตเกษตรมารับได้เปิดอื่นก็มารับไม่ได้ด้วยนะเพราะฉะนั้นถ้าพ่อแม่เราไปเปิดอยู่จะทำทานไปให้เขาทำไปทำไปสักครั้งครั้งเดียวก็พอแล้วบอกด้วยส่งจ
อ่านต่อ
ิตบอกถึงจิตเลยบอกพ่อแม่เอ๊ยไปเถิดแล้วจะไปเกิดก็ไปเกิดนะไปเกิดที่ไหนก็ไปอย่ามาเป็นเปรตอยู่อย่างนี้เลยมันไม่ใช่วิญญาณที่ดีหรอกเป็นวิญญาณเทพเป็นวิญญาณมนุษย์อะไรก็ไปอย่าไปเที่ยวได้ทำอยู่เป็นแล้วๆซ้ำๆแซะๆ แปลว่าเราจะทำบุญก็ดีกับพระกับเจ้าทำทีไรก็ได้บุญที่นั้นเป็นบุญบารมีสั่งสมไปชาติหน้าทุกทีไปเรานี่แหละเป็นผู้ได้ไอ้ส่วนแบ่งไปให้พ่อแม่ที่เป็นเปรตอะไรนั้นก็เป็นอย่างนั้นแหละก็ได้อย่างนั้นแหละไม่มากไม่มายอย่างที่อธิบายให้ฟังแล้วอย่าไปหลงอยู่มากนักตรวจน้ำตรวจผ้าอะไรไปก็กลัวกันที่จริงทำบุญทำทานและทำประเดี๋ยวเดียวก็ได้ถ้าเราจะช่วยพ่อช่วยแม่ของเรานะเราก็ช่วยพ่อช่วยแม่เมื่อเป็นเป็นอยู่นี้ที่ท่านยังไม่ตายไปนี่แหละช่วยท่านได้มากเกื้อกูลกันให้มากกตัญญูกตเวทีให้มากพ่อแม่เรายังไม่ตายเราก็ควรจะหาสุขให้ท่านท่านจะสุขยังไงท่านมีทุกข์อะไรก็บำบัดทุกข์ให้ท่านแล้วจะให้ท่านกินท่านนอนท่านอยู่ หาอะไรให้ท่านจะสงเคราะห์ท่านให้มีความสุขมีความดีงามแล้วยิ่งจะหาธรรมะมาให้ท่านเลยยิ่งดีใหญ่อย่างนั้นยิ่งสูงใหญ่ถ้าใครช่วยพ่อแม่อนุเคราะห์พ่อแม่ด้วยธรรมทานหาให้พ่อแม่เป็นพาลได้ยิ่งดีก็ให้วัตถุยิ่งดีกว่าให้เราไม่โกรธพ่อไม่โกรธแม่ก็เป็นบุญอันสูงสุดดีแล้วล่ะเราไม่โกรธพ่อแม่จะยังไงแล้วก็ไม่โกรธไม่โทรสระแล้วก็ไม่ทำอะไรให้ท่านขัดเคืองและเราก็ไม่รู้พระกับพ่อกับแม่เราไม่จะเอาของพ่อของแม่อย่างนี้มันก็ไม่ควรมันเป็นโลภะของพ่อของแม่เป็นโลภมากทำไมพ่อแม่ท่านเลี้ยงเรามานี่ก็บุญนักหนาแล้วเพราะฉะนั้นท่านหาได้อะไรท่านทำมาหาได้มาทรัพย์สมบัติอะไรท่านมีอย่าเป็นโรคของท่านจงกตัญญูกต แบบนี้ให้ท่านเอาไปทำทานทำบุญให้เป็นบุญบารมีสืบต่อเป็นอริยทรัพย์ของท่านต่อไปเสียแล้วอย่าไปโลภของท่านอย่างนี้เป็นลูกที่ดีเพราะฉะนั้นลูกที่ดีก็เป็นผู้ที่จะต้องทำตนให้โลภเอาสมบัติของพ่อแม่ไม่กลัวพ่อไม่โกรธแม่ไม่โลภสมบัติพ่อแม่พ่อแม่มีสมบัติก็ให้ท่านเอาไปทำบุญทำทานให้เป็นบุญบารมีของท่านเองเสียท่านเลี้ยงเรามาให้พี่ชายของเราให้วิชาทำมาหากินมาเราโตมาได้ป่านนี้ก็เป็นบุญนักหนาแล้วนะเพราะฉะนั้นเราจะต้องเข้าใจด้วยผู้ใดให้วัตถุท่านอีกสิลูกหาได้แล้วก็ให้วัตถุท่านเข้าไปอีกก็ยิ่งดีใหญ่น่ะสิอย่างนั้นจึงเรียกว่ากตัญญูกตเวทีแล้วก็เป็นการช่วยพ่อช่วยแม่ในปัจจุบันเป็นๆเนี่ย ถูกอะไรให้ท่านให้หาเงินหาทองได้มากๆก็ให้พ่อแม่เอาไปทำบุญทำทานด้วยพ่อแม่ท่านเอาไปทำเองก็ยิ่งดีใหญ่ก็ได้บุญได้กุศลแก่พ่อแม่ไปอีกก็ยิ่งเป็นการสูงส่งไปกันสนับสนุนกันใหญ่โตอย่างนี้และควรทำลูกคนไหนจะทำทำบุญกับพ่อแม่ก็ทำในขณะเป็นๆให้มากตายไปแล้วมันช่วยอะไรกันไม่ได้มากหรอกพ่อแม่ก็จะไปตามบุญตามกรรมจะไปเกิดก็ไปเกิดตามกรรมจะสู้ดีถึงสุขก็สู้ดีถึงสุขตามกรรมไม่ใช่ว่าเราจะไปช่วยให้พ่อแม่พ้นจากนรกพ้นจากสวรรค์นั้นก็ช่วยไม่ได้และช่วยให้พ่อแม่พ้นจากนรกท่านช่วยท่านเองกรรมของท่านจะไปเป็นเปรตกรรมของท่านจะไปเป็นสัตว์เดรัจฉานกันกับท่านจะไปเป็นอสุรกาย ก็เพราะกรรมของท่านเองถ้าเราช่วยท่านได้มันก็ดีน่ะสิกรรมก็ไม่จำแนกสัตว์สิเราก็ไปจำแนกสัตว์ซะเองเท่านั้นเองไม่กรรมของใครกรรมของมันกรรมจะต้องจำแนกสัตว์เองเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดจะช่วยพ่อแม่นั้นให้ช่วยเมื่อเป็นให้มากช่วยตายนั้นช่วยไม่ค่อยได้เท่าไหร่นะช่วยตอนตายไม่ค่อยได้อะไรมากมายนักเป็นแต่เพียงไปถึงเพราะพ่อแม่คิดอยู่เพราะพ่อแม่เป็นเปรตก็บอกอย่าคิดเลยพ่อแม่อารมณ์ที่อยากกินอยากอยู่นั่นน่ะเป็นวิญญาณแล้วไม่ต้องกินอาหารหรอกเป็นวิญญาณแล้วไม่ต้องกินอาหารไม่ต้องเอาทรัพย์สมบัติอะไรไม่ต้องเอาวัตถุอะไรเพราะพ่อแม่ที่ตายไปแล้วนะไม่ต้องนุ่งผ้าไม่ต้องนุ่งเสื้ออะไรพ่อแม่ที่ตายไปแล้ววิญญาณไม่ต้องจิตวิญญาณนุ่งผ้าลูกเสือไหมไม่ต้องไม่ต้องนุ่งผ้าถุงเสื้อ ไม่ต้องกินอาหารหยาบเหมือนอย่างเราด้วยเอาอาหารที่ส่งไปให้ก็ไม่ต้องกินที่จริงไม่ต้องกินไม่ตายหรอกยิ่งดีสิถ้าเผื่อว่าเป็นเปรตไม่กินอาหารได้แล้วจะตายจากเปรตไปเกิดเป็นอย่างอื่นก็ดีแต่ไม่มีอะไรต่ำก็เป็นอีกแล้วนะเพราะฉะนั้นใครจะตายจากเปรตไปเกิดเป็นเทวดาก็ดีใจอดข้าวไปตายเป็นเทวดาเลยตายไปเป็นเทวดาเลยยิ่งดีใหญ่เพราะว่าไม่ต่ำกว่าเปรตอีกแล้วล่ะนะไม่ต่ำกว่าสัตว์นรกอีกแล้วเพราะฉะนั้นจะตายจากวิญญาณของสัตว์นรกไปเกิดเป็นวิญญาณเทวดาหรือไปเกิดเป็นวิญญาณมนุษย์เชิญให้ตายเลยอดข้าวอดน้ำตายจากวิญญาณพวกนั้นไปแล้วก็ยิ่งดีใหญ่นี่ไม่ใช่ว่ายุแหย่นะที่จริงเป็นอย่างนั้นเพราะฉะนั้นวิญญาณใดที่มาโหยหาขอส่วนบุญอยากกินโน่นอยากกินนี่แหละเป็นเรื่องของความหลงจริงๆไม่ต้องกินหรอกเป็นวิญญาณไม่ต้องกินอาหารไม่ต้อง เพราะฉะนั้นเราเองไม่ต้องมีที่อยู่ด้วยเพราะฉะนั้นเราก็บอกไปบอกว่าอย่าหลงเลยพ่อแม่เอ้ยถ้าเป็นวิญญาณเปรตนี่มาขอมาอยากได้เสื้ออยากได้ผ้าอยากจะได้ที่อยู่อะไรมันไม่มีมันไม่เป็นตัวเป็นตนที่อยู่ในเมืองมนุษย์เมืองแปลไม่มีงานมึงเปรตไปอยู่ไม่ได้ถึงได้ไปก็ไปเป็นเปรตไม่ได้ไปเป็นเปรตเอาเมืองเอาที่อยู่เอาผ้าเอาผ่อนอะไรไปไม่ได้หรอกนะอาหารการกินก็ไม่เข้าเรื่องเข้าราวอะไรมันกินลมๆแล้งๆไปอย่างนั้นเองเพราะฉะนั้นก็บอกว่าอย่าเลยอย่าไปหลงอย่างนี้อดให้มันตายตายจากวิญญาณเปรตจะได้ไปเป็นเทวดาหรือไปเกิดเป็นมนุษย์ให้ตายไปซะจากเศษนะพ่อแม่นะถ้าจะส่งผิดไปถึงก็ไปบอกเกรดที่จะได้รับก็มีเปรตวัฒนาศัตรูชีวิตก็เปรตอย่างเดียวเนี่ยบอกไปเลย ตายแล้วไปเกิดซะอย่าไปเกิดเป็นอื่นจะได้สูงขึ้นมันไม่มีอะไรต่ำกว่าสัตว์นรกอีกแล้วในโลกนี้เพราะฉะนั้นให้ท่านตายเสียจากชีวิตของเปรตชีวิตของสัตว์นรกหรือวิญญาณของสัตว์นรกไปเสียอย่างนี้นี่อธิบายให้ฟังให้ดีนะไม่ใช่ว่าอธิบายให้ฟังนี่แล้วจะเข้าใจผิดว่าผู้โดยที่ว่าไม่ถูกหลักถูกเรื่องนี่แหละหลักเรื่องถ้าเราเข้าใจไม่จริงแล้วมันจะทำให้เรางงทำให้เราเข้าใจไม่ถูกคนจะอธิบายไม่ถูกเรื่องก็พูดไปยั่วให้ไปหาทำบุญทำทานไปให้พ่อแม่ที่ตายไปแล้วให้เปรตรับอยู่นั่นแหละแล้วก็มาเป็นเปรตอยู่นั่นแหละไม่รู้จะตายจะเปรตไปเกิดจากเป็นเทวดาหรือไปเกิดเป็นมนุษย์สักทีก็เลยไม่ได้ผุดได้เกิดสูงขึ้นสักทีอย่าอย่าไปยั่วเย้าอย่าไปเชื่อด้วยซ้ำแซะกันอยู่นะถ้าจะช่วยพ่อแม่บอกแล้วว่าขอให้ช่วยพ่อแม่กัน ขนาดที่เป็นๆนี่นะทำเป็นเป็นนี้ช่วยได้แล้วก็รีบช่วยกันถ้าช่วยไม่ได้ไปตายไปแล้วก็ช่วยอะไรกันไม่ได้มากถ้าช่วยก็ได้จริงๆแล้วพระพุทธเจ้าท่านช่วยหมดช่วยทั้งเปรตช่วยทั้งทีเทวดาขึ้นจากนรกหมดแล้วอุทิศส่วนกุศลให้เกลี้ยงแล้วแต่พระพุทธเจ้าท่านก็ไม่เคยกระทำท่านช่วยคนเป็นๆนี่แหละมากวิญญาณผีในโลกวิญญาณอะไรท่านสอนให้ปฏิบัติตนให้ดีขึ้นอย่าไปหลงผิดใครไปในทางสู่ดีและพระพุทธเจ้าท่านช่วยแล้วถ้าช่วยได้เราเองก็ช่วยพ่อแม่ก็ช่วยด้วยที่บอกว่าให้ท่านไปเกิดเสียอย่าไปเชื่อด้วยซ้ำแซะเงินได้ทองได้ข่าวได้ของทำแล้วก็อุทิศไปให้กันอยู่ไม่รู้จะจบมันไม่จริงหรอกเอาเงินทำบุญเอาเงินทำทาน สถานีคนยากคนจนเขาก็เอาไปใช้ทำกับพระพระก็เอาไปใช้เอาข้าวให้พระกินพระก็ได้กินไม่ใช่ว่าแปลกกินแต่น่ะกินอ่ะลูกกินจิตวิญญาณไม่ได้กินข้าวแล้วข้าวกินพระใส่กับพระใส่ปากพระพระก็ลงกระเพาะพระนะให้พระได้กินเป็นทานเป็นบุญของเราเป็นบุญเป็นทานของเราแล้วเราจะได้บุญทานด้วยปูนเราเองไปในภายภาคหน้าเมื่อเราเกิดมาเราก็จะมีเหลือเราก็จะเป็นฐานเป็นบารมีอันใหญ่ของเราเกิดมาเราทำอะไรก็ทีนี้แล้วก็ร่ำรวยยิ่งขึ้นได้มากขึ้นและตอนนี้เพราะว่าชาตินี้เรายิ่งทำมากเรามีเงินแสนเงินล้านเอาออกมาทั้งร้านเอามาทำบุญอย่าไปตายจาก ทิ้งอยู่ในแบงค์เลยไม่ดีไม่ดีจริงๆเราไม่ได้อริยทรัพย์จริงๆอันนี้ต้องทำความเข้าใจให้ดีทุกๆคนเพราะฉะนั้นถ้าใครรักลูกเกินไปแล้วรักผิดผิดด้วยนะทำมาหาได้แล้วก็เอาฝากเซฟไว้ทิ้งไว้ให้เป็นมรดกวันไปโดยไม่ให้มันรู้จักทำมาหากินไม่อะไรแต่ไรมันไม่ดีอย่างงั้นไม่ถูกอยากแบ่งให้เป็นมรดกก็แบงค์ถ้าคุณอดกลัวลูกจะอดตายมากมายเกินไปนักแต่ถ้าไม่กลัวลูกจะอดตายคุณให้วิชาความรู้ให้ขัดให้ทำงานทำการเลี้ยงชีวิตเป็นอย่างดีแล้วนะก็ปล่อยเขาได้เขาทำมาหากินเป็นแล้วก็จะสั่งสมนึกใสสันดานอันดีถ้าทำความเจริญให้แก่โลกด้วยมีเงินมีทองมากๆไม่ได้หมายความว่าทำความเจริญ ใกล้จะเลิกหรอกคนที่ทำความเจริญให้แก่โลกนั้นคือคนทำงานไม่ใช่คนมีเงินมีทองมากๆถ้าการทำความเจริญให้แก่โลกทำงานเป็นการเจริญความเจริญของโลกคนใดมีเงินมีทองมากๆนะเป็นคนทำให้เศรษฐกิจของโลกโลกชะงักเป็นคนทำให้โลกเป็นง่อยยิ่งเอาเงินไปฝากแบงค์เก็บฝังดินไว้แล้วยิ่งโลกยิ่งเศรษฐกิจเสื่อมเพราะกระแสสัมผัสของเงินทองนั้นมันตกลงเพราะฉะนั้นถ้าจะให้ดีแล้วล่ะก็ถ้ายิ่งมีเงินมีทองมากๆยิ่งต้องเอาไปหมุนเป็นกระแสสะพัดจับจ่ายเอาไปให้แก่ผู้ที่ควรได้นะคนจนไปแจกข้อมูลเวียนแล้วเราก็ได้อริยทรัพย์ด้วยคนจนก็ได้ใช้เงินนั้นเป็นเศรษฐกิจด้วย [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ผู้ที่เข้าใจแล้วทานหมดตัวอย่างพระเวสสันดรนี่ท่านทำนี่ท่านทานหมดตัวเลยเพราะว่าท่านเข้าใจนะไม่ต้องพูดอะไรมากอาตมาก็เหมือนกันอาตมาจะยกตนให้ฟังถึงจะไม่ได้ยกตนให้อะไรหรอกพูดให้เห็นจริงๆว่าอาตมาเข้าใจเข้าใจตรงนี้ที่มาพูดให้คุณฟังนี่เพราะอาตมาเข้าใจแล้วอาตมาก็กล้าทำด้วยอาตมาทำทานหมดตัวเลยสมัยยุคอาตมาเป็นฆราวาสครับเลี้ยงคนนะคนไหนไม่มีเงินเรียนหนังสือคนไหนจนคนนั้นยากไม่ได้เป็นญาติกันหน่อยหาสตางค์ให้เขาแม้แต่จะออกมาบวชนี่นะไม่ได้ออกมาบวชเนี่ยเล่าให้ฟังคนที่มาไม่รู้แล้วอีหนูอีนี่มาจากไหนก็ไม่รู้หรอกมันเคยมาขอเงินไปเรียนหนังสือเป็นศาสนาอิสลามด้วยนะเป็นชาวอิสลามด้วยซ้ำไปมาขอเงินเรียนหนังสืออ้าวก็เลี้ยงให้ไปจนสุดท้ายนี้อาตมาจะออกมาบวชแล้วเนี่ยยัง ขออีกนะบอกว่าอาตมาไม่ได้หาเงินอีกแล้วนะนี่ทานไปหมดตัวแล้วนะไม่มีเหลือแล้วนะบอกขอก้อนสุดท้ายก็ 5,000 บาทยังต้องหาให้เลยให้เอาอีก 5,000 บาทยังจะมาตามเอาไป 10,000 บาทพอดีเราหมดแล้วทานหมดแล้วเลยไม่มีให้เนี่ยถึงขนาดนี้ก็ได้ทำทำให้เงินเป็นประจำคนนั้นคนนี้คนละเดือนเท่านั้นเท่านี้ไปเรียนหนังสือไปเรียนหนังสือหาคนนั้นคนจนคนเจ็บให้ให้อยู่เสมอนี่เป็นบารมีของเราเพราะฉะนั้นถ้าแม้อาตมาตายชาตินี้นะพวกคนโกโก้ชาติหน้าอาตมายังไม่ดับขันธ์นิพพานไปชาติหน้าอาตมามารับกายมารับลูกมารับหรือว่ามันเกิดเป็นคนอีกอ่ะชาติหน้าจะมาไม่กลัวเลยเพราะว่าเวลาบารมีชาตินี้ทำไว้อย่างสบายจริงๆไม่กลัวจริงๆด้วยนอกจากไม่กลัวด้วยวัตถุที่มีอยู่อย่างนี้แล้วตาย ชาตินี้ขณะนี้อาตมาก็ใครมาเอาก็เอาวัตถุอะไรมาทานให้อาตมาบางทีอาจจะมาเหลืออาตมายังได้ทำทานต่อเลยแต่อาตมาไม่มีแล้วล่ะไม่ให้คันนั้นอาตมาก็ได้สบายแล้วเพราะอาตมาได้ทำทานวัตถุนี้หมดตัวใครทำทานวัตถุหมดตัวถือว่าทำทานขั้นปรมัตถ์เหมือนอย่างพระเวสสันดรทำเนี่ยเป็นทานปรมัตถ์คือทานอย่างเกลี้ยงทานอย่างใจว่างด้วยทานยังไม่โลภเลยไม่โลภไม่อะไรจะโลภอยู่อย่างเดียวก็โลภในสัพพัญญุตญาณหรือโลกในโพธิญาณอย่างนี้ถือว่าทานผลไม้โลกในโพธิญาณคือโลกในสุญญากาศหรือโลกในนิพพานอันสูงสุดกันเองคือเราไม่มีจิตที่จะไปหลงสวรรค์ที่จะไปเสพกามหลงวิมานอะไรต่ออะไรเราไม่หลงแล้วไม่เอาจะได้มีมาจะได้อะไรเราไม่คิดไม่นึกถึง จากนี้ใจของเราจะกลายเป็นพรานที่สูงสุดขั้นทานปรมัตถ์เพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดอยากจะให้ทานได้ประมาณอีกนอกจากมีเงินมีทองมีลาภวัตถุมากมายและให้รู้จักเอาออกมาทำทานทำบุญอย่างที่ว่าแล้วนะเรายังจะต้องรู้จักการทำทานด้วยปัญญาที่ให้ได้ประโยชน์สูงสุดเรียกว่าขั้นปรมัตถประโยชน์ด้วยถ้าเราทำทานแค่ขั้นสัมปรายิกัตถประโยชน์คือให้ทานไปแล้วก็เป็นสวรรค์เป็นนิมมานอะไรอยู่อย่างนั้นมันยังชั้นต่ำยังไม่ดีแท้ยังไม่ใช่ปรมัตถประโยชน์ถ้าจะทำทานให้เป็นปรมัตถประโยชน์ทำอย่างนี้คือคนไหนยากจนเจ็บป่วยขัดสนไม่มีเราก็ไปบริจาคให้เขา อย่าไปหวังผลตอบแทนจากเขาเลยแบ่งส่วนไปให้วิญญาณพ่อแม่อะไรก็ไม่ต้องไปทำไม่ต้องแบ่งทำทานนี้ให้เขาทันทีเขาจะได้รับประโยชน์ปัจจุบันเรียกว่าทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์คนเจ็บคนจนคนป่วยคนอดคนอยากได้ไปเขาก็ไปทำไปเอาไปใช้ไปเลี้ยงชีวิตอย่างนี้เป็นปัจจุบันเลยคิดว่าปัจจุบันเป็นประโยชน์ในปัจจุบันทันตาเห็นเดี๋ยวนี้เขาได้ประโยชน์ปัจจุบันเราก็ได้สั่งสมเป็นอริยทรัพย์เป็นจาคะบารมีภาคหน้าถ้าเราจะเกิดมาเป็นคนอีกสิ่งนี้ก็เป็นบารมีรองรับเราและทำมากและทำน้อยก็จะรวยจะมากหรือบางทีเกิดมาคาบช้อนเงินช้อนทองออกมาเลยรวยเลยทีเดียวก็เป็นทันทีเหมือนกันอย่างนี้เรียกว่าจะเป็นอริยทรัพย์ของเราใน ประโยชน์ด้วยพร้อมกันนั้นให้ทำใจว่างทำใจสูงสุดโดยทำใจไม่คิดอะไรไม่โลภให้เขาแล้วนี่เราจะเป็นโรคมันทำไมล่ะให้เงินให้ทองให้เขาให้ของให้ข้าวให้น้ำให้ทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่คนให้บ้านให้ช่องให้เธอให้ฉันให้สมบัติวัตถุให้ไปแล้วเราไม่ต้องโลภของตอบแทนไม่ว่าจะได้ลาภมาตอบแทนก็ไม่เอาก็ไม่หวังไม่คิดจะได้บุญกุศลอย่างใดก็ไม่คิดมันเป็นบุญทันทีทำให้ทานแล้วนี่เป็นบุญทันทีเป็นทานทันทีเป็นจาก็มีทันทีจิตเราเฉยไม่โลภแม้กระทั่งสวรรค์วิมานไม่โลภในอะไรทุกอย่างทำผิดเฉยไม่หวังผลตอบแทนอะไรใช้ที่สุด ต้องทานท่านเรียกว่าทำทานแบบนี้เรียกว่าทำทานด้วยจิตวางเฉยหรือทำทานด้วยจิตว่างๆทำด้วยจิตไม่มีโลภในหัวจิตหัวใจเลยเรียกว่าทำบุญอย่างไม่มีโลภมูลจิตทำจิตทำทานได้จิตไม่มีกิเลสตัณหาทุกอย่างทานอย่างนี้เป็นทานที่เรียกว่าเป็นทานอย่างปรมัตถ์เป็นทานที่อยากสูงสุดเป็นปรมัตถประโยชน์ได้นิพพานเลยทีเดียวเป็นจิตสั่งสมนิพพานใครทำจิตว่างๆนี่แหละเป็นอารมณ์นิพพานทำทานก็ไม่มีโรคไม่มีโลภะมูลจิตทำทานด้วยใจบริสุทธิ์ผ่องใสไม่มีโทรศัพท์มูลจิตทำทานโดยมีปัญญารู้ว่าเออนี่เราทำทานเพราะว่า ยากจนเจ็บป่วยคนเขาขาดแคลนกันเราเขาพิการเขาไม่พิการก็ดีแต่เขาทำหากินสุจริตก็ตามแต่ว่าเขาหากินก็ไม่ค่อยพอเลี้ยงตัวเพราะกรรมเขาทำมาเก่าไม่ดียังดังกล่าวแล้วจะตั้งต้นที่อธิบายมาแล้วบาปบุญเก่าเขาไม่ทำมานี่ชาตินี้ก็จะทำแย่และหาบค้อนขุดดินทำอะไรก็ตามแต่นักหากินหนักไม่ค่อยพอเลี้ยงตัวเลยเพราะบุญเก่าไม่มีอย่างนี้ก็เป็นกรรมของเขาเพราะงั้นเราสงสารเขาให้มากทำทานให้แก่เขาเสียเขาก็หากินบริสุทธิ์เราก็ควรทำทานกับเขาอย่างนี้แหละเราก็ได้บุญกุศลแล้วเราไม่ต้องไปหวังของตอบแทนอะไรทำในใจบางๆไม่ต้องมีความโลภแม้แต่เป็นสวรรค์ปริมาณอะไรมันก็ไม่ต้องคิดเมื่อไม่คิดจิตของเราก็ว่าง บายไม่มีโทรศัพท์ไม่มีรูปพระแล้วก็มีปัญญารู้เหมาะสมควรว่าควรทำแก่คนเจ็บคนยากคนจนคนขาดเหลือขาดแคลนที่ไม่มีบุญและกรรมของเขามีมากมีวิบากกรรมหนักเขาหากินไม่ค่อยพอเลี้ยงตัวนี้ทำไปเลยนอกจากนั้นก็ทำกับพระกับเจ้าที่เป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบเราก็จะได้กุศลได้ผลบุญอันมากมายเป็นบารมีสั่งสมครับผมให้แก่เราเองเหมือนกับเราฝากแบงค์ฝากธนาคารจริงๆคิดให้ดีนะเสร็จแล้วเราก็จะได้ผลบุญนั้นถ้าเราไม่ผ่านถ้าผู้ใดทำด้วยจิตว่างแบบนี้นะทำทานแบบผิดว่าทำทานเป็นแบบปรมัตถ์แบบนี้เมื่อตายไปแล้วถ้าเราทำได้มากทำจิตว่างได้มากๆมีเท่ากับ ทำโลกุตตรจิตสั่งสมความเป็นอริยะถ้าผู้ใดเป็นอริยะเป็นโสดาบันเป็นสัจธรรมเป็นอนาคาก็มีทางเป็นอรหันต์ถ้าเป็นอรหันต์แล้วสบายเลยนิพพานทันทีตายไปก็เป็นนิพพานหรือแม่ไม่นิพพานชาตินี้ถ้าสั่งสมทานทำทานให้เป็นปรมัตถ์แบบนี้ทำทานด้วยจิตว่างๆไม่มีโรคไม่มีโกรธไม่มีหลงแบบนี้แล้วล่ะก็ทำมากๆเข้าแล้วก็สั่งสำโรงคุณจะได้จิตให้แก่ตนมากเราก็จะเป็นพระอริยะเป็นโสดาในชาตินี้ก็ได้ทำทานวิสาขาอย่างอนาถบิณฑิกเศรษฐีอย่างนี้ทำทานได้จิตว่างๆท่านสงเคราะห์พระท่านสงเคราะห์คนยากคนจนท่านทำโดยไม่หวังผลตอบแทนทำจริง เลยท่านก็ได้เป็นพระอริยะโสดาบันจริงๆด้วยเราทำบ้างสิแล้วเราจะได้เป็นโสดาบันเราจะได้เป็นศักดาคามีไปด้วยนะเพราะฉะนั้นเราทำทานนี่เราก็ต้องเลือกสัญญาณจริงเลิกจริงๆคนที่ไม่มีคนที่ขาดขาดแคลนคนที่ทุกข์ยากเพราะเขาไม่มีทรัพย์สมบัติเราก็ทานสมบัติให้แก่เขาคนธรรมดาก็ได้บุญพระเป็นผู้ที่จนพระนี่คือผู้จนนะผู้ไม่มีวัตถุสมบัติเพราะจริงๆก็ไม่มีวัตถุสมบัติหรอกไม่สะสมอะไรเงินไม่มีทองไม่มีข้าวของมีแต่บริขารมีแต่สิ่งยันชีวิตไปวันๆวันๆนึงแม้แต่ข้าวท่านก็ไม่สะสมน้ำก็ไม่สะสมสมบัติเงินทองเก่าของก็ไม่สะสมเพราะฉะนั้น คือคนจนเพราะฉะนั้นเราทำบุญกับพระจึงได้บารมีมากได้บุญมากมากเพราะว่าพระท่านเป็นคนจนถ้าพระใดที่โลกพระคนไหนโง่สะสมเงินทองสะสมข้าวของรวยและพระองค์รวยกับเราคุณอย่าเอาเนื้อแพะไปแต่เนื้อช้างพระองค์ใดรวยกว่าเราคงจะเอาเนื้อเพลงคุณทำบุญต้องใช้ปัญญาเพราะฉะนั้นพระองค์ใดรวยกว่าเราอย่าเอาไปให้ท่านจงเลือกผู้ที่จนเอาไปให้เขาเขาจนเขาขาดแคลนเป็นคนทำบุญกับคนจนดีกว่าทำบุญกับพระที่รวยรวยกว่าเราจริงๆด้วยคิดดีๆนะทำบุญกับคนที่ยากจนที่เขาทำมาหากินสุจริตเนี่ยได้กุศลมากก็ทำบุญกับพระรวยๆ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ฟังได้ด้วยอะไรก็ได้พาเราทำด้วยความสงบเป็นยังไงความระงับเป็นยังไงละโลพระละโทสะเป็นยังไงท่านสอนเราได้ให้เรามีปัญญารู้เข้าใจได้แม้แต่แค่พูดเราก็เข้าใจได้อย่าพลาดอย่างนั้นแหละควรไปทำบุญกับท่านเป็นพระองค์ไหนที่ไหนถ้าท่านไม่โลภไม่โกรธแล้วก็มีปัญญาสั่งสอนทำได้อย่างเก่งก็รีบไปทำบุญกับท่านอย่างนั้นจะได้กุศลสูงเพราะท่านก็เป็นคนจนถ้าไม่สะสมถูกแล้วอย่างนี้เรียกว่าเราทำบุญถูกเรื่องเราทำบุญถูกพระแล้วก็ได้บุญมากเพราะทำบุญกับพระอริยะนี้ได้ไม่ได้บุญมากก็ทำบุญกับคนนะเพราะพระอริยะที่ท่านไม่โลภถ้าไม่โกรธแล้วก็ถ้ามีปัญญาสอนคนได้เนี่ยเป็นพระอริยะเป็นโสดาบันก็ดีเป็นสังฆทาน ดีไปธนาคารมีก็ดีหรือเป็นพระอรหันต์ก็ยิ่งดีใหญ่ธนาคารจึงสอนคนได้มากและยิ่งไม่โลภยิ่งไม่โกรธมากได้เท่าใดท่านจึงเป็นพระอริยะสูงขึ้นเพราะอย่างนี้ถ้าเราไปทำบุญกับท่านยิ่งได้บุญมากมันได้บุญมากยังไงเวลาสำหรับคำบรรยายเรื่องบารมี 10 ทัศก็ได้หมดลงแล้วท่านจะติดตามรับฟังตอนที่ 3 ได้ในคราวต่อไปในเวลาและสถานีเดียวกันนี้ สิ้นเดือนรวมธรรมใดท่านตรัสแล้วเหมือนดวงแก้วนาทีชื่นชมฉุดครูที่สูงสมดับระทมดูด้วยพระธรรมนั้นผู้คนทั้งหลายจงเปล่งวาจา สาธุสาธุสาธุ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] [ไม่สามารถถอดข้อความได้]