220102 ปัญญาที่หลงตัวเองนั้นเลวที่สุด-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ018.txt

ผีร้ายปัญญาคือเทวฤทธิ์ปัญญามันจะไม่หลอกใครและมันจะไม่เลวที่สุดที่มันจะหลอกกันการหลอกใครๆนั้นก็ว่าเร็วแต่ยังไม่ทำให้ตนเลวเท่ามันหลอกตัวเองมันหลอกคล้ายๆคนเลวเลวเลวมากไม่ใช่เลวน้อยหรอกใครก็เลวทั้งนั้นแหละแต่มันยังไม่เร็วที่สุดเท่าที่มันหลอกตัวเองสัญญาที่หลอกตัวเองเนี่ยเร็วที่สุดและไม่มีการแก้ไขหรือปรับปรุง เธอจะไม่ได้ช่วยตัวเองได้เลยการช่วยตัวเองให้ดีนะเป็นปัญญาที่ซื่อสัตย์เป็นปัญญาที่ชำแรกล้างความเห็นแก่ตนล้างตัวล้างตนล้างสิ่งเสพล้างสิ่งปิดร้านทุกๆอย่างที่กล่าวมาแล้วที่เห็นว่าตัวไหนคิดเนี่ยบอกว่าร้ายมันจะล้างออกหมดปัญญานี่คือตัวธาตุรู้ที่ซื่อสัตย์ที่ซื่อตรงเป็นไปเพื่อความจริงจังเป็นไปเพื่อความหมดจดมันคือความสูงไม่ใช่เป็นไปเพื่อที่จะสั่งสมหรือโค้งเองเข้ามาให้แก่ตนไม่ใช่เพราะเราจะต้องใช้ปัญญาเป็นอาวุธสุดท้าย ที่จะล้างอนุสัยอาสวะที่จะล้างอะไรทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องรู้จะต้องเกิดรู้ไม่ว่าจะรู้ในจิตใจหรือในที่มืดไม่ว่าจะรู้ในที่บางหรือที่หยาบหนาแน่นพรานจะรู้อย่างนั้นจริงๆที่เรามาฝึกตนที่เรามาเรียนนี่เราจะต้องรู้ว่าเรามาอะไรเราได้อะไรเราได้กระทำเป็นขั้นตอนเป็นรอบชั้นตั้งแต่อยากง่ายค่อยๆฝึกกันทำจริงจริงมีทั้งหมดฝึกหัดมีทั้งองค์ประกอบมีทั้งสิ่งของผู้คนมีทั้งจิตวิญญาณเราได้กระทบ ตัดต่อสิ่งของผู้คนจิตวิญญาณมาแล้วแต่ละระดับๆตั้งแต่เรารู้อยู่ในโลกเราเคยรู้ว่าสิ่งของในโลกก็เป็นอย่างนั้นผู้คนที่อยู่ในโลกเป็นอย่างนั้นจิตวิญญาณของคนในโลกก็เป็นอย่างนั้นตั้งแต่เขาเสพอบายมุขติดอบายมุขจนเราก็ต้องเรียนรู้และเราก็ได้ละบายเราก็ได้ติดตามแล้วเราก็เรียนรู้และเราก็จะออกมาจากการจะลาออกมาได้มาหรือได้น้อยเท่าไหร่ก็เป็นปัญญาของเราที่เราได้รู้และเราได้รับ กินของเราที่เราได้รู้เราได้ละก็ติดโลกธรรมทั้งหลายทั้งปวงในวันลาภยศสรรเสริญหรือโลกียสุขอย่างไรอย่างไรเราเองก็เคยติดและเราก็เรียนรู้และเราก็เรียนรักเรียนรักออกมาเชิญออกมาเรื่อยๆจนกระทั่งป่านนี้แล้วเราก็รู้ทุกตัวมันเองที่เป็นอันตรายคือมันมีเล่ห์เหลี่ยมมีปัญญามีตัวปัญญาแล้วมันมีตัวแสวงหาที่ยึดแสวงหาที่ติดแสวงหาที่อยู่ พวกมันเองมากที่สุดมันก็ไม่มีที่ใดเป็นที่อยู่ทุกอย่างมันมีแต่เป็นเพียงเพื่อนอยู่แล้วมันก็ขึ้นไปมันจะอยู่ที่ไหนนานหน่อยมันก็เป็นเพียงจิตมันจะอยู่ที่นั่น 1 วินาทีมันก็เป็นเพียงจิตหรือเป็นกรรมหรือเป็นการงานมีวินาทีถ้ามันจะอยู่ที่นั่นสักล้านปีมันก็เป็นเพียงจิตเป็นการงานร้านปีมันไม่ได้หมายความว่าเป็นที่นี่ที่ตายที่เกิดไม่ใช่ ไม่ใช่ที่ตายแล้วไม่ใช่ที่เกิดมันจะอยู่ที่ไหนมันก็เป็นเพียงบทบาทหรือปฏิกิริยาหรือการงานมันแสดงถึงชีวิตก็เห็นได้ว่ามีอิทธิบาทมันแสดงถึงวันนะถึงตัวถึงสีถึงเครื่องประกอบถึงคุณค่าก็เพราะมันมีศีลเพื่อนบอกมันแสดงถึงความสุขก็เพราะมันมีวิตกวิจารณ์มันผิดๆมันมีสุขไม่มีความวางเฉยเป็นที่สุดมันมีความปลอดภัยที่สุดเพราะว่ามันมีโภคสมบัติแต่ถ้ามันมีเมตตากรุณามุทิตา อุเบกขาเพราะว่ามันมีพละกำลังแท้จริงมันไม่ติดไม่ยึดมันหลุดพ้นจากทุกสิ่งมันลอยตัวอิสระไม่มีอะไรเกี่ยวกับไม่มีอะไรเหลือที่จะถ่วงไว้เลยสักจุดมันจะมีกำลังอันอิสระที่สุดเท่าที่มันมีสูงสุดเพราะฉะนั้นอะไรมันก็ไม่ใช่อะไรมันเป็นสิ่งแสดงขันธ์ 5 มันเป็นองค์ประกอบ ดินน้ำไฟลมประกอบเป็นเข้าแล้วก็มีช่วงช่องว่างที่จะให้วิญญาณมันอาศัยใช้ดินน้ำไฟลมนี้อยู่วิญญาณก็ใช้ช่องว่างเหล่านั้นอาศัยดินน้ำไฟลมนี้เพื่อที่จะประกอบการงานดินน้ำไฟลมแห่งนี้คือตัวการงานที่มีแรงขับคือวิญญาณเพราะว่าตัวนี้ทั้งแท่งมันมีตัวดินน้ำไฟลมมันมีตัววิญญาณประกอบกิจประกอบกรรมหรือประกอบการงานอยู่ตามที่มันจะเคลื่อนติดต่อ มันจะไปตกอยู่ที่ไหนๆก็ตามมันก็จะไปแสดงตัวการงานพามันไปตกอยู่ที่ไหนไปแสดงการงานที่มันเบื่อๆบ่ายๆอยู่มันก็เป็นตัวเบื่อๆบ่อยๆมันไปตกอยู่ที่ที่มีกรรมกิริยากรรมกิริยานั้นจะเป็นกรรมกิริยาที่สุจริตเท่าใดๆมันก็เป็นตัวการงานที่มีค่ายิ่งเท่านั้นเท่านั้นเจ้าตัวการงานนั้นมันจะมีทุกข์คือมันจะมีสุขมันก็เป็นสู่ความรู้ของเจ้าตัวมันเองที่มันจะรู้ ผ้าเช็ดตัวนั้นมันไม่ได้มีทุกอะไรเพราะมันรู้เท่าทันทุกข์ไม่รู้เท่าทันการงานรู้เท่าทันกรรมกิริยาแล้วก็มีความซื่อสัตย์มีปัญญารู้ความจริงในโลกที่จะประสานอยู่กับแฟนคนที่มันศาลมหาจักรวาลนี้ไว้มันก็จะอยู่ในทุกๆช่วงอยู่ในทุกๆตอนที่จะอยู่อย่างประสานดูอย่างเสริมสานทั้งเสริมศาลและพร้อมกันนั้นมันก็จะมีส่วนเหมือนกัน ที่จะทำลายสิ่งที่เป็นกลางเป็นชื่อเป็นส่วนที่จะต้องชำระล้างออกถ้าคนนั้นหรือว่าตัวการงานตัวนั้นเป็นตัวที่บริสุทธิ์ที่สุดไม่มีที่สักในตัวเองเสียแล้วมันก็จะมีหน้าที่ไปทำที่ล้างขี้หรือว่าล้างตาล้างเศษที่ควรจะได้หลุดออกของส่วนที่อยู่ใกล้ๆอื่นๆหรือสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่อยู่ใกล้ๆอื่นๆออกให้เขาด้วยอันนั้นเป็นงานที่สำคัญของตัวการงาน พลเอกตัวของการงานหรือว่าตัวของแท่งก่อนรูปนามขันธ์ 5 นี้ตัวไหนก็ตามถ้าเผื่อว่ามันยังไม่มีปัญญาอันสืบศักดิ์แหลมลึกถึงจริงยังไม่สะอาดบริสุทธิ์มันก็จะเป็นตัวการงานที่ยังมีความไม่สิ้นแสงอยู่แล้วก็ยังมีความโค้งแขวนอยู่ในตัวของเราเองอยู่ในตัวการงานนั้นเองอยู่ในตัวของใครก็ตามเองจริงๆถึงจะต้องเรียนรู้และก็ชอนชัยเข้าไปรู้ให้มากที่สุดที่เราเรียกแต่ต้นว่า ตรวจต้นหรืออัตราเราได้เรียนรู้มาเรื่อยๆแต่ที่ไล่มาให้ฟังแล้วว่าโลกต่างๆที่เราเป็นเราได้หลุดไปร่อนได้ปล่อยได้วางได้รู้มาแม้จะมีเศษเหลือบางคนสบายยังลูกเรือบ้างเล็กน้อยบางคนกามหรือบางคนโลกธรรมเหลือบ้างบางคนอัดตายังเหลือบ้างเราก็จะรู้แล้วเราก็จะเรียนในบรรยากาศที่หนาทึบในบรรยากาศที่นั่นเราก็ได้อยู่แล้วก็ได้รู้เราก็ได้สัมผัสแล้วเราก็ได้เรียนอยู่ได้อย่างถูกบ้างบางคนบางคนอยู่ สบายแล้วอยู่กับหมู่อยู่กับสิ่งแวดล้อมอยู่กับสิ่งของอยู่กับคนไม่อยู่กับวิญญาณธาตุต่างๆนี้อย่างสบายแล้วในที่ที่มันแออัดก็สบายแล้วเราก็จะไปอยู่ในที่ที่ว่างที่สุดที่ไม่เต็มไปด้วยสิ่งของอะไรเป็นแต่เพียงธรรมชาติธรรมดาซึ่งเป็นธรรมชาติไม่มีปากเสียงมีแต่ความเป็นอยู่ของมันเองแออัดทั้งทีอาจจะอยู่ในป่าทึบแต่ก็มันไม่เป็นความแปลกวิญญาณเหล่านั้นไม่ใช่วิญญาณขี้เมามัว ไม่ใช่วิญญาณที่เหลวไหลไม่ใช่วิญญาณที่ร้อนแรงเหมือนกับวิญญาณผู้ที่ถูกปั่นถูกปลุกและถูกจับมาใช้ถูกจับมาปลื้มวิญญาณเหล่านั้นจะไม่เหมือนกับวิญญาณที่อยู่ในเมืองที่แออัดได้อยู่ในกลุ่มในบริเวณอาณาเขตมันจะอยู่กับวิญญาณอย่างนั้นบ้างก็จะอยู่กับสิ่งของเราจะอยู่กับที่ที่อาจจะไม่มีมนุษย์เลยบ้าก็ศึกษาอีกคลิปนึงเพื่อศึกษาอยู่บรรยากาศที่เหล่านั้นจะอยู่ได้สำหรับคนที่อิสระจริงหรือว่าคนที่ไม่ หาจุดยึดในความแออัดหรือในความเป็นโรคจริงก็จะอยู่ได้อย่างปลอดโปร่งเบาสบายง่ายแล้วก็อาจจะติดอาจจะชอบใจก็ได้แต่มันก็คือโลกอีกโลกหนึ่งเหมือนกันเพราะติดโรคไหนก็ยังอยู่ที่โลกนั้นคนถูกฝังในโลกตามและตายไปในโลกตามนั้นเป็นธรรมดาส่วนคนจะไปถูกฝังอยู่ในโลกที่วางเบาน้อยเด็กกามมีแต่ธรรมชาติของธรรมชาติไม่มีความพึงอะไรมากมายแล้วก็ควรจะไปหลงผิดโลกนั้นและ ไปในโลกนั้นก็ยังน้อยกว่าคนที่หลงโลกตามแล้วก็ตายในโลกกามเพราะฉะนั้นในโลกอย่างนั้นผู้ที่ไปตายในอย่างนั้นก็ยังเป็นโรคอยู่เหมือนกันแล้วก็ไปยังมีความเย็นบนคำว่าโลกมีความเวียนวนทั้งสิ้นเราลองดูทั้งหมดในโลกทั้งส่วนสุดทางการและส่วนสุดท้ายที่เราเป็นหลงอยู่ในอัตราภาคที่เรียกว่าภาวะภพไม่เกี่ยวข้องกับ นุชไม่เกี่ยวข้องกับอารมณ์กลุ่มของวิญญาณมนุษย์เป็นโรคๆหนึ่งที่ไม่ใช่อารมณ์ปรุงของวิญญาณมนุษย์แต่ก็เป็นวิญญาณของเราเองที่อยู่กับสิ่งที่มีที่ว่าว่างจากวิญญาณมนุษย์เราไกลมนุษย์ไปเท่าใดเท่าใดที่วิญญาณมนุษย์บินว่อนก็คือไม่ถึงแล้วก็ไปอยู่กับวิญญาณของสิ่งที่เป็นสมบัติโลกอย่างหนึ่งเป็นธรรมชาติง่ายๆมีต้นไม้มีภูเขามีดินมีน้ำมีลมมีไฟอะไรอยู่ถึงนั่นไม่มีวิญญาณสัตว์ร้ายที่เป็นมนุษย์อาจจะมีสัตว์ป่าแต่วิญญาณสัตว์ป่าที่ถือว่าเป็นเพื่อน อยากเป็นเพื่อนชีวิตในโลกอีกโลกหนึ่งนั้นมันก็จะไม่เหมือนวิญญาณมนุษย์เลยมันโหดร้ายก็โหดร้ายอย่างซื่อๆมันจะไม่หดร้ายอย่างโค้งๆคงๆเหมือนอย่างมนุษย์เลยถ้าผู้ใดไปตกอยู่ที่นั่นแล้วก็ตายที่นั่นติดที่นั่นก็ยังติดอยู่อีกโลกหนึ่งเพราะเราเองนั้นเราเป็นสัญชาติมนุษย์เราเป็นสัญชาติคนโกงเราเป็นสัญชาติสัตว์ชนิดหนึ่งที่เราจะต้องรู้ความเป็นเราเราไม่ใช่สัตว์ป่าเราไม่ใช่ต้นไม้เราไม่ใช่ภูเขา ใส่ท้องน้ำแต่เราคือองค์ประกอบของความเป็นมนุษย์หรือความเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งเราจะต้องรู้พื้นเพของเราว่าเราเป็นมนุษย์แล้วเราจะต้องอยู่เหนือมนุษย์สมัยพระพุทธเจ้าท่านไม่ได้ให้เราเป็นเนื้อท้องน้ำเราเป็นเหนือท้องฟ้าเราเป็นเนื้อภูเขาเมฆลมอะไรไม่ใช่เนื้อแค่นั้นหรือไม่ใช่ว่าให้เราเป็นเนื้อสัตว์ป่าเนื้อสิงสาเนื้อชานหมากเหนือเสือเหนือสิงโตอะไรก็ไม่ใช่เราเก่งกว่าสัตว์เหล่านั้นก็ยังไม่เก่งเราจะต้องเก่งกว่ามนุษย์เราจะต้องเหนือมนุษย์เพราะฉะนั้นก่อนที่เราจะเป็นเนื้อมนุษย์ เราต้องเรียนรู้ความเป็นมนุษย์ของตัวเองและเนื้อตัวเองให้ได้เราจะเหนือตัวเองก็คือเราสามารถจะทำความซื่อสัตย์ให้แก่ตัวเองได้อย่างจริงที่สุดแล้วก็ชนะจิตของตัวเองที่มันยังคงมันยังโกงมันยังโง่ของตัวเองให้ชัดๆถ้าเราเหนือมนุษย์แม้แต่ตัวเราเองเราก็เหนือตัวเราเองที่เป็นกายยาวนานและใจเรายังเหนือมันไม่ได้เราจะไปเหนือมนุษย์อื่นนั้นเมื่อเราเนื้อตัวเราเองไม่ได้เราจะมาเหนือมนุษย์อื่นไม่ได้นั่นคือเราก็ยังมี ออกมาสู่โลกนี้ก็ยังไม่ได้เราจะออกมาสู่โลกนี้ได้ก็คือเราจะต้องเหนือมนุษย์คือตัวเราไม่ได้เราจะไม่ติดแม้กระทั่งบรรยากาศที่ไม่มีมนุษย์เราจะไม่ติดแม้กระทั่งเมื่อเรามาอยู่กับบรรยากาศแห่งความเป็นมนุษย์คืออยู่ในโลกกามแล้วก็ไม่ติดอยู่ในโลกที่ไม่มีอะไรเลยเราก็ไม่ติดทั้ง 2 ส่วนและการที่เราไม่ติดมนุษย์หรือว่าเราอยู่กับมนุษย์เราไม่ชอบมนุษย์ก็คือความชอบอีกสิ่งหนึ่งเราไปไม่ชอบสิ่งที่ว่าเวิ้งว้างว้าเหว่เปล่าเปลี่ยววิเวกเป็นสิ่งที่ไร้ วิญญาณมนุษย์เป็นที่ที่สงัดจากมนุษย์แล้วเราก็ไปติดสิ่งนั้นก็เท่ากับเราเกลียดโลกทั้งกามชักมนุษย์จริงทั้งๆที่ตัวเราเองก็ยังคือมนุษย์เราก็ยังโง่อยู่ที่เรายังเกลียดมนุษย์ที่เราถอดจากความเป็นมนุษย์ออกไปไม่ได้ไม่ว่าจะต้องเรียนรู้ทุกๆเวลาแม้แต่เราจะไปอยู่ในที่ที่ว่างที่สุดที่เรากำลังจะพยายามเอาแบบฝึกหัดที่มาใช้กันอยากให้ไปใช้กันจริงๆแล้วให้ไปเรียนรู้สิ่งที่เราได้วางผลปล่อยเราฝึกหัดอยู่ในโลก กับความแออัดด้วยแม่จะไปอยู่ในที่ว่างที่ปล่อยที่วางอะไรก็ตามในขณะนี้แล้วก็ยังไม่ได้พ้นจากความเป็นมนุษย์เป็นสิ่งเดียวเรายังมีทั้งเวลาที่จะพบมนุษย์ยังไม่ได้ปลดปล่อยอย่างเกลี้ยงเรายังเกี่ยวข้องผูกพันที่จริงน่ะเป็นบทที่ถูกต้องการเรียนรู้ความชนะโลกนั้นมันก็ต้องอยู่บนโลกการเรียนรู้ความชำนาญมนุษย์ก็ต้องอยู่กับมนุษย์มันเป็นความถูกต้องชนะแล้วก็อยู่ที่นี่แหละไม่ได้เป็นนายไม่ต้องมีอะไรเพราะฉะนั้นผู้ที่จะสิ้นสุดโดยไม่ต้องไปออกไปที่ป่าที่เขาที่ถ้ำที่ที่ไร้มนุษย์อะไรก็ได้ไม่แปลกอะไรหรอกจะไม่ออกก็ไม่แปลก แต่มันก็ควรจะได้ศึกษาเพื่อที่จะรู้ให้สะอาดรู้ให้ชัดแจ้งจริงๆจึงลองไปทดสอบไปอ่านดูจริงๆมีความซื่อสัตย์ด้วยความฉลาดให้ลึกซึ้งและอย่าโกงตัวเองเราอยากให้เด็กเข้าใจผิดเห็นแก่ว่าตัวเองแสนรู้แสนเก่งเราต้องสมมติตัวเราเองแล้วก็พยายามระลึกเสมอว่าเราเองมีสิ่งที่ไม่รู้อยู่อย่างไรหนอเราก็พยายามรู้อย่างกลางๆไม่ผลักดันเพื่อที่จะรู้จนแรงไปไม่ใช่ว่าจะอยู่เฉยๆจะไม่มีการขวนขวายเพื่อจะรู้เราต้องขวนขวายเพื่อจะรู้ แล้วก็ไม่ใช่ว่าอยากรู้ซะจนเร่งร้อนรุนแรงไม่ใช่ทั้งสองสิ่งไม่ได้อยู่ด้วยความก็ควรจะรู้หรือหน้าจะรู้ปรารถนาจะรู้แต่ก็ไม่เร่งรู้หรือไม่ไม่ผลักดันรู้ไปจนรุนแรงอย่างกล่าวแล้วยิ่งต้องรู้ขนาดต้องประมาณให้ดีแล้วเราก็จะพยายามรู้ความจริงจริงอันที่จะให้ปล่อยแล้วก็พยายามบอกนโยบายอะไรก็เอาไว้หมดแล้วผู้ว่าร้านนี้ทุกอย่างทุกคำพร้อม เราจะได้ทั้งสิ่งของที่เราจะใช้เรายังมีภาระเรายังมีการเกี่ยวข้องในองค์การระบบของความเป็นมนุษย์อยู่ในโลกนี้จึงมีทั้งวิบากมีสัมภาระวิบากที่เราก็จะต้องรู้แล้วเราก็จะต้องกระทำกับมันไปให้ดูดีให้ดูพอไปพอมาให้ดูได้ประโยชน์สูงสุดที่จะตั้งได้ทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์ของเพื่อนร่วมโลกเราได้อย่างไม่สิทธิเป็นต้นเราก็จะไปบางคนก็จะได้ไม่ต้องห่วงอะไรไปกันนานแต่ก็คิดว่าเราจะไป ก็จะต้องรู้ย้ำอีกอันหนึ่งว่าเราจะไม่ไปหาเรื่องเราจะไม่ไปทำอะไรให้มันเกิดเรื่องให้ระวังที่สุดคำว่าเรื่องคำนี้มีมากกว้างยังแม่ที่สุดเลยเราจะต้องไปในสถานที่ที่จะต้องไม่เกิดเรื่องเข้าป่าก็มีเรื่องในป่าเดือนนี้ป่าที่กำลังมีเรื่องทั้งการเมืองมีทั้งเรื่องที่มันมีอะไรต่ออะไรที่ไม่ควรไปเราได้ไปสอบกันมาว่ายังปากพวกมนุษย์เพื่อคนที่เขาไปอยู่ป่าเขาเรียกว่าพวกนี้เข้าป่าก็เป็นเรื่องของทางการเมืองเขาว่ากันเราไม่ใช่ผู้ที่จะอยู่ในแนวอย่างนั้นจะอยู่ เรื่องอย่างนั้นถ้าเราห่างกันไกลเสียดายมันจะดีขณะนี้มีหมู่กลุ่มคนที่เขาเรียกว่าพวกการเมืองทางปากนี้จากการเมืองจริงด้วยการเมืองจริงเราไม่ได้ไปลงโทษสำหรับคนที่อยู่ในป่านั้นจะเป็นคนผิดคนถูกเราก็ไม่ได้ไปลงโทษเราไม่ได้ไปวุ่นวายอะไรด้วยบางคนถูกมีบางคนผิดมีจริงๆในจำนวนคนเหล่านั้นเราเราไม่ติดวิเคราะห์วิจารณ์เพราะเราไม่ได้อยู่ในฐานะผู้ที่จะไปวุ่นวายเรื่องการเมืองหรือว่าการอะไรที่เขาเป็นกันอยู่นั้นเราเป็นคนที่จะอยู่ที่ไหนก็ได้เราจะเข้าไปอยู่ในป่าที่เขาอยู่นั้นก็เข้าได้จริงๆแต่เราอย่าไปวุ่นเพราะว่าเราเองเราไม่อยู่ในฐานะที่จะ คนมาสงสัยเพราะเราจริงๆเราไม่ได้ไปร่วมงานเรายังไม่ไม่ใช่เราไม่ใช่ผู้ที่จะเอาหน้าที่อย่างนั้นเราทำหน้าที่ที่เราเลือกแล้วว่าหน้าที่การงานของเราที่จะทำหรืออาชีพของเราเนี่ยเป็นการงานเป็นอาชีพที่จะเป็นมนุษย์ยิ่งกว่าที่เขาคิดเขาเองเขาก็คิดว่าเขาจะทำการงานให้แก่สังคมให้แก่มนุษย์เหมือนกันตามทิศทางที่เขาคิดเขาก็เลือกอาชีพด้วยการงานของเขาเพราะฉะนั้นพวกที่เขากระทำอยู่นั้นเจตนาดีมีอยู่เยอะเหมือนกันแต่ซึ่งเราจะไม่เอาความรู้นั้นอย่างนั้นเข้ามาใช้ชีวิตเราไม่เอาเทคนิคอย่างนั้นมาใช้กับชีวิตเราจะเอาเทคโนโลยีทางสายพระพุทธเจ้าทำอาชีพ ทำกับชีวิตเราจะเอาเทคนิคอันนี้เพื่อดำเนินชีวิตไปเราก็ช่วยมนุษย์ชาติแล้วก็ช่วยตัวเราที่จริงตัวเราน่ะเราช่วยตัวเราเพื่อล้างตัวเราให้หมดตามเป้าหมายของพระพุทธเจ้าและเราก็จะช่วยมนุษย์ชาติอื่นๆเมื่อเราเองหมดตัวหมดตนแล้วมันหมดจริงๆมันเหลืออยู่เท่าไหร่มากก็มากมันเหลือน้อยลงไปเราก็จะทำให้เหลือน้อยที่สุดจนกระทั่งหมดหมดจริงๆแล้วมันก็หมดจริงๆแล้วเราจะได้ชื่อว่าเราช่วยมนุษย์ชาติจริงๆมันมีเครื่องหมายไม่มีความจริงมันมีสัจจะขึ้นหมดและมีความเป็นจริงที่สุดในพระพุทธเจ้าจึงตรัสว่าความที่สุดของมหาบุรุษแล้วมันช่วยมนุษย์ชาติเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ชาติเป็นผู้ที่จะมาทำให้ รสชาติเป็นผู้ที่มีสุขแล้วจะมาประดิษฐานสร้างเมืองอารยะสร้างมนุษย์อารยะจริงๆที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสที่ว่าเป็นภาษาบาลีสู่กันฟังเพลงชนะไปจนกระทั่งถึงอารยาปฏิปทาติดตามเราจะมีกำลังเป็นที่สุดเราจะเป็นผู้อยู่เหนือแล้วเนื้อตัวเราและเหนือความเป็นมนุษย์ดังที่กล่าวมาเมื่อกี้ต้นๆนั้นสรุปแล้วว่าเราจะเหนืออัตราจากพิการที่สุดคืออัตราของตัวเราความเป็นลูกน้ำขันธ์ 5 ของเรานี่ก่อนแล้วเราก็จะเหมือนอยู่กับบรรยากาศที่เป็นมนุษย์อื่นแล้วเราก็จะเหลือมนุษย์อื่นจริงๆแต่เราก็จะไม่ไปที่เด็ก ว่าเราจะเป็นเหนือมนุษย์อื่นแต่เราจะอยู่อย่างที่จะอุ้มหรือจะช่วยจะชูคนอื่นได้เพราะเราจะมีแรงแรงนั้นไม่มีมากเพราะว่ามันคบไปด้วยวิมุตไม่เป็นภาระกำลังมันไม่มีอะไรถ่วงตัวเราไม่มีอะไรสักนิดหนึ่งแม้แต่เท่าทุนดีที่ถ่วงตัวเราไว้เพราะเราอิสระลอยเราก็จะมีกำลังหมดกำลังมีเท่าไหร่หน่วยมันก็จะเอาไปดูช่วยผู้อื่นหมดทุกส่วนสัตว์ของกำลังมันทั้งหมดถ้ามันไม่มีอะไรถ่วงในจึงจะเรียกว่าเป็นผู้ที่มีพละกำลังที่สุดเพราะเป็นกลุ่มคนไม่มีอะไรเลยแห่งความแม้แต่ตัวเราเองเราก็ไม่เผื่อเอากำลังเอาไว้ให้แก่ตัวเลยมันจะช่วยเขาได้หมดสุด ตัวสุดชีวิตทั้งชีวิตมันจะเป็นการช่วยผู้อื่นด้วยกำลังเราจะมีอำนาจเหนือจิตเราจะมีความเป็นอยู่อย่างสบายเด็กทานทั้ง 4 ด้วยที่จะทำสุขกับวิหารในการอยู่อย่างมีวิตกวิจารณ์มีธรรมะวิจัยมีความรู้อยู่ในภาวะปัจจุบันมีตัวดีรู้ดีไม่ใช่ขั้นยินดีหรอกเป็นตัวรู้ดีมีความว่างเบาอยู่เสมอเป็นสุขลอยอยู่เหมือนอยู่ในอากาศสุขาเนี่ยมันเป็นการลอยอยู่ในกลางหาวมันเป็นสภาพดีที่ลอยอยู่กลางหาวมันมีสิ่งที่มีมันไม่มีอะไรถ่วงอะไรถูกเลยซึ่งเรียกว่าสุขขะแล้วมันก็ ของที่เฉยๆเป็นของที่เรียกว่าเป็นของที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นที่จริงมันมีแรงมากมายมันมีกำลังเยอะแยะแล้วมันมีทั้งแรงหมุนมีทั้งแรงดุลมีทั้งแรงดันมีทั้งชีวิตเป็นชีวิตอันบริสุทธิ์เป็นชีวิตอันนี้กำลังที่สุดเพราะเราจะมาช่วยโลกได้อย่างเต็มที่ดังกล่าวนี้เพราะเรามีความเป็นมหาบุรุษสิ่งประดิษฐ์จริงๆสุดท้ายก็มาอยู่ที่ข้อที่ 1 ด้วยตัวเราเองมี 3 อย่างมีอยู่ในตัวของมีความมีอำนาจในตัวมีฌานมีวิมุตอยู่ในตัวพร้อมกันจริงๆขอให้พิสูจน์ไม่มีมากไปช่วยมนุษย์โลกได้มาก ประโยชน์แก่มนุษย์มากถ้าเรามีแรง 3 นั้นมีกำลัง 3 ส่วนที่มีอำนาจและก็มีกิจกรรมเฉพาะวิหารหรือว่ามีวิมุตเนี่ยมากจริงๆมันก็จะช่วยได้มากสุดตัวมีประโยชน์มีแต่ประโยชน์ต่อมนุษย์มากสุดตัวและเป็นจริงเป็นเรื่องจริงขอให้ที่สุดไปเรื่อยๆเมื่อเราเองเราจะอยู่กับมนุษย์ได้เราก็อยู่ได้จริงๆอย่างที่ไม่เปลืองไม่เบียดเบียนอย่างแท้จริงพระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้มนุษย์เนี่ยเข้าไปชมป่าไปหลงโลกเวิ้งว้างนู่นเพราะว่าธรรมชาติทุกอันนั้นของเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือสัตว์ไม่ต้องการสัตว์ในป่าไม่ต้องการความช่วยเหลือเท่ามนุษย์โลก พวกนั้นเขาสบายกว่ามนุษย์โลกเป็นมนุษย์ที่น่าสงสารเป็นสัตว์ที่น่าสงสารที่สุดผมโง่กว่าสัตว์ที่อยู่ในป่ามากโง่ภาษาเหนือกว่าสัตว์ในป่ามากเพราะความฉลาดมันมากมันคือโง่มากที่เป็นแนวมันเป็นแนวสองหรือว่าเป็นสภาพ 2 ของโลกมีอะไรอันหนึ่งมันก็ต้องมีอีกอันหนึ่งผู้ใดไม่มีอะไรเลยอย่างแท้จริงมันจึงจะหมดศูนย์ไม่ได้มีอะไรหนึ่งน้อยมันก็ยังมีอะไรอันนั้นน้อยไม่มีอะไรมากมันมีอันนั้นมาก ไม่มีสูญญตาสุญญตาที่ยังไม่สะอาดไม่ได้มากเท่าไหร่เท่าไหร่เท่าไหร่มันก็ยังจะมีอำนาจแห่งความหลงที่มันจะไม่รู้ซ้อนแซมอยู่อย่างมากเหมือนกันโดยสภาพที่มีอะไรถึง 2 ซ้อนอยู่เสมอๆเราจะต้องพยายามอ่านหาสิ่งของเจออย่างลึกยิ่งลึกยิ่งเล็กยิ่งน้อยมันยิ่งหายากมันไม่ได้ยากที่สุดจนกว่าเราจะเจอมันหมดจะเป็นศูนย์ที่แท้และเราก็จะเป็นผู้อิสระลอยตัวอยู่ไหนก็ได้แล้วเราจะอยู่ด้วยปัญญามันปัญญาที่เราจะไปอยู่ป่าเราจะไม่อยู่ป่าแต่เราจะยินดีกว่า แต่คนที่อยู่ป่าก็คือคนยังหลงป่าคนที่อยู่ในโลกมนุษย์อยู่กับมนุษย์ทั้งหลายที่มีกามันเต็มแล้วก็ช่วยเหลือโปรไฟล์มนุษย์อยู่มีทั้งทั้งที่รู้ว่าทุกข์ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นกรรมกิริยาที่จะต้องเป็นไปผู้นั้นก็เป็นผู้ที่ไม่ได้ติดตัวเองไม่ได้มีอัตราอยู่อย่างมีการงานกระทำแก่เขาเทือกเขาในโลกจึงเรียกว่าเป็นตัวกรรมตัวจริงเป็นตัวการงานซึ่งเป็นประโยชน์อันสุดท้ายถึงเรียกว่ากรรมมันปะหรือกรรมมันโตเป็นผู้ที่มีชีวิตแสดงถึงความมีชีวิตอยู่อย่างแท้จริงอย่างปรมัตถะ เขียนชื่อว่าเรียกว่าเป็นผู้ที่มีอาชีวแม้ตราที่ยังมีอาชีวะยังมีความเป็นขี้ก็คือยังมีสิ่งที่มีอิทธิบาทสิ่งที่มีวันนะเป็นศีลยังมีศีลไม่มีสุขเป็นทานยังมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเป็นสมบัติมีกำลังแห่งนิมิตทำงานอยู่อย่างแท้จริงนี่เป็นสมรรถนะเป็นผู้ไกลจากที่หนึ่งพยายามฟังแล้วพยายามเข้าใจให้ดีเห็นไม่ได้ชัดๆและเราก็จะเป็นผู้ที่ ยอดพระพุทธเจ้าท่านพยายามสอนเพื่อที่จะให้มาสู่จุดนี้เป็นจุดยอดสุดเราจึงจะอยู่ได้เราไปอยู่ที่ว่างๆอยู่อย่างเปรี้ยวๆเปล่าๆอยู่อย่างไม่มีมนุษย์อยู่ที่ปลายอยู่ที่ป่าเขาถ้ำเป็นที่อันสงัดจากมนุษย์อยู่ได้ให้ไปเป็นศูนย์นี้เพื่อให้ไปพิสูจน์ให้รู้ว่ามันน่ายินดีฟังดูดีๆให้เป็นพิเศษเพื่อให้รู้ว่ามันน่ายินดีมันสบายมันโล่งว่างเปล่าถ้าใครยังอยู่อย่างกลัวอย่างว้าเหว่พวกนั้นก็ยังจะมีส่วนที่เป็น เยอะถ้าไปอยู่ในที่เปลี่ยวนะยังว้าเหว่อยู่ไม่ได้ก็เรียกว่าเรายังมีกรรมเยอะผู้มีการน้อยก็จะอยู่ได้ง่ายไม่เว้าเองไม่ค้นรูปคนท้องไม่โหยหาไม่สบายเบาอยู่กี่ปีกี่เดือนจนตายจนจมตายอยู่ในนั้นได้สบายแต่อย่าเข้าใจว่าเราบรรลุนะเรากำลังติดเพราะฉะนั้นผู้ใดรู้อย่างชัดแจ้งแล้วเข้าใจอย่างแน่แท้เลยว่ะโอ้ยสบายใจแล้วรู้ถึงแล้วไม่สงสัยก็ไม่สงสัยแล้ว ถ้าจะออกมาแล้วก็ไม่อยากออกอาลัยอาวรณ์ที่นั้นรู้ว่าที่นั้นมันแหมน่ายินดีในความยินดีกับครูเขาเลยจะติดจะมาก็อะไรอาวรณ์ที่นั้นกลัวทุกข์จะมาอยู่กับมนุษย์จะมาช่วยมนุษย์มาเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์มาเป็นพระหูชนะหินตายักษ์ผู้ชนะสุขายะหรือเป็นโรคกรรมตามอนุกรรมปายะมาอนุเคราะห์โลกเค้าบ้างออกมาไม่ได้นั่นแหละเรากำลังคิดอีกโลกหนึ่งเราสมัครคืนไม่ได้ก็ถอยไม่ได้เราถอดไม่ออก ต้องรู้ว่าเรายังไม่ได้หลุดพ้นอะไรเราเพียงแต่เพียงเปลี่ยนเปลี่ยนบ่วงขาออกจากบ่วงนึงก็เข้าไปอยู่อีกวงนึงเท่านั้นเองเป็นบวกให้ฐานะโยกให้ติดอัตรายังไม่ได้พ้นแต่เพียงแค่ 2 ภาค 4 เราไม่ใช่ว่าเราหลุดพ้นเพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้านั้นไม่ติดแต่รู้ดีรู้ที่จบรู้ที่ปลายไม่ได้ติดอะไรรู้ที่จบธุรกิจหลายจะบอกว่าหน้ายินดีที่ว่างเราก็รู้ความว่างความเบาเหมือนกับเรารู้แก้วใสกับแก้วที่คุณแล้วก็รู้แก้ว เขาเอามาแต้มสีเขียนสีก็คือความปรุงของโลกทำสีแก้วเหมือนใสสะอาดมากที่สุดไม่มีความมัวความมองอะไรเราก็รู้แล้วก็รู้ว่าใสสะอาดคือความใสสะอาดคนใดที่เห็นว่าสีเขียนติดสีมีทั้งรูปมีทั้งภาพมีทั้งสีสวยคนนั้นก็คือเขายังอยู่ในโลกสวยๆโลกสวยๆคนใดเห็นว่าแก้วนี้ไม่ต้องมีสีแก้วนี้มีความใสที่ดีจนกระทั่งแก้วนี้ใสหมดหมอหมดมัวแล้วบอกว่าแก้วนี้หมดสะอาดที่สุดแล้วใสไม่มีอะไรมัวอะไรมองเลยคนนั้นก็เห็นว่าสิ่งนี้ดีสายไม่ดีสะอาดไม่ดีแต่เราก็จะไม่หลงความสะอาดใสของแก้วและเราก็จะมีติดสีติด ภาพเขียนภาพคลุมภาพวาดอะไรลงบนแก้วแบบโลกซะด้วยเราไม่หลงทั้ง 2 ส่วนเราไม่หลงทั้งจุดใดนรกความจริงว่าถ้ายังปรุงอยู่ก็โลกเขาก็สมมุติว่าอย่างนั้นแหละดีแล้วก็เข้าใจตามสีตามรูปตามภาพถ้าบอกว่าจะสะอาดให้ใส่ให้หมดดีเราก็รู้จิตใจเราก็รู้ดีถ้าใจเรายังโน้มเอียงไปในทางสายทางไม่ต้องปรุงไม่ต้องสร้างเป็นไปตามความปกติของแก้วว่ามันใสแล้วมันก็ดีที่สุดเราก็รู้ความดีเป็นที่จบแต่เราจะไม่ติดแม้แต่สิ่งที่ดีที่สุดไม่สำคัญมั่นหมายแม้แต่ในสิ่งที่ดีที่สุดที่เรียกว่าสายดินผ่านหนี้สินที่สะอาด สมมุติว่าอย่างไรก็ตามเราจะไม่ติดในภาคไหนเลยการยังติดภาคไหนอยู่จึงไม่ใช่นิพพานแท้เพราะงั้นพระพุทธเจ้าจึงใช้คำลำลองว่าไอ้สายนี้เป็นส่วนที่ดูหน้าดีกว่ามีแนวโน้ม