220103 มรณัสสติ(คุณชอบ ยโสธร)-พ่อท่าน-วัดบางนานอก-R068.txt

งคัจฉามิทุติยัมปิธัมมังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิธัมมังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิสังฆังสะระณังคัจฉามิทุติยัมปิสังฆังสะระณังคัจฉามิตะติยัมปิพุทธังสะระณังคัจฉามิพุทธังสะระณังคัจฉามิตะติยัมปิธัมมังสะระณังคัจฉามิธัมมังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิสังฆังสะระณังคัจฉามิเจริญธรรม เวรมณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิปาณาติปาตาเวรมณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิอธิบายเป็นธรรมเนียมและเป็นจารีตประเพณีทั้งเป็นสัจจะด้วยถ้าเป็นกล่าวขอแต่ปากและก็ทำสักแต่ว่าจารีตประเพณีอันนั้นไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้วก็ไม่เกิดผลอะไรเลยเพราะว่าเราเป็นกล่าวขอแล้วเราก็จะต้องอย่างน้อยก็ระลึกรู้สำนึกในจิตของเราว่าอันนี้หมายความว่าอย่างไรเราจะต้องเป็นผู้ได้ศึกษาศีลข้อที่ 1 ก็ตามข้อถึงข้อที่ 5 ก็ตาม เราก็จะต้องศึกษาให้ถ่องแท้ให้เข้าใจไปเสมอพระแต่ละองค์ที่ท่านมาให้พ่อที่ไปปฏิบัติท่านก็จะพึงพยายามให้ศึกษาให้ทำความเข้าใจเมื่อเราเข้าใจสิ่งใดเห็นจริงสิ่งใดสิ่งนั้นก็จะเป็นประโยชน์แก่เราถ้าเผื่อว่าไม่เข้าใจไม่เห็นจริงมันก็สักแต่ว่าทำเสียเวลาทำเสียแรงงานเปล่าๆถ้าจริงก็ที่ 1 นี้ปาณาติปาตาหมายความว่าเราจะประพฤติปฏิบัติด้วยหลักที่มีความหมายง่ายๆว่ายาฆ่าสัตว์เราจะต้องเป็นผู้ประพฤติให้ได้จริงเบื้องต้นและความหมายของศีลข้อนี้ก็ไม่ได้มีแค่นั้นยังมีลึกซึ้งไปกว่านั้นอีกเป็นหลักเกณฑ์ที่ ปฏิบัติเพื่อให้เกิดเมตตาคุณหรือเมตตาธรรมเพราะฉะนั้นเราจะต้องศึกษาความหมายนอกจากไม่ฆ่าสัตว์และทำอย่างไรอีกบ้างที่เราจะได้ประพฤติปฏิบัติตนให้เกิดเมตตาธรรมขึ้นที่จิตของเราจริงๆถ้าเราทำได้ยิ่งกว่าไม่ต้องฆ่าสัตว์นั้นได้เราก็ยิ่งจะเป็นผู้จะได้ธรรมะการได้ธรรมะนั้นเป็นความเจริญของมนุษย์ทุกคนแล้วถ้าผู้ใดได้ปฏิบัติได้พึงกระทำผู้นั้นก็จะได้จริงขอให้ศึกษามีศีลสิกขาเอาไปปฏิบัติจนเกิดถึงจิตเรียกว่าสมาธิหรืออภิสิทธิ์และเราก็จะได้ดูผลได้รับ ได้รับทราบผลเห็นด้วยปัญญาของเราว่าฝนนั้นทำให้เราเจริญจริงทำให้เราเป็นสุขจริงเพราะอำนาจของศีลนี่แหละเป็นเรื่องดีที่สุดอภินันท์ทานาเวรมณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิตัดศีลข้อที่ 2 นี่ท่านมีความมุ่งหมายที่จะให้เราปฏิบัติเพื่อจะละโลภะรักความโลภแสดงความหมายขั้นหยาบๆง่ายๆต้นๆท่านแปลกันเอาไว้มานานแล้วแล้วก็บังคับบัญชาการมานานแล้วว่าอย่าลักทรัพย์หรือว่าอย่าเอาของที่ไม่ใช่ ของเราโดยเขาไม่ให้เขาไม่อนุญาตหรือเอาของของเขาในฐานะแห่งขโมยเราอยากกระทำอันนี้เป็นความโลภที่หยาบกร้านเป็นความโลภที่ต่ำที่สุดโดยเอาของที่เขาไม่อนุญาตถ้าสูงขึ้นมากว่านั้นเราไม่เอาของเขาแล้วเราก็จะต้องเป็นผู้ที่ไม่พยายามทำให้จิตใจอยากได้ของของใครๆถ้าของใดที่เราเห็นว่าสมควรสมเหมาะที่เราควรจะเป็นควรจะมีบ้างเราก็สร้างขึ้นหรือผู้ใดสามารถสร้างเก่งแล้วสามารถมีมากแล้วนอกจากไม่เอาของเขาแล้วไม่โลภเอาของใครแล้วเรา จะไม่หวงแหนไม่โลภไว้อาจจะแจกจ่ายเจือจานเกื้อกูลคนอื่นก็ได้ด้วยศีลข้อนี้มีความหมายถึงป่านนั้นต้องศึกษาและก็ทำให้ถูกตรงจะเป็นผู้เจริญกาเมสุมิจฉาจาราเวระมะณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิสตรีมข้อที่ 3 นี้ท่านให้ลดราคาหมายเหตุรถราคารเรื่องแรกก็คือเรื่องของเมถุนเรื่องของผู้หญิงผู้ชายเพราะงั้นในขั้นต้นขั้นที่อนุโลมกิเลสนี้ ก็เรื่องผู้หญิงผู้ชายแล้วก็อย่าไปละเมิดสิทธิ์ผัวเขาเมียใครอย่าไปผิดแม้แต่ลูกของผู้ที่พ่อแม่เขาไม่อนุญาตแม้แต่คนที่เป็นลูกจ้างก็ตามที่นายเขายังไม่อนุญาตหรือว่าเขายังไม่ได้ตกลงรับรู้ยินยอมอย่างนี้เป็นต้นท่านบอกว่าอย่าไปละเมิดอย่าไปยุ่งเกี่ยวแต่โดยความมุ่งหมายก็เพื่อที่จะให้รถราคะปัญหาต่างๆอย่างแท้จริงเพราะว่าถ้าผู้ใดลดราคะตัณหาได้แล้วจึงผู้นั้นก็เจริญผู้นั้นก็เป็นสุขจะเป็นสุขอย่างแท้จริงอย่าหลงผิดว่าการได้เสพสมนั้นเป็นความ อันนั้นเป็นเรื่องหลอกเป็นเรื่องที่เป็นมายาเป็นเรื่องที่มันเป็นกิเลสติดมาในสันดานมนุษย์มามากแล้วในสัตว์โลกมามากแล้วถ้าเราเป็นผู้ที่เป็นมนุษย์ที่ได้มีศาสนาเราก็จะต้องศึกษาและพยายามที่จะเรียนรู้สัจธรรมอย่างนี้และลดละลงมาให้ได้แม่รถมาได้แค่หัวเดียวเมียเดียวบริสุทธิ์ผู้นั้นก็ยังถือว่าเป็นผู้ที่เป็นอริยะได้ไม่ละเมิดแล้วก็ไม่มากไม่มายอย่างนี้ก็จะอยู่เป็นสุขได้ถ้ายิ่งได้รถมากกว่านั้นได้จนกระทั่งภาษีข้อนี้ยกเป็นอับพรหมจรรย์ก็คือไม่เกี่ยวไม่คล่องเรื่องผู้หญิงผู้ชายเลยนั่นยิ่งเป็นอริยะที่สูงขึ้นไปอีกผู้ใดทำได้ผู้นั้นก็เป็นจริงและเป็นเอง เอาไปแต่งตั้งแต่ว่าสัจจะมันเป็นของจริงมุสาวาทาเวระมะณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิตัดสินคนนี้ท่านก็ให้ระมัดระวังปากคลองภาษี 3 ข้อแรกนั้นน่ะเป็นศีลที่เกี่ยวกับกายหยาบเกี่ยวกับรูปใหญ่ๆเรื่องยาวๆเรื่องง่ายๆเข้าใจได้ง่ายถ้าผู้ใดไม่ละเมิดสิทธิ์กายกรรมหรือว่าเรื่องหยาบๆนั้นแล้วปากคอที่เราใช้คำพูดต่างๆแล้วก็ให้ระมัดระวังปากคอยาเปล่าให้เป็นภัยต่อการฆ่าสัตว์แม้ว่าเรา ผ่าแล้วเราก็ไม่ควรไปบอกให้ใครฆ่าเราไม่รับทรัพย์ใครก็อย่าไปพูดให้ใครลักทรัพย์ใครเราไม่ผิดผัวเขาเมียใครก็เราอย่าไปยุ่งแหย่ให้เกิดการผิดผัวเขาเมียใครขึ้นอย่างนี้เป็นต้นหรือแม้แต่เราจะพูดแทนพูดไทยพูดออกเสียงพูดเพ้อเจ้อต่างๆก็ให้ระมัดระวังปากคอเราจะเป็นผู้ที่มีศีลอันสูงเป็นผู้ที่เป็นอริยะหรือว่าเป็นผู้เจริญที่แท้จริงได้อย่างแท้จริงสุราเมระยะมัชชะประมาทัฏฐานาเวระมะณีสิกขาปะทังสะมาทิยามิ ภาษีข้อที่ 5 นี้เป็นศีลสำคัญเป็นศีลข้อที่มุ่งหมายถึงจิตหมายความว่าจิตเมาหรือจิตเสพติดสุราก็แปลว่าเมามีระยะก็หมายถึงความเมามายมัดผักก็แปลถึงความเมามายหมายถึงความเมามายแต่ว่าความเมามายแต่ละ 3 ระดับนั้นสุราก็ดีมีระยะก็ดีมักจะพอดีมันไม่ได้เมามายอย่างที่เรียกว่าซ้ำกันไม่ได้มีความหมายแคบๆมีความหมายเป็นระดับ สุรานั้นแปลว่าการเมามายที่ของยามต่ำมีระยะก็เมามายชั้นที่เรียกว่ายังพออนุโลมจะสูงขึ้นมาหน่อยมัดพระนั้นเป็นการเมามายขั้นละเอียดลึกซึ้งแต่เราได้ถูกแปลคำนี้มาว่าน้ำเมาหมดสุราก็แปลว่าน้ำเมามีระยะก็แปลว่าน้ำเมาวัดค่าก็แปลว่าน้ำเมาซึ่งเป็นการแปลที่ผิดความหมายเพราะว่าพระพุทธเจ้าจะไม่พูดน้ำเมาน้ำเมาน้ำเมาซ้ำๆกันเล่นๆดื้อๆอย่างนั้นเป็นอันขาดเพราะว่ามันมันไม่มีไม่มีอะไรครับปัญญาที่คุณจะไม่โง่ถึงขนาดนั้นที่จะมาจัดว่าจงอย่าดื่มน้ำเมาแล้วเมาแล้วเมาแล้วเมาอะไรซ้ำๆอยู่ทั้ง 3 คำไม่เป็นไปได้ คำว่าเมาคำนี้จึงมีความหมายดังกล่าวแล้วขอให้ศึกษาถ้าไม่ศึกษาเราก็จะมีความรู้ตื้นๆแล้วก็ทำไม่ถูกศาสนาจะไม่มีผลเพราะศีลไม่มีความหมายแล้วก็ความหมายมันไม่หุ้มรอบเพราะคำว่าเมานี้ในระยะในความหมายต้นๆง่ายๆของคำว่าสุรานี่เป็นเบื้องต้นของทุกคนที่เป็นพุทธศาสนิกชนจะต้องคำนึงก็คือจะต้องละเว้นความเมาที่หยาบต่ำที่เรียกว่าสุระหรือสุราหรือกล้าสุริยะแปลว่ากล้ากล้ามาให้ได้ดังที่ได้กล่าวย้อนไปแล้วว่าแม้แต่เราจะมีจิตใจอำมหิตโหดร้ายฆ่าสัตว์เราก็จะต้องพยายามรักษาใจอย่าให้จิตใจโหดร้ายมีโทสะอย่า ถึงกับฆ่าสัตว์ได้เป็นอันขาดอย่างนี้ก็เป็นปฏิบัติถึงจิตอย่าให้เรามีจิตใจโลภจัดจนกระทั่งขโมยของเขาก็ได้อย่างนี้เป็นต้นต้องให้ถึงจิตปฏิบัติศีลต้องถึงจิตปฏิบัติศีลไม่ได้หมายความว่าได้แค่กายแต่ไม่ดีถ้าปฏิบัติศีลได้แก่กายกับวัคซีนไม่มีการบรรลุการปฏิบัติศีลจะบรรลุถึงนิพพานดังความหมายตอนท้ายพระทุกองค์ก็จะบอกเราอยู่ทุกทุกครั้งว่าสีนี้พาไปถึงนิพพานนิพพานไม่ได้หมายความว่าแค่กายและวจีเพราะฉะนั้นการปฏิบัติศีลจึงจะต้องถึงจิตอย่างแท้จริงจึงจะเรียกว่าปฏิบัติดีถึงขั้นปกติคือหมายความว่าจะต้องปฏิบัติ เป็นสิทธิ์ของเรานั้นไม่ต้องฝืนไม่ต้องอดไม่ต้องทนไม่ต้องลำบากปฏิบัติได้ถูกต้องตามศีลกำหนดและจิตใจของเราก็เป็นได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากจิตใจว่างจิตใจไม่ต้องหนักหนาเหน็ดเหนื่อยไม่ต้องลำบากลำบนเลยจริงๆถ้าเรียกว่าถึงจิตครับในความหมายการเมาสิ่งที่หยาบที่สุดก็คือเมาอบายมุขเช่นว่าเมาการพนันนี่เป็นสุราเมาสิ่งเสพติดที่ยามต่ำไม่ว่าเป็นเฮโรอีนไม่ว่าแต่ของที่เป็นสิ่งเสพติดที่ยาเสพติดไปจนกระทั่งถึงแม้น้ำเมาน้ำเบียร์น้ำเหล้าอะไรต่างๆก็ตามก็อยู่ในความหมายข้อสุราเสพติดการละเล่นมหรสพก็เป็น เที่ยวกลางคืนก็คือการเมาที่เรียกว่าสุราพบมิตรชั่วก็เรียกว่าการเมาที่เรียกว่าสุราแม้จะเกลียดคร้านก็เป็นการเมาใครเมามายเสพติดกันเกียจคร้านก็เป็นเรื่องของสิ่งที่จะต้องศึกษาและปรับปรุงตนในข้อสุราทั้งสิ้นส่วนข้อมีระยะนั้นก็ผู้ปฏิบัติข้อต้นได้แล้วก็เขยิบเลื่อนขึ้นมาปฏิบัติอีกเรายังเมาเช่นว่าเมาราบเมายศเมาสรรเสริญอย่างนี้เป็นต้นหรือเมาในโลกียสุขที่น่าจะเลิกได้แล้วน่าจะละได้แล้วที่หยาบๆใหญ่ๆอยู่อย่างนี้เป็นต้น เรียกว่าเมาลาภยศสรรเสริญรายการเหมือนกันเมากามคุณเมากามคุณ 5 อย่างนี้ก็เป็นต้นเรียกว่ามีระยะแล้วจะต้องศึกษาเป็นระดับเป็นขั้นตอนให้เบื้องต้นทำกลางบั้นปลายให้ดูดีส่วนมัดชะนั้นเป็นการเมาที่ลึกซึ้งเรียกว่าเมาถึงขั้นอัตตาตัวตนเมาถึงทางด้านจิตในจิตเป็นความรู้ขั้นสุดคุ้มประเทศเมื่อเรียนรู้อย่างแท้จริงเรียนธรรมะที่แท้จริงแล้วเราจะก้าวเข้าไปถึงการเมาจิตเมาตัวเมาจนแล้วก็จะละเลิกเว้นเพราะฉะนั้นศีลข้อที่ 5 นี้จึงเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งเป็นศีลที่สำคัญที่จะต้องพยายามศึกษามีศีลสิกขาแล้วเราจะปฏิบัติไปจนกระทั่งถึงเกิดสินค้าและเกิดปัญญาสิกขาได้ อย่างแท้จริงแล้วก็ขอให้สมาทานผู้จะสมาทานเป็นภาษาบาลีก็จะมาทานอิมานิปัญจะสิกขาปะทานิสะมาทิยามิตัดสินนี่แหละจะพาเราไปสู่สุคติภาษาบาลีท่านก็ว่าสีเลนะสุคะติงยันติและศีลนี่แหละจะพาเราไปสู่การเจริญด้วยโภคทรัพย์ทั้งโภคทรัพย์วัตถุและทั้งโภคทรัพย์ที่เป็นอริยทรัพย์ภาษาบาลีท่านก็ว่าสีเลนะโภคะสัมปะทาและศีลนี่แหละจะพาเราไป ผ่านภาษาบาลีก็ว่าสีเลนะนิพพุติงยันติเพราะฉะนั้นศีลจึงเป็นเรื่องวิเศษสุดอัสมาสีลังวิโสทะเยขอพรศักดิ์ภะคะวะโตอะระหะโตสัมมาสัมพุทธัสสะนะโมตัสสะภะคะวะโตอะระหะโตสัมมาสัมพุทธัสสะนะโมตัสสะภะคะวะโตอะระหะโตสัมมาสัมพุทธัสสะความเจริญธรรมญาติโยมทั้งหลาย วาระวันนี้โอกาสนี้อาตมาได้รับนิมนต์มาแสดงธรรมเทศนาในงานที่เรียกว่างานศพและผู้ที่เป็นศพหรือผู้ที่ได้จากไปเราใช้ภาษากันง่ายๆว่าจากไปก็เป็นผู้ที่อาตมารู้จักดีตั้งแต่ครั้งยังมีชีวิตอยู่และยิ่งรู้จักดียิ่งขึ้นและสนิทชิดเชื้อยิ่งขึ้นในบั้นปลายชีวิตของคุณชอบมากขึ้นเรื่อยๆเพราะคุณชอบใฝ่ธรรมคุณชอบได้ ปฏิบัติธรรมคุณชอบปฏิบัติจนบรรลุเป็นอริยบุคคลโดยการบรรลุถึงทั้งภายนอกบรรลุถึงทั้งภายในเพราะเป็นผู้ได้ศึกษาธรรมะอย่างแท้จริงโดยเลือดโดยเนื้อโดยจิตวิญญาณโดยความเป็นชีวิตของคุณชอบเท่าที่อาตมาได้รู้จักชีวิตเบื้องหลังคร่าวๆไม่มากเลยเพราะอาตมาไม่ใช่ช่างตัดช่างใส่ไม่ค่อยได้สอบผ่านถึงเรื่องประวัติเก่าประวัติหลังอะไรกันนักผู้ใดพบกันผู้ใดคบหากันก็พยายามดูดึงพยายามที่จะให้ความรู้หรือว่าให้ความเข้าใจในเรื่องของพระธรรมเสมอเรื่องของ ภูมิหลังจึงไม่ค่อยได้รู้อะไรมากนักแต่ก็พอได้รู้ที่ได้รู้ก็เพราะว่าได้อ่านบทความที่คุณชอบเขียนตอนไม่นานมานี้เองเขียนไปลงหนังสือชาวไทยก็เก็บได้จากประวัติเดิมๆที่คุณชอบได้เล่าเอาไว้ในบทความเหล่านั้นบ้างนอกวันนั้นอาตมาก็ไม่รู้จริงๆไม่รู้ถึงภูมิหลังและเบื้องหลังหรือว่าชีวิตเป็นยังไงรับราชการมาบ้างหรือไม่อะไรยังไงอาตมาไม่รู้รู้แต่ว่าเป็นตำแหน่งรองผู้อำนวยการอยู่ที่โรงงานไม้อัดเท่านั้นแหละแต่เรื่องราวนั้นไม่ได้สำคัญอะไรมากมายสำคัญที่ว่าตัวผู้ที่อาตมาได้รู้จักนั้นเป็นผู้มีจิตใจอย่างไรเป็นผู้ปรารถนาอย่างไร แล้วก็จะพากันไปสู่จุดที่ดีที่สุดประเสริฐที่สุดที่อาตมาเองก็เป็นผู้ที่ได้ไปหาสิ่งที่ดีที่สุดใฝ่หาสิ่งที่ประเสริฐที่สุดของความเป็นมนุษย์อาตมาก็ใฝ่หาได้โดยการไม่เห็นจุดที่ได้เป็นธรรมะขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้านี่แหละว่าเป็นสูงสุดอาตมาก็จนกระทั่งปฏิบัติประพฤติตามจนได้เห็นทางที่สว่างที่ประเสริฐและก็ยืนยันมาละอาชีพทางโลกทุกประการมามีอาชีพนี้คืออาชีพสืบสานศาสนาอย่างแท้จริงเพราะฉะนั้นกิจการหรืองานที่อาตมาจะทำอยู่ใครก็ตามที่มาพบกันมาอาตมาก็มีหน้าที่ ที่จะพาไปสู่สิ่งที่อาตมาเห็นแน่แท้เลยว่าสิ่งนี้สูงที่สุดประเสริฐที่สุดสำหรับมนุษย์ควรได้และอาตมาก็ยืนยันประกาศทุกที่ว่ายิ่งโลกยิ่งสังคมมนุษย์งานวันขึ้นจนปัจจุบันนี้และในโอกาสอย่างปัจจุบันอย่างนี้เวลาอย่างนี้มันยิ่งเห็นความทุกข์ร้อนมันยิ่งเห็นความสับสนความวุ่นวายที่ท่านเรียกเป็นภาษาทางธรรมท่านก็เรียกว่าทุกอริยสัจเป็นทุกข์จริงๆแต่ถ้าเผื่อว่าผู้ที่ไม่เห็นมันก็จะอยู่ในกองทุกข์อยู่อย่างนั้นตลอดกาลยิ่ง มากมายเกลื่อนกล่นโลกหรือสังคมทุกวันนี้ถ้าใครไม่ปฏิเสธซึ่งความจริงจะเห็นว่ามันหาสันติสุขไม่ได้จึงยิ่งเป็นความจำเป็นที่จะต้องช่วยกันได้พ้นสันติสุขให้พ้นมาสู่ความสันติสุขเพราะว่ามนุษย์ทุกคนคงไม่มีใครปฏิเสธว่าเราเกิดมาเนี่ยเราก็มาเพื่อที่จะมาหาสิ่งที่ถูกที่สุดคือสันติที่สุดถ้าคำว่าสันติธรรมนี้หมายความว่ามันอยู่ได้อย่างเรียบร้อยราบรื่นสุขเย็นไม่ต้องทรมานทั้งกายไม่ต้องทรมานทั้งใจและอาตมาก็มองไม่เห็นว่าอะไรที่จะ สุดที่จะช่วยมนุษย์ได้ยิ่งไปกว่าธรรมะยิ่งทุกวันนี้แล้วยิ่งมองไม่เห็นเลยว่าอะไรจะแก้ปัญหาของสังคมหรือปัญหาของมนุษย์ชาติได้นอกจากธรรมะมนุษย์ทุกวันนี้เก่งเล่าเรียนกันมากศึกษาทางด้านวิชาการทางเทคนิคต่างๆที่เรียกว่าพวกเทคโนโลยีต่างๆเก่งเก่งจริงๆไม่ใช่ไม่เก่งเพราะว่าสามารถที่จะหยั่งถึงจะวิเคราะห์เอามาผสมกันเอามาผลิตเอามากระทำอย่างโน้นอย่างนี้ได้อย่างเก่งที่สุดสร้างสรรค์ได้เก่งแต่มนุษย์ก็ไม่ได้พ้นทุกข์มนุษย์ก็ไม่ได้ผลการเดือดร้อนเลยเพราะว่าจิตใจของมนุษย์ ลดความโลภไม่ได้ลดความโกรธมนุษย์มันทุกข์เพราะว่ามีการแก่งแย่งเบียดเบียนทำทุกข์ให้แก่กันและกันไม่เอื้อเฟื้อเกื้อกูลโอบอ้อมอารีต่างคนต่างเห็นแก่ตัวต่างคนต่างที่จะโลภโมโทสันอาตมากล่าวอย่างนี้จะกล่าวไปอีกเท่าไหร่เท่าไหร่ร้อยเรียงภาษากล่าวลงไปอีกเท่าไหร่อาตมาก็แน่ใจว่าพวกคุณก็จะเข้าใจและเห็นอยู่เพราะฉะนั้นอาตมาจะไม่กล่าวละเป็นแต่เพียงแต่แนะขึ้นมาเท่านั้นว่าสังคมมนุษย์ทุกวันนี้เดือดร้อนไม่ว่าจะในประเทศไทยทั่วโลกเพราะเหตุว่าใครทำมาอาตมาขอยืนยันแล้วก็ขอให้ทุกๆคนช่วยเอาไปคิดด้วยเถิด ว่าอะไรจะแก้ไขมนุษย์ได้แม้แต่พวกคุณเองทุกวันนี้เนี่ยคุณเรียนๆๆศึกษาศึกษาแต่คุณได้ศึกษาธรรมะบ้างไหมคุณศึกษาอะไร 108 ศึกษาวิธีหาเงินก็เก่งกันล่ะเป็นสาวที่วิธีที่จะพัฒนายศก็เก่งกันล่ะศึกษาวิธีที่จะเพิ่มสรรเสริญให้แก่ตัวเองก็เก่งแล้วก็พยายามที่จะแสวงหาแต่โลกียสุขเสกถ้าเผื่อว่าเสื่อมลาภก็ทุกข์เสื่อมยศก็ทุกข์เสื่อมสิ่งอื่นหรือว่าได้รับการนินทาไม่เป็นคำสรรเสริญก็ทุกข์หรือว่าแม้ไม่ได้ความความที่เป็นโลกียปลุกเสกก็ปล่อยทุกข์ เป็นอยู่อย่างนั้นตลอดและยิ่งถูกหลอกด้วยโลกียะที่เขาจะหลอกว่าอย่างนั้นแหละจะสุขอย่างนี้แหละจะสุขมากมายเหลือเกินคนหยุดยั้งไม่ได้เพราะไม่รู้เพราะเข้าใจไม่ได้มีอวิชชาที่แท้จริงเพราะฉะนั้นจึงพลอยทุบแล้วก็แข่งแย่งเห็นแก่ตัวกันอยู่ตลอดมนุษย์ที่เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจำนวนมากในโลกมีคนละโลกเพิ่มขึ้นเมืองไทยมีอัตราการเกิด 2 นาทีครึ่งต่อคนไม่ช้าไม่นานเลยอาตมาเกิดมาเรียนหนังสือจำความได้พลเมืองในเมืองไทยที่อาตมาเคยท่องตั้งแต่เริ่มเรียนหนังสือพลเมืองไทยมี 16 ล้านคน 18 ล้านคนอาตมาเรียนหนังสือเริ่มเรียนหนังสือพลเมืองในเมืองไทย 18 ล้านคนเนี่ยอา มีอายุผ่านเข้ามา 34 10 กว่าปีพลเมืองไทย 45 ล้านคนแล้วช่วงระยะยังไม่ทันไปถึงไหนเลยอาตมาก็ยังไม่ทันตายเลยการทวีขึ้นมาจาก 18 ล้านคนมาถึง 45 ล้านคนเนี่ยการแก่งแย่งการเดือดร้อนมีมากก็เหลือขนาดนั้นเพราะว่าเราไม่ศึกษาธรรมะอย่างแท้จริงสิ่งที่จะลดความทุกข์ร้อนลงนั้นอาตมามองไม่เห็นทางขอให้ได้ช่วยกันพยายามไตร่ตรองพยายามที่จะคิดให้มากๆแรงได้แบ่งบุญรอดได้แบ่ง อย่าเอาไปศึกษาธรรมะแค่ใดในวันหนึ่งวันหนึ่งพระพุทธศาสนาอะไรมารับทุกๆอย่างทุกๆสิ่งที่คุณศึกษาอยู่ทุกวันนี้ก็ดีล่ะแต่ว่าธรรมะเป็นของขี้ริ้วธรรมะเป็นของหน้าเมินธรรมะเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจมากนักหรืออาตมาเห็นว่าทำไมนี่เป็นประโยชน์เหลือแสนธรรมไม่เป็นประโยชน์อย่างสุดซึ่งสำหรับอาตมาและอาตมาขอตายอยู่กับธรรมะแล้วจริงๆฝากผีฝากไข้อาตมาเข้าใจเจ้าชายสิทธัตถะเข้าใจจริงๆว่าเจ้าชายสิทธัตถะมีความมาพยากรณ์ว่าจะใช้สิทธัตถะนั้นถ้าอยู่ทางโลกจะได้เป็นถึงจอมจักรพรรดิคลั่งพร้อมบริบูรณ์อย่างแท้ แต่ถ้ามาทางธรรมก็จะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคำว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสมัยนั้นมันยังไม่ยิ่งใหญ่อะไรนักหรอกคำว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าน่ะแต่เดี๋ยวนี้ยิ่งใหญ่เพราะว่าสัจธรรมวันนี้ยืนยงมาพิสูจน์อ้าวทนทานต่อการพิสูจน์เป็นสัจธรรมที่มันยังไม่มีใครสามารถล้มล้างได้แต่จะทำนั้นจึงยิ่งใหญ่มันก็มาพระพุทธเจ้าจึงยิ่งใหญ่แต่เจ้าชายสิทธัตถะแม้สมัยนั้นก็ยังไม่ได้ใจดีต่อตำแหน่งจอมจักรพรรดิเพราะว่าตำแหน่งจอมจักรพรรดินั้นน่ะทุกคนรู้ว่ามันยิ่งใหญ่ไม่ว่ายุคใดสมัยใดคนแรกออกมาต้องการลาภยศสรรเสริญโลกเป็นธรรมดาไม่ต้องเตรียมสอนกันเลยไม่ต้องเล่าเรียนกันหรอก ไว้ตำแหน่งจอมจักรพรรดิทุกคนต้องการปรารถนาเจ้าชายสิทธัตถะก็ยังไม่ได้ศึกษาหรือว่ายังไม่ได้มีความตั้งใจก็มีความนึกคิดอย่างโล่งๆได้เหมือนกันแต่แท้จริงถ้ามีภูมิมากแล้วท่านไม่หลงไหลเพราะงั้นแม้แต่พระราชบิดาจะพยายามให้อยู่ในทางโลกถ้าใครได้เรียนประวัติศาสตร์พระพุทธเจ้ามาก็จะรู้ดีสุดท้ายก็ยังดึงรังของท่านไว้ในโลกเพื่อที่จะเป็นจอมจักรพรรดิไม่ได้ท่านละทิ้งทรัพย์สินทางอันมหาศาลและยิ่งยศตำแหน่งอันจะอันยืนยงอยู่แล้วเราเป็นราชทายาทอยู่จริงแล้วล่ะแล้วต่อจากนั้นไปก็จะได้เป็นจอมจักรพรรดิตามที่ท่านจงมีวิชาการ เรียนมาตั้ง 18 วิชามีความเก่งสามารถที่จะแสดงมาแล้วแสดงภูมิในทางที่จะเก่งทั้งด้านที่จะปกครองประเทศเช่นว่าท่านสามารถที่จะชนะทางด้านยิงซ้อนสามารถที่จะแสดงทางด้านวิชาทางโลกที่จะปกครองบ้านเมืองท่านก็ได้แสดงแล้วไม่ใช่ไม่ได้แสดงแต่ถึงตอนนั้นก็ตามท่านก็ไม่ได้ไปใหญ่ดีในสิ่งเหล่านั้นเลยสิ่งที่มาเป็นทางธรรมนี่ดีกว่านักหรือถ้าเรากราบเคารพอยู่จุดล่าสุดเขียนว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นยอดเขาจะกล่าวแต่ปากหรือไรเราได้นึกคิดบ้างไหมว่าชีวิตของเราเนี่ยเราว่าเรายกวัดมาพระพุทธเจ้าหรือว่าศาสนาพุทธที่เป็นศาสนาที่สูง เคารพบูชาเทิดทูนแต่เราได้ฝ่ายเราได้ศึกษาเราได้เอาเวลามาเสียสละในทางที่จะได้ธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่าไหร่ขอให้คำนึงขอให้ลองนึกคิดดูสิบางคนชีวิตแก่แล้วใกล้ฟังแล้วจวนจะต้องดับขันไปเช่นคุณชอบแล้วคุณชอบเป็นชีวิตที่ถึงแม้จะอย่างไรก็ตามก็เป็นชีวิตที่ยังได้กำไรอยู่อย่างยิ่งเพราะก่อนจะถึงการระดับขันคุณชอบไปเตรียมตัวและคุณชอบได้ทราบถึงพระธรรมได้เข้าใจในพระธรรมได้เกิดจากภาวะไม่ใช่ความเชื่อ ไม่ใช่ความเชื่อแต่ตามๆกันมาไม่ใช่ความเชื่อตามจารีตประเพณีไม่ได้ความเชื่อแต่แค่อ่านตำราคุณชอบปฏิบัติประพฤติธรรมจนเกิดศรัทธาถึงจิตถ้าใครที่อยู่ด้วยจะรู้ว่าคุณชอบเนี่ยตอนหลังๆเนี่ยท่านพยายามที่จะช่วยเหลือเฟืองท้ายคนให้ไปทำตั้งหมู่ตั้งกลุ่มตั้งชมรมพยายามที่ทำตนเป็นพระเพราะตัวท่านเป็นพระแล้วคุณชอบเป็นพระอาตมาขอยืนยันว่าคุณชอบเป็นพระเป็นพระอริยะไม่ใช่พระธรรมดาไม่ใช่สมมติด้วยเป็นพระที่เกิดผลผลิตที่ได้รู้ได้เห็นได้เข้าถึงเกิดกับปีเกิดศรัทธาพระไม่ใช่การกระทำงมงายศรัทธาต่างๆเข้ามาเฉยๆไม่ใช่เพราะคุณชอบในฝ่ายธรรมและแบบประพฤติธรรมที่ ถ้าใครอยู่ใกล้ชิดจะรู้ถ้าใครติดตามถ้าใครได้เข้าใกล้จะรู้จะเข้าใจเพราะฉะนั้นแรงศรัทธาด้วยแรงเห็นความจริงเนี่ยมันจึงแรงจะเห็นได้ว่าคุณชอบพยายามที่สุดและแม้ที่สุดที่ได้จากกันวันนี้ก็ดับขันอาตมาเรียกกันว่าคุณชอบดับขันธ์ในสนามรบสนามรบนี่คือสนามรบทางธรรมคุณชอบพยายามที่สุดที่จะช่วยเหลือเกินควายคุณชอบพูดกันเสมอว่าฉันเลี้ยงลูกที่อยู่โรงงานเนี่ยถ้าปกครองอย่างลูกปกครองอย่างพยายามที่จะช่วยเหลือเกินกว่าอันนี้อาตมาเองจะเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนหรือเปล่าที่ทำไปเพราะพวกคุณอยู่ทางโรงงานจะอยู่ใกล้ชิดมามากกว่าจะมาจะต้องรู้ดี พยายามที่สุดที่จะให้ได้ดีได้สิ่งที่ดีที่สุดมาครั้งหลังนี้คือธรรมะก็พยายามที่จะเอาธรรมะนี้มาแจกจ่ายเจือจางพยายามที่จะให้ทุกคนสนใจที่จะได้ฟังด้วยวิธีทางใดๆก็พยายามทำทั้งๆที่ถูกขัดถูกขวางถูกต่อต้านถูกกล่าวหาคุณชอบไม่ได้มีเจตนาร้ายขอให้คิดดีๆขอให้ทุกคนคิดยิ่งใครที่ทำงานอยู่ด้วยกันและขอให้ทุกทีคุณชอบเจตนาร้ายอะไรคุณก็ไม่ได้เจตนาร้ายเลยเจตนาดีจริงๆแล้วก็พยายามลงทุนลงแรงอุตสาหกรรมวิริยะถ้าหากวิริยะจริงๆที่จะให้ทุกคนได้รับอย่างที่คุณชอบได้รับชอบได้สิ่งที่ดีการหาเงินคุณชอบก็รู้ว่าได้เงินมัน การหายศแน่นอนคุณชอบก็ต้องรู้เพราะคุณชอบไม่ใช่คนโง่อะไรไม่ใช่คนที่อีเดียดอะไรการได้รับสรรเสริญก็ดีในทางโลกคุณชอบก็ต้องรู้แต่การที่ได้สิ่งที่เป็นธรรมะนี้มันดียิ่งกว่าได้ลาภมันดียิ่งกว่าได้ยศมันดียิ่งกว่าได้ฉันเดินได้โลกียสุขอีกคุณชอบจึงพยายามที่จะเน้นสิ่งที่ดีที่สุดนี้ให้แก่คนที่ท่านเองท่านปกครองท่านรักก็พยายามที่จะถ่ายทอดพยายามที่จะจูงดึงพยายามที่จะกระทำจนแม้ที่สุดครั้งที่ 2 ก่อนตายก็ตายเป็นการที่จะพยายามโยงใยแทนที่จะพยายามแจกธรรมะและสัมมาถือว่าตายกลางสนามรบแห่งธรรมะยื่นไมโครโฟนไปในขณะที่กล่าว ขอนิมนต์พระขึ้นเทศน์ในวันฉลองปีใหม่อะไรกันก็ตรวจตามอาตมาดูเหมือนจะเป็นวันยังงั้นวันที่ 30 ใช่ไหมฉลองปีใหม่ไหมแล้วก็ได้พบลงในตอนขอยื่นเสร็จก็ฟุบลงอาตมาก็ฟังข่าวนะเพราะว่าอาตมาไม่ได้มาเทศน์เองพระองค์อื่นประเทศในวันนั้นซึ่งเป็นสิ่งที่ตั้งอกตั้งใจมากในปรารภอาตมาหลายอย่างและพยายามที่จะช่วยเหลือเฟือควายอาตมาในทุกคะแนนเท่าที่จะมีแรงมีฤทธิ์มีความสามารถที่จะพอเป็นไปได้ขนาดลงทุนลงนอนขับรถเองพาอาตมาไปทั้งกลางคืนกลางค่ำไปเทศน์ในต่างจังหวัด แต่กูชอบแบบไม่ได้กระทำอย่างนั้นซึ่งที่จริงตำแหน่งอย่างขนาดคุณชอบไม่มีความจำเป็นอะไรเลยไหว้วานใครหรือว่าจะให้ลูกน้องใครสักคนนึงขับรถไปให้อาตมาก็ย่อมทำได้แต่มันชอบไม่ได้กระทำเพราะเห็นว่ามันชอบเองไม่ใช่ว่าแต่จะเพียงบริการอาตมาเท่านั้นแต่คุณชอบเข้าใกล้ชิดเข้าศึกษาเข้ากระทำการรู้แต่เป็นรองไปกับอาตมาไปกันยังไงไปนอนกลางดินกลางทรายไปนอนใต้ต้นหมากร่มไม้เป็นผู้ปฏิบัติธรรมเหมือนอย่างพวกอาตมาถ้าใครรู้ก็จะรู้คุณชอบไปนอนกันอาตมาพาไปนอนกลางดินกลางทรายไปนอนใต้ร่มไม้โคนไม้คนได้เหมือนพระพุทธมนต์คุณชอบผมไปอย่างนี้เป็นต้นซึ่งเป็นเรื่องของสิ่งที่มันเกิดในจิตในใจจริงๆ พระพุทธเจ้าซึ่งเป็นถึงรัชทายาทเป็นคนระดับเจ้าชายเป็นคนระดับสูงท่านยังเสียสละชีวิตมานอนกลางดินกลางทรายมากระทำอย่างนี้มันมีความสำคัญยังไงคุณชอบก็ต้องพยายามศึกษาเหมือนกันแล้วก็ได้ทดสอบแล้วก็ได้รู้ได้รับทราบไม่ทราบซื้อของจริงแต่รู้อะไรก็ได้ที่มันพูดในปากไม่ได้หรอกไม่พอเพียงแต่ว่าสิ่งที่ได้รับสัมผัสได้เรียนรู้เหล่านั้นมันเป็นธรรมะมันเป็นของจริงจะยิ่งมีความมีคำอธิบายแล้วก็มีสภาวะธรรมที่ม