220114 หลักการปฏิบัติในกิจตน-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ018.txt

อะไร ตามแต่นึกว่าแกจะเข้าห้องไปปฏิบัติเลยเข้าไปถึงก็จะต้องรวบรวมสติควบคุมระมัดระวังมีรูปแบบเป็นจิตเป็นการเลยไปทีเดียวหรือไม่ก็ให้มันนั่งมายืนเหมือนเดิมเป็นเดินจงกรมกล่าวอย่างอะไรต่างๆนานาชนิดซึ่งเป็นพิธีเหมือนกันมันเป็นวิธีที่ให้ฝึกอาการฝึกแบบนั้นเป็นการฝึกอย่างช้าอย่างเอ่อให้เป็นรูปชัดๆๆเหมือนกับกระทำการเด็กอ่อนเด็กอนุบาลที่จะต้องให้รู้วิธีการกระทำนี้มันเข้าร่องเข้ารอยเพื่อที่จะให้เราหยุด เพื่อที่จะให้เราผูกสติอยู่กับระบบอยู่กับคำกิริยาที่เราเองเคลื่อนไหวเราเองจะเดินจงกรมกว่าให้รู้ว่าเรากำลังเดินให้สติผูกอยู่ที่การขณะกำลังก้าวกำลังเดินทุกอย่างมันมีสิ่งที่จริงมันมีสิ่งที่จะกระทำให้เราเอาใจใส่มีระบบที่จะทำให้เราฝึกปรือผู้ที่ยังทำเร็วยังสติไม่ทันยังเข้าใจถึงสติปัฏฐานที่จะเป็นปกติเป็นการกระทำโดยธรรมดาสามัญโดยทวารตาหูจมูกลิ้นกายเคลื่อนไหวอยู่ด้วยระบบการ เดินยืนนั่งนอนต่างๆแล้วเราก็มีความรับรู้หรือรู้สึกพร้อมและพิจารณาออกรับรู้สภาพที่มันเกิดผลปฏิกิริยาว่าเป็นสุขหรือเป็นทุกข์หรือว่าเป็นกุศลอกุศลใดต่างๆพรุ่งนี้ถ้าเรายังทำไม่ได้จับจิตจับสติตรวจตามไม่ทันเราก็ไปหัดฝึกจากที่ว่านั้นก็ได้หัดฝึกตามการกล่าวอย่างการเกษตรแห่งกฐินเพ่งดินเป็นน้ำแข็งลมเป็นเดี๋ยวนี้ก็มีการเพ่งลูกแก้วเป็นพระพุทธรูปเพลงอะไรก็แล้วแต่หลายอย่างหรือไม่ก็ทำรูปแบบดังที่กล่าวแล้วนั้นนั่งหลับตา ลมหายใจที่ออกมาจากจมูกของเราเนี่ยลมออกลมเข้าอะไรต่างๆก็เป็นการทำให้เราได้ฝึกไปจดจ่อติดตั้งใจอยู่กับที่ไม่ให้มันฟุ้งซ่านไม่ให้มันเจริญวุ่นวายไปเสพติดไปทุกทีไปเกี่ยวข้องจิตวิญญาณของเราไม่ล่องลอยหรือว่าไม่เป็นที่ได้กระทบสัมผัสอะไรที่จะไปทุกทีแล้วก็ปรุงกันอยู่มากไปอย่างนั้น 1 เป็นการเรียนได้พักอยู่ช่วงนึง 2 ให้แก่มาจับจิตให้ฝึกเคยให้เศษคุณในการที่จะให้จิตของเราเนี่ยได้มาอยู่ในระบบที่มันอยู่กับตัวเรานะอยู่กับการควบคุมของเรานะแล้วก็ให้มันมีความระลึกรู้สึก มีปัญญาเป็นเรื่องแรกเขาจะสอนกันในส่วนมากยังไม่มีปัญญาไม่ได้พิจารณาเป็นแต่เพียงว่าให้พยายามให้จิตมันจดจ่อให้มันอยู่กับลมหายใจให้มันอยู่กับทรัพย์สินที่ไปเพ่งให้มันอยู่กับการก้าวย่างก้าวเดินให้มันอยู่กลางลูกแก้วลูกพระพุทธรูปอะไรก็แล้วแต่ที่ไม่ได้ระบบของสมถะทั้งสิ้นอยู่ในระบบของสมถะไม่ให้กระจายไม่ฟุ้งซ่านอะไรออกไปให้จิตเคยมีความสามารถที่จะตะล่อมจิตให้อยู่ในการควบคุมให้ได้ถ้าทำแล้วพอมีความสามารถมันก็ไม่มีอะไรขจรกระจายฟุ้งซ่านอะไรไปมากมายเราควรจะได้รับรู้ถึงอารมณ์อธิบายกันบอกกันได้อย่างเข้าไปตามเข้าไป เป็นจังซั่นจับจิตได้เราจะมีตาหูจมูกลิ้นกายจะก้าวจะย่างหรือว่าจะเพ่งโน่นเพลงนี้อยู่แล้วก็จับจิตของเราถูกรู้ว่าอารมณ์จิตของเราขณะนี้เป็นอย่างไรแม้เราจะขยับเขยื้อนให้มันเคลื่อนไหวมากกว่านั้นสัมผัสกับอันอื่นสัมผัสกับตาหูจมูกลิ้นกายไปสัมผัสกับกลิ่นเสียงอะไรต่างๆนานาเราก็สามารถที่จะรู้เท่าทันสามารถที่จะตามจิตของเราเองเนี่ยให้รู้ว่านี่สัมผัสแล้วเกิดปรุงแล้วเกิดชอบเกิดชังเกิดรสชาติเกิดอย่างนั้นอย่างนี้ขึ้นมาแล้วเป็นกุศลก็เข้าใจได้ว่าเนี่ยอย่างนี้เป็นกิเลสอย่างนี้เป็นโลภะอย่างนี้ไม่ชอบเป็นโทสะเป็นอย่างนี้โทรศัพท์แล้วเข้าใจชอบมากชอบน้อยไม่ชอบ มากไม่ชอบน้อยเราจะอ่านออกรู้ออกถ้ารู้แล้วเป็นไปได้แม้เดินยืนนั่งนอนแล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องเป็นนั่งหลับหูหลับตาหรือว่านั่งเพ่งลูกหินลูกแก้วหรือว่านั่งเครื่องลมหายใจอะไรอยู่นักเพราะพักตรุษจีนเพื่อรู้อารมณ์แล้วก็ปรับปรุงปรับเปลี่ยนอารมณ์การปรับปรุงปรับเปลี่ยนอารมณ์ของเราเองได้รับรู้ผลที่กระทบสัมผัสแล้วก็ปรับปรุงอยู่ที่วิญญาณหรือคุณอยู่ที่จิตและเราก็ลดละจางคลายอารมณ์ที่มันเป็นโลกิยะเป็นอารมณ์โลภะโทสะดังกล่าวแล้วหรือเป็นอารมณ์สุขอารมณ์ทุกข์ทำให้มันจางคลายลงมาได้อยู่เสมอๆนั่นไม่ว่าเป็นการปฏิบัติสติปัฏฐานหรือปฏิบัติที่ศาสนาที่ ทำไมแม่แต่ว่าเราจะไม่ได้อยู่ในสภาพเหมือนเดิมยืนนั่งนอนแต่ว่าแต่ว่าเราไปหลับตานั่งหลับตาอยู่เฉยๆแล้วจะมีสติสัมปชัญญะเป็นนั่งหลับตาอยู่แล้วก็รู้ในจิตของเราจิตของเราอารมณ์จิตของเราในปัจจุบันนั้นมันมีอารมณ์ตามเราก็รู้อารมณ์มันขนาดนี้นี่มันเป็นเรื่องการเรื่องเงินเรื่องนี้แม้แต่อยู่ในขณะที่นั่งอยู่นั่นน่ะตาก็ไม่ได้ไปที่วุ่นวายอะไรเรื่องอะไรไม่มีรูปอะไรมากมายเพราะว่านั่งหลับตาด้วยจะมีก็ได้กินอะไรธรรมดาง่ายๆอยู่ที่นั่นไม่มีกลิ่นอะไรที่อย่างไร พวงมาลัยไว้ไม่ได้ไปแตะไปกินอะไรตายก็สัมผัสก็มีแต่อย่างมากก็มีอากาศบรรยากาศมีลมมีจะเป็นลมร้อนลมหนาวอะไรก็แล้วแต่ในขณะนั้นก็พอประมาณเราจึงไม่มีอะไรจะปรุงหรือว่าเบื่อไม่ยอมหรือว่าเร่งเรามอมเมาอะไรเราจัดจ้านนักในขณะที่ยังไม่จัดจ้านอะไรนั้นเราก็จะต้องรู้ว่าอารมณ์อย่างนี้ของเราจะให้มันอยู่นิ่งได้ไหมทั้งๆที่มันไม่มีอะไรเพื่อเยือนเนี่ยยิ่งได้ไหมถ้าจิตของเรามีกิเลสมากมันไม่ง่ายขจรฟุ้งซ่านออกไปหาอะไรต่ออะไรต่างๆนานาคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้วุ่นวายเป็นตัวเป็นตนเป็น เป็นชาติด้วยซ้ำไปเผลอเป็นไม่ได้หรือไม่เผลอแล้วมันเอากันต่อหน้านี่แหละมันคิดกันเดี๋ยวนี้มันเป็นกันเดี๋ยวนี้ต่อหน้าต่อตานี่แหละแล้วจะหลับตาแม้จะควบคุมยังไงมันก็ฟุ้งซ่านไปนั้นเรียกว่าเราก็จับมันพยายามหัดจับมันให้อยู่ในพวกที่ไปนั่งหัดหลับตานี่ก็คือจะต้องกระทำผิดตรงนี้ให้มันอยู่จับให้มันอย่าให้มันปรุงเป็นกามอย่าให้มันปรุงเป็นพยาบาลได้พอสมควรแล้วไม่ให้มันตกลงไปจนกระทั่งกลายเป็นผีนั้นพระกลายเป็นจิตที่ไม่มีสติสัมปชัญญะเพียงพอเป็นสติที่ไม่เคยรู้สึกตัวมันดับหลับดิ่งลงไปไม่ค่อยรู้เนื้อรู้ตัวไม่มีกำลังของสติไม่มีกำลังของ ไม่มีกำลังของการควบคุมปรับปรุงที่จะเปลี่ยนเปลี่ยนอิริยาบถเปลี่ยนทั้งจิตใจที่เราเองมันเป็นรสชาติอย่างโน้นอย่างนี้เราจะมีกำลังเปลี่ยนเปลี่ยนไม่ได้น่ะและเรียกว่าเราสติตกหรือว่าผีนั้นมีพระครอบงำเราก็ไม่จำเป็นต้องทานหรือไม่เป็นกำลังที่เราจะสามารถฝึกปรือปฏิบัติตนหรือปฏิบัติธรรมได้ผลเพราะถูกครอบงำโดยอารมณ์สีน้ำตาลอารมณ์หลับอารมณ์ดีกำลังที่จะปฏิบัติธรรมที่จะปรับปรุงตนปรับปรุงจิตปรับปรุงกายปรับปรุงบัญชีอะไรมันก็ปรับปรุงไม่ดีปรับปรุงไม่ได้เพียงพอเพราะว่าเราก็จะต้องรู้ ตัวที่รามอินทรานี้ด้วยอย่าให้มันมาครอบงำอย่าให้มันมาเข้ามามีฤทธิ์มีเดชในชีวิตจิตวิญญาณของเราแล้วเราก็พยายามจับตัวฟุ้งซ่านจริงๆฟุ้งซ่านไปแล้วยิ่งเกิดทุกข์เกิดรำคาญกังวลนู่นนี่อะไรต่ออะไรต่างๆนานาก็จะต้องปรับเปลี่ยนมาให้มันเป็นเป็นเรื่องถ้ามันจะฟุ้งไปลอยไปแล้วก็ตามมีสติตามรู้ตามเข้าใจอะไรที่มันร้ายอะไรที่มันไม่ดีเราก็อยากจะให้มันคิดมันปรุงซะมึงไม่กลับมาไม่ว่าให้มันไปลงในเรื่องที่ควรเป็นไปพิจารณาทำเป็นไปรับรู้รับอ่านในเรื่องที่ดีในเรื่องที่จะเป็นไปในทางยกจิตขึ้นสู่ธรรมะแล้วก็พยายามจัดแจงให้จิตของเราไปอยู่ในสภาพ เล่นให้ได้จะต้องพยายามพูดถึงนั่งหลับตาปฏิบัติก็จะต้องเรียนรู้ในองค์การอย่างนี้ไม่ติดมีกาไม่ให้จิตมีพยาธิมันหลับดีแล้วก็ไม่ให้จิตมันมีอิทัปปัจจยจิตของเราก็จะเข้าสู่สภาพว่างหรือจางคลายจากนิวรณ์ 5 การคลายจากกิเลสซึ่งไม่ใช่ปัจจุบันน่ะทำจะเป็นปัจจุบันจะเป็นปัจจุบันตรงที่ทำจิตกับจิตเฉยๆโดยปัจจุบันมีตาหูจมูก สัมผัสต่อโลกอยู่อย่างอื่นๆอยู่อย่างไรไม่เป็นรูปนั้นแต่เป็นอีกแบบหนึ่งแล้วถ้าผู้ใดสำเร็จอย่างนี้ได้ก็เรียกว่ามีอานิสงส์มีประโยชน์ในทางที่จะให้มันช่วงนึงห่างจากกิเลสบ้างเพื่อเป็นการพยายามทำกับจิตโดยตรงจริงๆแท้ๆบ้างก็ดีก็ได้ประโยชน์แต่ถ้ากลายเป็นนั่งเพ่งพิจารณาแล้วไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจิตมันจะมีการก็ไม่รู้ว่าการเป็นยังไงมันเป็นการอยู่นั่นนั่งหลับไปแล้วก็ฟุ้งซ่านเป็นการบรมราชมาอยู่ก็ไม่รู้บางทีเป็นเรื่องเป็นราวเป็นชาติใดๆออกไปเยอะแยะมากมายก็ไม่รู้นึกว่าจิตมันเป็นความหดหู่เป็นความอาฆาตมาดร้ายเป็นเรื่อง เป็นเรื่องโทสะจริตแท้ๆด้วยโทรศัพท์มูลนิธิแท้ๆก็ไม่รู้นั่งหลับตาไปแล้วก็ฟุ้งคิดถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้นี่คนนั้นคนนี้จะต้องแก้แค้นอย่างนั้นคนนี้คนนี้จะต้องทำอย่างนี้ไม่ได้ทำอย่างนี้หาวิธีการอย่างนี้แหละจะทำอย่างนี้หรือไม่ล่ะนั่งหลับตาก็แล้วแต่หาเรื่องทำเป็นเพลงคิดถึงคนอย่างนี้เลยเนี่ยจะเอาควายธนูไปเข้าท้องคนจะเอาไอ้นั่นไอ้นี่มันไม่ใช่ศาสนามันไม่ใช่ชาญไม่ใช่เรื่องของการทำจิตไปสู่มักสู่ผลอะไรเลยมันไม่ใช่เป็นฐานที่แท้ด้วยมันเป็นการเล่นพลังจิตอะไรอันนึงเท่านั้นเองทั้งๆที่เป็นตัวอาฆาตมาดร้ายเป็นตัวฆ่าตัวแปลงเป็นตัวแก้แค้นพยาบาทอะไรก็มีชัดๆอย่างเงี้ยมันไม่เห็นการค้นนิวรณ์ไม่ใช่การเป็น เป็นชนอะไรคือมันมีสั้นแต่ไม่มีอะไรต่ออะไรอยู่ต่างๆนานานึกว่าตัวเองมีกำลังจิตมีกำลังใจมีฌานมีอะไรต่ออะไรต่างๆต้องเสียคนเปย์กันเข้าไปเยอะแท้จริงเราพยายามอย่างหนึ่งพยายามรวบรวมกำลังจิตและใช้กำลังคิดอะไรของเราไปทำอะไรเป็นเรื่องของไสยศาสตร์เป็นเรื่องของเดรัจฉานวิชาแต่อย่างนี้คนไปทำแบบนี้แล้วก็ไปเรียกว่าวิปัสสนาไปเรียกว่าการปฏิบัติธรรมเป็นพระก็ตามไม่เป็นพระก็ตามไปหลงนี่เก่งครั้งทำจิตให้พิเศษทำจิตได้อย่างนู้นอย่างนี้ได้สุดท้ายกลับมานึกว่าตัวเก่งก็เอามาเพ่งเสกเป่าอัดยัดเอาพลังจิตเอาอะไรต่ออะไรเข้าไปในวัตถุโลหะเป็นควายธนู ถึงเป็นแม้แต่จิ้งจก 2 หางอะไรต่างๆนานาถึงก็ทำเป็นจิ้งจกตุ๊กแกเป็นอินทรีย์เป็นมดและเป็นกบเป็นเขียดอะไรก็แล้วแต่แล้วแต่เขาจะเสแสร้งสร้างขึ้นมาสมมุติขึ้นมาแล้วก็ทำให้คนหลงเลอะเทอะเปลี่ยนไปโดยบอกว่าตัวเองได้ฝึกหัดจิตแล้วนี่นั่งบำเพ็ญหลับหูหลับตามามีกำลังจิตมีกำลังใจมีอะไรเป็นอะไรต่างๆนานาพวกนี้ปฏิบัติธรรมมาเปล่านั่งหลับหูหลับตามา 100 ปีก็สวยเปล่าถึง 100 ปีไม่ได้เข้าใจในเรื่องธรรมะเลยนอกจากไม่เข้าใจธรรมะและกลับกลายเป็นเรื่องที่ออกนอกรีตนอกทางศาสนาพุทธด้วยซ้ำไปทำให้คนเข้าใจศาสนาพุทธผิดมีมากเกินจนเดี๋ยวนี้เกจิอาจารย์เหล่านี้กำลัง ทำบาปพันธุ์นรกอเวจีให้แก่ตัวเองอย่างมากเพราะทำลายศาสนาและทำลายศาสนาที่พูดอย่างนี้ก็พูดพูดจรกระจายเข้าไปเข้าหูเจ้าตัวเขาบ้างพวกคุณก็จะได้รู้ไม่เข้าใจในขณะนี้ด้วยจะได้ไปบอกกล่าวเตือนกันบอกสอนกันทำความเข้าใจให้แก่กันและกันให้รู้ว่าอย่าไปที่ได้หลงทางซึ่งเป็นมิจฉาทิฏฐิอย่าไปเข้าใจผิดการนั่งหลับหูหลับตาไปในเชิงอย่างนั้นแล้วอย่าไปยุ่งถ้าจะหลับหูหลับตาก็ดังที่กล่าวอธิบายมาแล้วแต่ตอนต้นเพื่อที่จะเรียนรู้นิวรณ์เรียนรู้อาการของจิตอารมณ์ของจิตอย่างแท้จริงและก็พยายาม มันจางคลายจากนิวรณ์เราก็จะได้ภาวะสงบระงับเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดจะไปนั่งหลับตาแล้วไม่ใช่ว่าเอาไปเล่นอย่างนั้นอีกอย่างหนึ่งก็นั่งหลับตาแล้วก็ไปปั่นผ้าไปให้จิตพอหลับตาก็จะนึกว่ามันจะมีอีกภพหนึ่งภูมิหนึ่งแดนหนึ่งซึ่งจะรู้ได้อย่างรู้ได้ด้วยการเอาจิตนี่ก็ไปก็ไปไปถึงกระนั้นจริงๆมันไม่ไปไหนมันปั้นภาพท่านเรียกว่าพบเขาเรียกว่าภาพเป็นเพราะว่าภาพหรือเพราะว่าพบจิตตั้งขึ้นมาจนกระทั่งจิตปั้นจนเห็นเองเห็นจริงเหมือนมันมีจริงที่จริงมันเป็นนิมิตแต่ตอนนี้มันจะไม่ใช่ฝันมันเป็นเบอร์อะไรเจตนาจงใจ ให้เกิดขึ้นมาท่านเรียกว่าอัตภาพอย่างหนึ่งหรืออัตตาอย่างนึงถ้าปั้นขึ้นมาจนสำเร็จจริงๆท่านเรียกว่ามโนอัตรามโนราห์เป็นภาพที่เป็นเรื่องที่เราสัมผัสดูเห็นจริงเป็นเมืองตามที่เราอุปทานเป็นตัวตนตามที่เราอุปทานบางทีเป็นเมืองเป็นดินแดนเป็นวิมานเป็นอะไรเป็นอะไรต่างๆนานานึกว่าเป็นแดนสวรรค์แดนนิมมานเป็นภาพเป็นรูปแท้จริงแล้วมันไม่มีจิตวิญญาณจะมีจิตวิญญาณก็เป็นจิตวิญญาณที่ไม่มีตัวตนเป็นอัจฉริยะเป็นอนัตตาแต่เขาก็ไปลงปั้นเป็นอัตตาเป็นตัวตนมีสรีระมีภาพมีตัวมีเรื่องมีราวใครปั้นเห็นรูปเห็นด้วยเห็น รูปภาพอย่างนั้นก็เป็นมโนอัตราไม่ใช่ของจริงแล้วยิ่งไปปลงด้วยกำลังของกิเลสผสมเข้าไปไปเป็นเรื่องเป็นราวไปเป็นของเหมือนตามเลยบอกว่าไปเห็นเมืองเทวดาหรือว่าเมืองสวรรค์ก็เป็นเมืองกาญเมืองกามาวจรมีส่วนของสวยของงามมีกลิ่นหอมมีรสอร่อยมีพิษต่างๆที่คบกันนานเพราะว่าเป็นที่แล้วเขาก็ไปเสพโดยถูกลดกลิ่นเสียงสัมผัสได้ไปเที่ยวเมืองนั้นเมืองนี้ตามพบที่จะสร้างมันก็เป็นจริงเป็นตัวฝันหรือเป็นตัวดินแดนที่ตัวเองเข้าไปเสพติดของตัวเองก็เป็นรุ่นเดิมเองแล้วก็รู้ว่านี่เป็นเมืองสวรรค์ถ้าไปปั้นนรกตามที่อุปทานก็ไปวาด ตามที่เราเคยได้ยินได้ฟังมาจิรดังได้ยินมานานนับนานนับเวลาการเก่าแก่มาจนกระทั่งมาเดี๋ยวนี้ก็มานั่งถามแล้วแต่ใครจะปั้นได้เต็มเต็มตามที่เราคิดหรือว่าปั้นไปตามที่เรามีความรู้สึกมันก็เป็นไปตามที่เราปั้นอุปทานเป็นเมืองนรกตามนั้นเราก็กลัวแต่ถ้าเป็นเมืองนรกแล้วกลัวก็ยังมีผลให้แก่ผู้นั้นบ้างก็ยังกลัวบาปกลัวกรรมเพราะว่าปั้นเป็นเรื่องร้ายเป็นเรื่องอย่างนู้นอย่างนี้ตามที่เราเคยได้ยินมามันมีจริงที่จริงนรกอย่างนั้นน่ะไม่มีนรกอย่างรูปภาพและไม่มีนรกอย่างนิมิตรไม่มีแต่นรกมีจริงก็คือจิตของเรานี่มันเป็นจิตเลวทรามจิต คอนกรีตฝังเอาไว้ในอาสวะอนุสัยอะไรต่างๆที่เชื่อไปในทางเลวร้ายแล้วแต่บันดาลออกมาให้เรามีร้ายมันมีอยู่ตลอดตัวจิตมีฤทธิ์มีเดชตัวจิตมีพลังตัวจิตมีกำลังตัวจิตมีความเป็นเป็นจริงๆมีอำนาจมีฤทธิ์มีแรงมันไม่เป็นตัวตนมันไม่เป็นภาพเป็นรูปมันไม่มีสีสันลักษณะมันไม่มีอย่างนั้นหรอกแต่มันเป็นกำลังเป็นพลังเป็นตัวพลังที่ละเอียดเหลือเกินแล้วมันเป็นอย่างนั้นอยู่จริงๆมันแม้แต่จะเอามาปั้นเป็นภาพเป็นเรื่องเป็นภาพเป็นเรื่องไปซึ่งไม่เป็นจริงแยกให้ดีนะฟังให้ดีมันไม่มีภาพไม่มีเรื่องไม่มีตัวตนจริงแต่มันเป็นความยึดติดอารมณ์อาการจะมีอารมณ์เลวอารมณ์ อารมณ์ไม่ดีมันก็มีของจริงอยู่ในตัวจิตนั้นแปลว่าจิตไม่มีไม่ได้เพราะจะดูแลจิตร้ายจิตไม่ดีนั่นแหละเราเรียกวัณโรคเป็นจิตต่ำเป็นจิตช่วยหยาบถ้าไม่ล้างจุดนี้ให้เปลี่ยนแปลงไปมันก็ยังจะเป็นจิตนี้อยู่นั่นแหละเมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็เป็นตีแตกยากด้วยเพราะว่ายิ่งเล็กยิ่งละเอียดยิ่งน้อยมันยิ่งทำลายแล้วมันทำให้มันสลายตัวยิ่งยากแต่คุณก็ต้องมาเรียนรู้จิตตรงนี้จริงๆไม่เคยรู้ความจริงมันมีนะที่จิตเรานี่แหละแล้วเราจะปรับเปลี่ยนแก้ไขให้มันดีขึ้นหาให้มันลดความชั่วความต่ำความอยากความเลวลงไปจริงๆถ้าสมมุติว่ามัวแต่ไปเรื่อยๆเป็นภาพปั้นรูปปั้นภาพปั่นเมืองนรก อยู่อย่างนั้นมันก็ไปการท่องเที่ยวกลายเป็นปฏิบัติธรรมะแบบทัศนาจรทัศนาจรในเมืองเมืองพิเศษซะด้วยนะเป็นเมืองที่มันไม่มีใครรู้ใครเห็นด้วยถ้าเผื่อว่ามันรู้ตรงกันก็เอามาเล่าสู่กันฟังก็บอกไปที่เดียวกันเหมือนกันเหมือนกันกำลังค่อนข้างจะเหมือนกันในเมื่อมีอาจารย์เดียวกันมันมีการเล่ามีการถ่ายทอดกันอยู่มันก็จะผ่อนๆจะตรงกันในอาจารย์เดียวกันพระอาจารย์ต่างไปมันก็จะไม่ตรงยิ่งแยกอาจารย์ห่างไกลยิ่งเราคนละครึ่งคนละแฟร์ปั่นคนละรุ่นคนละตัวก็จะต่างเช่นแบบของไทยอย่างหนึ่งของตะวันตกของพวกฝรั่งเนี่ยเทวดาตะวันตกมีปีกบางๆเป็นลูกคนธรรมดามีดาวมีถือไม้เท้าดาวเพราะ ไปเทวดาตะวันตกก็เทวดาเมืองไทยนี่ไปเอาอย่างของอินเดียก็เป็นเทวดาทรงเครื่องอย่างไทยไม่รู้แล้วแต่มันเรื่องการปั้นเรื่องการสมมุติจะเห็นก็เห็นตามอุปทานของเราที่ปั้นที่ยึดไว้จริงๆมันก็เป็นอาจารย์องค์ไหนจะเป็นใครก็ตามที่เราจะโยงกันไว้นานมีหลายปีหลายชาติหลายกับรายการก็ถูกเดินขึ้นมาเป็นสภาพพวกนี้มันก็เป็นจริงเป็นเรื่องของอัตราหรือจิตที่ตั้งเป็นตัวตนซึ่งแท้จริงไม่มีตัวตนแต่ไม่ได้หมายความว่าจิตไม่มีทางดีๆไม่ได้หมายความว่าจิตไม่มีความทุกข์ความร้อนไม่มีความสุขความทุกข์ไม่มีนรกสวรรค์ไม่มีไม่ใช่มีแต่ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่รูปร่างไม่ใช่เรื่องนิมิตภาพหลอกภาพหลอนอะไรพวกนี้ไม่ใช่แต่ทีนี้ถ้าเกิดว่าอย่างนั้นแล้วก็ไปหลงเล่นหลงเที่ยวหลงอะไรอยู่แต่พวกนั้นมันก็เก่งอยู่แค่นั้นเท่านั้นเองถ้าเผื่อว่าได้รับการประทับใจอย่างสมมุติเมื่อกี้ไม่ใช่สมมติว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปจริงก็ได้พอไปปั้นเมืองนรกแล้วก็แวะดูเหมือนจริงเหลือเกินแล้วก็เชื่อจริงแล้วเราก็เห็นว่าโอ้ไม่ได้หรอกครับเพราะว่าเราทำชั่วแล้วเราจะไปตกนรกอย่างนี้ก็เกิดกลัวนรกเปิดตัวบาปกลัวกรรมตัวเองก็เกิดก็เลยมาละเว้นบาปละเว้นชั่วละเวรกรรมไม่ประพฤติสิ่งที่เป็นชั่วบาปอีกก็ยังเป็นผลดีแต่ถ้าไปเมืองสวรรค์สร้างสวรรค์ไปท่องเที่ยวสวรรค์ในเมืองนั้นเมืองนี้ เอร็ดอร่อยแบบนี้จะไม่ได้ผลดีอะไรจำไม่ได้ผลดีทั้งหลายๆส่วนจะมีผลพลอยได้อยู่นิดหน่อยตรงที่ว่าเออถ้าเกิดว่าทำบุญทำทานถ้าเกิดว่าทำอะไรต่ออะไรบ้างแล้วเราจะเป็นได้สวรรค์อันนี้ไม่มีนิพพานเลยมีแต่สวรรค์เธอเป็นอัตภาพยิ่งใหญ่ขึ้นยิ่งอยากได้สวรรค์ยิ่งอยากได้วิมานนี้เป็นกิเลสที่พองตัวเป็นความต้องการเป็นความอยากที่ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นต้องการวิมานอย่างนั้นต้องการรูปที่มันลดสวยงามคือเครื่องเป็นแบบที่เขาปั้นอยู่ในภาพมากยิ่งขึ้นเพราะการลดตัวอันนี้ไม่มีเลยจะกลัวจะกลัวไม่มีมีแต่จะสร้างสร้างมีแต่เกิดเกิดเกิดเกิดเกิดเกิดจะทำเมื่อไหร่ก็ ผมเป็นโรคจิตเอารูปไปผิดของเราที่อุปทานไว้เนี่ยจะสร้างหยาบที่จริงหยาบนะเป็นตัวเป็นตนเป็นวิมานเป็นอัตภาพตัวใหญ่ขึ้นอีกไม่ในรถราคะไม่ได้รสกิเลสความต้องการไม่ได้ลดปัญหาความอยากจะสั่นไม่ลดความประสงค์อยากเลยเพราะว่าฝันเฟื่องอยู่ในรูปแบบที่ไม่ติดสวรรค์บอกแล้วว่าถ้าเกิดว่าไปเห็นนรกตัวนรกก็ยังมีประโยชน์บ้างพาไปติดสวรรค์แล้วเลอะเลยเลอะเลยไม่ได้เรื่องเลยไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสำหรับจะสังเกตได้ว่าพวกที่เป็นนั่งหลับหูหลับตาแล้วไปในทิศเหล่านี้หรือผู้ที่ตายไปแล้วก็บอกว่าตัวเองตายไปแล้วก็ไปเที่ยวเมืองสวรรค์ พระปิดตาจะไปเที่ยวเมืองสวรรค์แล้วฟื้นขึ้นมาไม่มีดีสักคนถ้าตายไปแล้วแล้วก็ไปเผลอเป็นเมืองนรกบอกว่าโอ๊ยไปเที่ยวเมืองนรกกลัวฟื้นขึ้นมาเป็นนรกคู่นี้จะค่อยยังชั่วจะกลัวบาปกลัวกรรมจะเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์บ้างถ้าบอกว่าตายแล้วไปเที่ยวเมืองสวรรค์สนุกไปเลยนะคนนี้สวยมากตื่นขึ้นมาก็ไม่มีประโยชน์อะไรกลายเป็นสิ่งที่เป็นนั่งตาเพ่งสร้างเมืองสวรรค์ได้มากๆแล้วก็เพลินอารมณ์จิตชอบไปสร้างได้ตามตัวเองต้องการให้ไปใหญ่เลยมีไอ้โน่นมีไอ้นี่เลยแต่ร่องรอยไปอีกส่วนใหญ่เลยศาสนาอย่างนี้เป็นศาสนาที่พารวยนะพาซวยนะลองพยายามพิจารณาอย่าเพิ่งเชื่อ ไตร่ตรองเอาไปคิดเห็นเอาไปหาเหตุหาผลอันแท้จริงไม่ได้เพราะแม้แต่การนั่งหลับตาไปในทางเป็นมิจฉาทิฏฐิก็มีไปในทางที่เป็นสัมมาทิฏฐิก็มีแต่ญาติที่อาตมาว่าย่าก็จะขอย้อนกลับมาในสภาพที่นั่งหลับตาแล้วจะต้องเรียนรู้อารมณ์นิวรณ์เรียนรู้อารมณ์ตามปรุงเป็นกามคืออย่างนี้จึงเป็นพยาบาลคืออย่างนี้ลุงเป็นผีนั้นพระคืออย่างนี้จึงเป็นอุปสรรคอุปสรรคคืออย่างนี้ให้รู้เห็นชัดเหตุแจ้งอย่าสงสัยอย่างแรงเข้าใจในอารมณ์จิตเหล่านี้ให้ออกเข้าใจอารมณ์นิวรณ์ให้ชัดเจนไม่ได้นั่งหลับตาเข้าแล้วควบคุมได้ว่าอ้าวเป็นนิวรณ์ใดก็ไม่มี วอลเลย์บอลกิเลสกามก็ไม่มีจริงๆไม่มีพยาบาลจริงๆไม่เป็นรูปเป็นเรื่องของเป็นอารมณ์ของกลางของพยาบาทและไม่ตกจิตจะต้องมีสติสัมปชัญญะเต็มไม่ตกเป็นผีนะมีพระจริงๆมีกำลังอินทรีย์พรั่งพร้อมที่จะโน้มน้อมคิดอย่างนั้นคิดอย่างนี้น้องไปในทางนั้นทางนี้ก็ได้ไม่ใช่ว่าไม่มีหรือไม่มีแรงนั่งจมบ่ออย่างนั้นนางจึงหลับดียิ่งหลับหนีไปเลยไม่มีกำลังอะไรเลยไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยแล้วก็บอกว่าสงบภาพคำว่าสงบในช่วงนั้นมันก็คือการหลับนอนหลับก็ธรรมดาคุณเคยนอนหลับที่หลับสนิทอย่างไรอย่างนั้นเหมือนกันเลยไม่มีอะไรกำไร แต่ว่ากำไรก็คือตอนนั้นไม่ได้ปรุงรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสไม่ได้ถือได้วุ่นวายไปส่งอะไรเข้ามาให้จิตแค่นั้นเองก็จะได้พักสงบถ้าดับสนิทท่านเรียกว่าสัญญาไม่มีอะไรเลยปรุงน่ะเป็นอสัญญีถ้ามีอะไรปรุงขึ้นมาบ้างแล้วเราก็ตามรู้ได้เราก็จะรู้ว่านั่นแหละคือจิตสุดใจถ้ามันไม่ปลุกกูจะไม่รำคาญใจมันไม่ทุกข์ร้อนมันไม่เดือดร้อนมันกลายเป็นอุปสรรคที่มีการอุทิศจากที่เป็นเรื่องชอบชื่นไม่ได้มันก็ไปอีกอย่างที่อธิบายเมื่อกี้นี้ไปเป็นเมืองสวรรค์ไปเป็นเมืองเสพสมอะไรไปแต่ถ้าเราทำด้วยใจของเรากลางวันเฉยอุเบกขาดังที่พยายามอธิบายไว้ในองค์การเป็นปิติสุขมีเยอะยินดีอยู่ ที่เราไม่มีกรรมแล้วก็ยินดีในตัวจิตของเราความสามารถของเราในเวลาจิตของเราตอนนี้อารมณ์ตาไม่มีนะแล้วก็ติดใจอันนี้เอาโรงพยาบาลไม่มีนะกิตติใจตอนนี้อารมณ์ที่นั่นมีพระไม่มีนะก็ผิดจิตใจฟุ้งซ่านไปจริงๆจิตมันจะเหลือภาพสภาพรู้เป็นสภาวะทำให้เรารู้ถ้ารู้ว่าจิตตอนนี้เราว่างๆนะแต่ว่าแต่มันยากกว่าจะทำเสร็จเมื่อวานนี้ยากส่วนมากแล้วก็ไปนั่งหลับตาคนนี้มันจิตจะไม่ว่างมันจะมีสภาพให้รู้เห็นแล้วแต่ใครจะเอาตัดสินอะไรให้เพราะนั่งหลับตาเขาจึงนิยมให้มีกสิณเอาเป็นเดือนดินเป็นอะไรไปแล้วก็ให้มันเข้าไปอยู่ในจิตใจเป็นน้ำเป็นลม แล้วก็พิจารณาให้จิตอยู่กับพวกนี้มันก็จะนิ่งอยู่พอสมควรอยู่กับสิ่งที่เกาะนั้นแต่ถ้าไม่มีแล้วเขาก็จะให้เพิ่มลมหายใจเป็นระบายอารมณ์ตัดสินเนี่ยที่นั่งหลับตาแล้วให้คุณร้องเพลงลมออกลมเข้าลมออกลมเข้าพอจะตัดทวาร 5 เข้าไปข้างในแล้วมันก็ไม่รู้แล้วลบออกรำคาญไม่มีมันก็ไม่มีลมออกลมเข้าไม่ได้มีความรู้สึกวันนี้เข้าไปอยู่ข้างในจริงๆมันก็จะไปเป็นจิตพุทธะแล้วก็จะไปจับเป็นสภาพโน้นสภาพนี้อะไรอะไรต่างๆแล้วแต่ใครจะไปตกบางคนก็ไปส่งที่เป็นแสงสีเป็นรูปบางคนก็เป็นเรื่องเป็นราวนั้นนี้เป็นรูปเป็นภาพบางหรือไม่เป็นรูปเป็นภาพจะเป็นอารมณ์เป็นธรรมอารมณ์อย่างนั้นอย่างนี้อยู่บ้างแล้วเราก็จะรู้ว่าสิ่งเหล่านี้มันให้อารมณ์อะไรแล้วก็อันนี้ มันเป็นเรื่องราวอะไรเป็นธรรมะหรือเปล่าเป็นการไปเพื่อความเรียนรู้วิเคราะห์วิจัยในเรื่ององค์ธรรมต่างๆหรือเปล่าหรือว่าเป็นเรื่องเป็นเหมือนจะมีสภาพเกี่ยวข้องเป็นผู้เป็นคนเป็นเรื่องเป็นราวนั่นมันมีนี่แล้วเรากำลังอยู่กับสิ่งเหล่านั้นอย่างไรกำลังปรุงกำลังมีรสชาติอย่างไรถ้าเป็นรสชาติของกามแล้วก็ต้องปรับเปลี่ยนถ้าเรามีกำลังเพียงพอเราก็ปรับเปลี่ยนได้บอกไม่เอาตอนนี้มันเป็นเรื่องที่เป็นการแล้วก็ลดถ้าอย่างนั้นก็คือการกำลังกระทำปฏิบัติตนอยู่ในฌานที่หลับตาก็ได้มีประโยชน์อยู่เหมือนกันถ้ามันไปเป็นเรื่องโน้นเรื่องนี้อะไรต่างๆเป็นการเป็นโทสะเป็นโลภะหรือเป็นเรื่องอารมณ์ของสิ่งที่เป็นอกุศลใดๆแล้วก็ตอบมหากุศลได้นั่นคือการปฏิบัติ สะพานหลับตาซึ่งเป็นได้ยากไม่ใช่เป็นของง่ายมันจะเป็นของง่ายยิ่งผู้ใดยังมีกำลังของตามีกำลังของกิเลสกิเลสนิวรณ์นี่แหละตามก็มากพยาบาทก็มากสีนั้นมีธาตุก็เยอะอุทยานฟุ้งซ่านไปจับไม่ติดแล้วก็ไปเรื่องอะไรก็ไม่รู้เรื่องแล้วๆไปดูหน้าจับไม่ได้เลยคุณก็ได้แต่นั่งหลับตาไปเป็นอยู่อย่างนั้นหรือไม่ก็เป็นนิวรณ์อื่นอยู่อย่างนั้นเองไม่ได้ประโยชน์อะไรศักดิ์สิทธิ์นั่งหลับหูหลับตาไปก็ไปนั่นแหละเพราะว่าการนั่งหลับตานี้จะมีประโยชน์ ยันต์เด็ดขาดไม่ใช่แต่จะใช้การนั่งหลับตานี้บ้างใช้ประโยชน์บ้างได้เมื่อเรามีภูมิธรรมเพียงพอเรามีสัมมาทิฏฐิเพียงพอเราสามารถควบคุมจิตได้เพียงพอเราจะได้บ้างถ้าจะปฏิบัติให้เป็นสภาพเบื้องต้นท่ามกลางบั้นปลายที่ได้ประโยชน์แท้ก็ลืมตานี่แหละมีศีลแล