190718 การตัดรอบขั้นปลายแห่งอาริยภูมิ-พ่อท่าน-สันติอโศก.txt

็ตามก็จะต้องมีผลรู้และมีผลซาบซึ้งใจและจิตมันปล่อยละมีเวลาทานอุปสงค์ถึงพร้อมพิจารณาเข้าถึงพร้อมด้วยการจางคลายอยู่เรื่อยๆมีการจางคลายมีการปล่อยออกมีการเคลื่อนออกอยู่ตลอดเวลาจิตจะต้องมีอาการ ขี้เปื้อนออกถ่ายถอนออกจางคลายออกอยู่ตลอดเวลาเสมอแม้จะเป็นวิธีตรงเอกนามมัคโคของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอันนี้เป็นมรรควิถีทางเอกเป็นทางเดียวจริงๆที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยืนยันว่าเป็นเอกลักษณ์โทการบรรลุธรรมของพุทธมามกะทุกรูปทุกนามจึงบรรลุด้วยทางอื่นไม่มีแต่ไม่รู้จะทางอื่นไม่มีแต่ที่เน้นแยกผู้บรรลุส่วนนึงว่าวิปัสสะ เอากรรมวิธีดังกล่าวแล้วกล่าวคือผู้มีศักดิ์ศรีศรัทธาพละแก่กล้าแล้วก็ไม่ต้องปฏิบัติอะไรมากนักเพราะเป็นผู้รู้จักผัสสะได้ดีอย่าไปรู้จักภาษาได้ดีมีการกระทบมีการได้สัมผัสทางใจอะไรสัมผัสทางตาหูจมูกลิ้นกายก็เข้าใจนะก็รับรู้ก็พิจารณาก็เกิดผลที่จะเป็นเหตุปัจจัยในการที่จะทำให้ตัวเองจางคลายรู้แล้วก็รู้แล้วก็ละรู้แล้วก็ละพูดภาษาง่ายๆมันมีจิตนี่มันรู้มันเข้าใจมันเห็นว่าอ้อแยกออกวันนี้ทีนี้ชั่ว ไอ้ชั่วมึงก็รู้ชัดเจนไม่รู้คำว่าชั่วจิตมันก็จะแหนงขึ้นมาหน่อยนึงแล้ววันนี้ชั่วไม่ถูกนี่ผิดยินดีมันก็จะโน้มหรือว่านี่ถูกก็จะโน้มนี่ชั่วนี่ผิดมันก็จะแดงมันมีน้องก็ไม่มีแหนมพอมันเกิดการเกิดรู้ไม่จริงในคนเนี้ยวิเคราะห์ก็แปลให้มันชัดเจนไม่มีสติสัมปชัญญะชัดมีธรรมะวิจัยแท้มีวิริยะพากเพียรกระทํา ทำเสมอมันก็ยังจะมีส่วนตกบกพร่องเมื่อเราเข้าห้องเรียนนี้เราจะเป็นคราวๆบางทีเข้ามานั่งแล้วยังใจไม่ค่อยอยากจะเรียนด้วยซ้ำไปเช่นเดียวกันวิปัสสนาในบางทีมันก็เมื่อยๆบางทีมันก็ยังไม่อยากจะทำนะมันก็ต้องพยายามจัดตารางให้แก่เราเองให้มันเพิ่มขนาดให้มากเพิ่มขนาดให้มากเสมอๆเพิ่มวิริยะจึงต้องใช้คำว่าวิริยะต่อเติมอุตสาหะเพียรอย่าให้ตกหล่นพยายามจับรวบรวมสติแล้วก็มีธรรมวิริยะพยายามพยายามเข้าให้สติมันตั้งแต่ถ้าสติไม่ตั้งเต็มมันไม่ออกนะมันทำมาวิจัยออกมายังไงมันก็ไม่รู้ชั่วรู้ดีที่ถูกแท้นะมันต้องอาจจะติดตั้งเต็มเปิดโครงสร้างที่ปัญญาเรามีสูงสุดเราใช้ปัญญา สูงสุดใช้สัมปชัญญะสูงสุดหรือว่าบางครั้งเรื่องราวเงินเดือนหน่อยไม่เต็มที่ไม่ค่อยจะหรอกวิเคราะห์หรือวิจัยไม่กระจ่างแล้วเถ้าแก่หรือตื่นเต็มโพรงมีอะไรแล้วก็แย่เออขาวชัดดำชัดมีเขียวนี่แดงอันนี้ควรจะดีหรือควรจะไม่ดีวิเคราะห์ซ้อนลงไปวิเคราะห์ซ่อนลงไปหาเหตุหาเลขหาหลักฐานประกอบข้อมูลประกอบขึ้นมาให้มากๆมันจึงจะเข้าใจได้ดีเรียกว่าเราเข้าใจในสังขารธรรมพระผู้ใดมี 4 มีพระเข้าใจในสังขารพระธรรมไม่ได้มากแล้วและแท้ๆก็คือผู้เป็นพระโยคาวจร จิตตกเข้ากระแสอนาคามีรู้สงบและอยู่สงบได้แล้วโลกทั้งหลายอันมีโรคอบายโรคกรรมโลกกระทำไม่กวนใจไม่ก่อทุกข์จนต้องดีดดิ้นเพราะมันนับว่าเป็นผู้มีภาวะปัจจัยสูงแล้วจิตไม่ฟุ้งซ่านรู้หยุดรู้อยู่ก็ให้ระลึกเอาอดีตทั้งหลายมาพิจารณาจนเกิดญาณเพราะจิตมันไม่ได้สัตว์ป่ามันไม่มีแรงของการดึงไปแรงของอบายดึงไปแรงของโลกกระทำดึงไปมากแล้วล่ะเป็นผู้รู้หยุดรู้อยู่แล้วไม่ต้องเสียพลังงานส่วนหนึ่งที่จะไปข่มตัดไอ้จิตที่มันจะต้องออกไปพุ่งออกไปฟุ้ง ออกไปไปหาเจ้าพวกกามแต่พวกอบายมุขจับพวกโลกก็ทำอะไรต่างๆหรือไอ้ที่เราเคยไปผูกมัดแต่เป็นสังโยชน์ต่างๆมีกามราคะอยู่กับมันหรือว่ามีพระยาปาทะอยู่กับมันแรงคือเป็นผู้ที่ได้มีกามฉันท์อ่อนแล้วพระก็อ่อนแล้วและไม่หลงทีนะมีพระด้วยไม่หลงถีบนะมีท่าด้วยแกนทั้ง 3 หรือไม่แก่ทั้ง 4 นี้อ่อนลงมาแล้วมีภาวะปัจจัยจริงๆถ้าเป็นคนอย่างนั้นจริงๆเพราะงั้นถ้าผมว่าเขาจะบอกว่าเขาจะมานั่งหลับตานั่งหลับตาเข้าไปเพื่อที่จะข่มโดยกรรมวิธีของชาวฤาษีทั้งหลายคงไม่มีการมาฉันทะตัดไม่มี ยาปะทะไม่มีทีนะมีพระไม่มีวุฒากาศพยายามของพยางค์ใช้ความพากเพียรตัดเอาแล้วก็จะไปใช้ทวารใจให้มันจนกระทั่งสบายใจเราบางเบาตัดมันปล่อยไปได้ช่วงระยะหนึ่งก็ได้ก็ได้นะเป็นการแต่เพียงว่าเรามีมาตรการในการที่จะไล่สว่างออกไปช่วงนี้ซะก่อนไล่ๆสว่างออกไปแล้วเราก็จะดูส่องดูน้ำในนั้นน้ำที่เป็นธรรมดาก็สว่างมาปิดอยู่เนี่ยก็พยายามดันเอามือดันดันดันดันพยายามแหวกๆกำลังส่วนหนึ่งใช้กำลังส่วนหนึ่งที่ใช้มือใช้ระแวงจังหวะนี้ออกไปเพื่อเราจะส่องดูน้ำคือพิจารณาและธรรมะวิจัยเนี่ยที่ในน้ำนี่มันมีโคลนที่ในน้ำมันมี สาหร่ายมันมีอะไรจะอะไรก็ตามแต่ที่อยู่ในน้ำที่ปนปนอยู่แล้วเลอะเทอะเทอะเนี่ยเราจะดูส่องให้มันเข้าไปให้เห็นทะลุให้แจ้งซิว่ามันมีอะไรเขาก็ต้องแบกไอ้สวะนี่ก่อนแล้วก็แหวกอยู่นั่นแหละเพราะไม่ได้เธอได้สวะหลุดมาแล้วก็จะต้องมีกำลังส่วนหนึ่งดึงมันไว้อยู่นั่นแหละมันยากแต่ถ้าทำข้าวกล่องมีวิธีแล้วก็จนช่างชินชาแล้วก็เก่งได้เหมือนกันนะเก่งได้เหมือนกันถามคล้ายๆลักษณะเดียวกันเลยเพราะเสร็จแล้วส่องดูแล้วเสร็จแล้วดูกิเลสตัณหาถ้าเขาทำถูกทางคือ 2 ลูกปัญหาดูรูปโทรศัพท์ของจิตของเราโดยยกเอาสิ่งที่ไม่จริงไม่ใช่จริงโดยที่เป็นปัจจุบันมาทำ แต่เป็นสิ่งที่ติดผ่านมาแล้วเป็นอดีตที่เราจดจำได้อยู่ระลึกปั้นเอาสิ่งที่พลาดอาทิตย์ที่สภาพที่ได้ประสบมานั้นออกมาดูอีกทีออกมาระลึกอีกทีออกมาซับทราบรู้สึกอีกทีว่ามันเป็นสุขเป็นทุกข์อย่างไรมีกำลังของเราพระอะไรมีกำลังโทรศัพท์อะไรกระทำผสมหรือสังขารกันอยู่แต่เหตุการณ์ที่ประสบผ่านมาแต่ก่อนๆจำได้แล้วก็รสชาติมันก็จะจำได้บ้างแต่มันไม่เต็มที่มันไม่ชัดเจนหรอกแม้รสชาติในปัจจุบันคราวก่อนโน้นที่เราเคยคอร์ดเพลงอย่างนี้ประสบการณ์อันนี้มีอย่างนี้มีลักษณะจิตอย่างนี้มีสุขมีทุกข์เพราะอาการโกรธอาการโรคอย่างนี้อย่างนี้ดิ้นรนอย่างนี้ มันจะไม่ใช่จริงแต่ก็มีรูปพลอยมีรูปรอยใครพยายามระลึกสัญญานั้นได้มากยกเข้ามาให้มันเหมือนกับเป็นจริงได้มากยกสภาพขึ้นมาได้จริงเท่าไรยังจิตลงไปด้วยก็พยายามจะเรียกว่ายกหรืออย่างไรก็ตามแต่มันไม่มีการบัญญัติสมมุติที่เราจะอธิบายสู่กันฟังเท่านั้นแล้วก็ทำผ่านไอ้พวกนั้นขึ้นมาเรื่องแล้วเรื่องราวเหตุการณ์แล้วเหตุการณ์เล่ามีหลายๆลักษณะที่จะทำให้เราเข้าใจถึงโลภะโมจิโทรศัพท์ให้สติของเราอยู่กับเรื่องนั้นไม่สามารถเป็นกลุ่มเป็นก้อนอยู่ในเอกสาร แล้วก็สอนวิเคราะห์ธรรมะวิจัยออกมาใช้ความพยายามมากกว่าถ้า AC ภาระเรากล้าจึงเป็นอนาคามีตรงนั้นมันก็ไม่ต้องไปจะได้นั่งแหวกสวะเพราะว่าจิตมันไม่ฟุ้งซ่านไปหากามอยู่แล้วถึงจะพบกำลังก็อ่อนน้อยเป็นรูปราคะอรูปราคะเศษหน่อยๆไม่มากพยาบาทมันก็ไม่มีกำลังรั่วซึมอะไรไปเพราะเวลาเราไม่ผิดพวกเราไม่ได้ยินดีมันไม่ได้ลิงโลดไม่ได้ชื่นชมตื่นเต้นอะไรกับไอ้กล้ามาฉันทะกับพยาบาลมากแล้วก็ให้จิตมันก็ไม่ได้ฟุ้งไปหาเรื่องนู้นเรื่องนี้อะไรมาก่อน แล้วมันก็จะเป็นอาการอันนึงที่มันถ้าเผื่อว่ามันหนักๆลงๆแล้วก็ขุดเจาะมันไม่สบายมันไม่เบิกบานแจ่มใสมันมัวมันซึมๆทึบๆอื้อๆอึดๆไม่รู้จะใช้ภาษาอะไรผมก็ไม่รู้จะใช้ภาษาอะไรอ่ะใครมีประสบการณ์มีลักษณะอย่างนั้นก็ดูเอาเองก็แล้วกันพอเวลามันดีมันตื่นมันไม่สายหรอกแต่มันก็ชอบได้เหมือนกันนะเหมือนของของคนชอบของเหม็นมันชอบด้วยเหมือนกันเหมือนคนชอบของเหม็นน่ะเพราะของเหม็นอร่อยไปติดของเหม็นมันไม่ใช่ลักษณะของหอมในนี้ก็ใช้บัญญัติแยกไว้หอมกับเหม็นมันเป็นลักษณะยังไงแล้วเป็นความไม่ใช่ความใสไม่ใช่ความสว่างอะไรมากนักหรอกไอ้ที่นั่นมีทานแล้วมันก็ชอบที่จะ ขอให้หยุดขอให้รีบลงไปหาหยุดได้ดีคือจิตใจของเรามันไม่เลิศออกไปกับไอ้กล้ามันฉันจะเป็นไข้เป็นอย่างไปตื่นเต้นกับเรื่องนั้นเรื่องนี้ของโลกของอะไรต่ออะไรแล้วแล้วเรื่องที่จะไปเกี่ยวข้องกับคนนั้นคนนี้ด้วยสายโทรศัพท์คือพยาบาทที่จะไปหาเรื่องคิดปรุงก็ไอ้เรื่องที่จะไปแก้แค้นไปทำไอ้โน่นไม่มีอะไรกับใครพยาบาลไม่มีมันอ่อนนะไอ้เรื่องที่จะอยากได้รูปแล้วปิดเสียงก็ตัดรากยศอะไรมันก็เบาบางและจิตมันก็จะดีๆๆเนี่ยมันเป็นแบบธรรมชาติโดยทำโดยทำเองโดยธรรมทั้งนั้นไม่ต้องไปนั่งหลับตาหรอกต้องมาแก้ดีไม่ยากนี่เราปฏิบัติธรรมะเนี่ยผมไม่ได้พาปฏิบัติหน้าที่ตามมาเลยแต่เดี๋ยวนี้ผมเห็นหลับตานี่ยังยากจะตายมันถึงบาทของมันเอง มันเป็นระดับข้าพเจ้าพยาบาลไม่ออกไปนอกตัวไม่ทราบมันเป็นกลุ่มๆชนิดหนึ่งตะกรุดจากชนิดไหนแต่เราไม่รู้เราไม่อาจเพราะไม่ใช่ความมันไม่ใช่ความใสปลอดโปร่งเป็นพุทธะแท้เบิกบานตื่นโปร่งใสอยู่เหมือนกันปกติเนี่ยคุณไม่ง่วงไม่อะไรเต็มที่อยู่เต็มอยู่ในโพรงๆอย่างนี้เป็นปกติกลางวันอะไรเงี้ยเขาก็มีสติตอนนั้นก็ใสเบิกบานแจ่มใสผู้รู้ผู้ตื่นมนุษย์ปกติธรรมดาของเรานี่ธรรมดาอารมณ์ตื่นแต่กลางวันธรรมดาอยู่ไม่ๆไม่อัดอะไรไม่มีเรื่องจุกจิก ไม่มีเรื่องให้พระองค์ธรรมดาเนี่ยเป็นลักษณะจิตวิถีธรรมดาๆเนี่ยเป็นปกติมนุษย์แล้วก็ใช้ความปกตินี่แหละรวบรวมสติตั้งสติให้ดีอธิษฐานนะตั้งใจให้ดีตั้งสติสติคืออะไรเข้าใจให้มันได้ชัดแล้วว่าเรามีสติแล้วก็เพ่งรู้เพ่งอ่านถ้าเราจะเพ่งคือจิตในมโนทวารจารึกย้อนเรื่องบุพเพสันนิวาสย้อนเรื่องนั้นเรื่องนี้ตั้งใจดีเรื่องอะไรที่โผล่ขึ้นมาก่อนจากเรื่องนั้นก็ได้เพราะเรื่องไหนเด่นมันจะโผล่ขึ้นมาก่อนได้เรื่องไหนที่ไม่ไม่มีอะไรก่อนอะไรหลังไม่มีอะไรที่เด่นกว่ากันจะไม่พอก็พยายามค้นออกมาจากทุกเรื่องนี่ก็ไปก็ได้ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรก็หาซื้อเอาหนังสือ ซื้อมาดูเอาอะไรก็ได้มาดูเอาแม้แต่บัญญัติแม้แต่ภาษาเรื่องนั้นเรื่องนี้หรือชื่อคนสักชื่อนึงแล้วเรื่องราวอะไรสักเรื่องเหตุการณ์อะไรสักเรื่องถึงจะมีจับมือกันแล้วก็นำไปได้แต่มันไม่ยากถึงขนาดนั้นหรอกจริงๆเราจะได้เรื่องย้อนอะไรเรื่องหนังอะไรไม่เห็นยากตรงไหนเลยมีมากมายเป็นล้านๆเรื่องคนนึงคนนึงเกิดมาอายุปูนนี้แล้วไม่ยากอะไรจะทำอย่างนั้นก็ได้แต่ลักษณะตื่นพร้อมกันนะเนี่ยพิจารณาธรรมดาธรรมดาเนี่ยแล้วเราก็พยายามเข้าใจรู้ถึงโลภะโทสะมูลต่างๆไม่ว่าอย่างเป็นมหากษัตริย์อย่างอรฤดีไปจนกระทั่งในขณะใดที่จิตลดละอย่างสิ่งเหล่านั้นเทียบเคียงกับจิตอาการของเราเดี๋ยวนี้กรรมการของจิตของเราที่เกิดโลภะโทสะนะครับทั้งนั้นกับจิตของเราเดี๋ยวนี้ จริงๆกินข้าวเดี๋ยวนี้เป็นยังไงเราเคยพยาบาทเคยโกรธเดี๋ยวนี้ผิดกันบางเบาแต่ก่อนเราเคยร่วมแรงถ้าเราสัมผัสเดี๋ยวนี้สมมุติว่าหรือว่าเราได้สัมผัสในคราวหลังนี้ถ้าอ่อนมายังไงมันก็จะรู้ความจริงรู้ความจริงมันคือปิติมันคือรู้ดีว่าเราดีขึ้นหนอเราผิดแปลกกว่าเก่าเนาะเรามีการจางคลายปล่อยปละละเลยมาได้เนาะบางอันโอ้เดี๋ยวนี้เราไม่มีเลยสนิทแล้วใจเราแม้แต่เรื่องก่อนนี้ที่เราระลึกไปถึงโอ้โหแต่ก่อนนี้สัมผัสขึ้นมาก็จะเกิดรถเกิดชาติเกิดโลภะโทสะอาการชัดๆให้มันแตกต่างกันมันจะเห็นได้ถ้าแม้เดี๋ยวนี้เราก็ยังมีอยู่เหมือนก่อนนี้ก็ให้เข้าใจว่าเรานึกถึงเมื่อก่อนนี้รสชาติก็ยังพอผัดผักโอ้โหแรงๆ ยูมิโกะผ่านเมื่อวานนี้เองหรือว่าปัจจุบันนี้เลิกสอบใจตนเองดูถ้าประสบการณ์ก็ยังแรงอยู่ยังมีรถโลภะโทสะแรงอยู่บางทีได้ยินเสียงคนนี้เนี่ยเราไม่ค่อยชอบใจแต่ก่อนเดี๋ยวนี้ได้ยินอยู่เมื่อวานนี้ก็ยังไม่ค่อยชอบอยู่อะไรพวกนี้มันเป็นพยาบาลแล้วเป็นการถือคืนถือโกรธมันเป็นอุปสรรคมันเป็นการผูกโกรธยังไม่ปล่อยปลายังไปสร้างกรรมร่วมกรรมยังไม่ได้ผูกพันเอาไว้อยู่เพราะเราจะไปผูกเอาไว้ทำไมเพราะอะไรเราไปซื้อเครื่องทำไมฟังเสียงก็ไม่ได้ทำไมประสบรูปร่างหน้าตาเขาไม่ได้ทำไมสัมผัสทางตาทางหูเข้าไม่ได้มันเป็นยังไงหรือเขาของทำไมสัมผัสต่างๆต่างหูสัมผัสทั้งสิ้น สัมผัสทางกายทำไมสัมผัสไม่ได้สัมผัสแล้วทำไมมีรถหนีจ่ายมันขึ้นมาทำไมมีสภาพของกามารมณ์สภาพของโทสะมีการผลักดันดูดอะไรแรงขึ้นมาเราเป็นโง่ขนาดไหนเราก็โง่อย่างไรซับซ้อนพิจารณาซ้อนและซ้อนอีกวิจัยเข้าไปด้วยหลักการที่เราพูดกันแล้วพูดกันเล่าของพระพุทธเจ้าได้เอามาใช้เป็นเครื่องมือในการที่จะขับจะปล่อยจะปะจะฆ่าจะฟันมันลงไปแล้วเราจะต้องมีอาการของสติตื่นเต็มเพราะถ้าคนเป็นอนาคตมีภูมิที่แท้แล้วมันไม่ยากมันเป็นแต่เพียงทบทวนเพื่อซ้ำเพื่อย้ำให้เราแน่ใจให้เราเห็นตัวจางคลายตัวนี้รอทานอุปสรรคสีตัวที่ได้ดับแล้วสนิทตัวที่ถึงพร้อมแล้วด้วยการพิจารณา เพื่อพิจารณานี่แหละเราวิจัยนี่แหละแล้วเห็นความถึงพร้อมถึงนิโรธถึงจิตของเราอยู่แล้วพวกนี้แล้วเราผัสสะเดี๋ยวนี้หรือแต่ก่อนนี้เราผัสสะไม่เหมือนอย่างนี้เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนก่อนนี้แล้วถ้าเราประสานเดี๋ยวนี้จืดจางเฉยว่าอุเบกขาทำไม่มีนะกรรมปฏิไม่มีจิตหวั่นไหวอะไรแล้วไม่มีอาการของรถเลยเพราะโทรศัพท์มูลขึ้นมาไม่มีแล้วเข้าใจถูกหรือยังโมหะหรือเปล่าอาจจะหลงหรืออาจจะกลับหัวเป็นหางปรับเปลี่ยนเป็นถูกทบทวนสอบสวนแล้วถูกทางแล้วล่ะไม่กลับหัวเป็นหางและแม่ชัดแล้วด้วยอาการของโรคพระเป็นลักษณะอย่างนี้โทรศัพท์เป็นลักษณะอย่างนี้อย่างอ่อนอย่างกลางอย่างเบาเป็นอย่างนี้แม่อย่างเบา เหลือเป็นนิโรธารามปัสสีคุณก็จบได้แล้วสลัดคืนตอนนี้ก็แทนที่จะแต่ก่อนนี้อย่าไปสัมผัสมันนะมันยังมีรถพี่ชาติอยู่ถ้ามึงแน่ใจเป็นนิโรธอย่างเสด็จขาดยังดับได้หรืออำนาจจิตเราเนื้อมันแน่แท้แล้วกูก็ไปสัมผัสได้สลับคืนเป็นมิตรสถานที่ศักดิ์ศรีทวนย้อนกลับไปอยู่เหนือมันแล้วเด็ดขาดแล้วมั่นใจมีสมาธิมั่นคงเรารู้ว่าใจเขาเราตั้งมั่นเด็ดเดี่ยวเป็นสมุดเขตไม่มีปัญหาอะไรคุณก็เลิกจำจำแค่อิ่มนิ่งจมอยู่กับที่นี่หรือในสภาพนี้อีกมั่นใจแล้วคุณก็บอกตัวเองได้อย่างเดียวคุณจะไปตลาดแต่อะไร เนี่ยการทบทวนอนาคามีหรือจริงใจมันทำได้แล้วมีกำลังใจมากพอแล้วมีกำลังแรงพอแล้วเป็นนักเรียนทบทวนตัดสินให้รู้สภาพจริงของมันเท่านั้นเองแล้วจะไปวันเกรงอะไรแล้วก็ไม่ใช่จะต้องมานั่งจมอยู่ตรงนี้ถ้ามานั่งจมอยู่ตรงนี้เป็นปฏิเสธว่านามว่าสืบค้นอาการนี้มาเสพคุณสิ่งนี้ถ้าไม่ทำคืนถ้าไม่สลัดคืนนะก็จะกลายเป็นสั่งสมส่วนนี้มีนิสัยมีวิสัยจมอยู่ในสภาพนี้แล้วก็จะกลายเป็นถ้าเผื่อว่าเป็นอนาคามีเข้าป่าเข้าที่สงบอย่างที่ว่านี้คือออกมาอยู่ที่สงบในลักษณะของนี่กำลังอธิบายพวกอยู่ที่สงบสงัดเป็นพวกที่จะพิจารณาส่วนหนึ่งส่วนวิปัสสนาธรรมดาเขา เจาะจงสู้ต่อหน้าเลยมีปัจจุบันน่ะทำรู้นี่โลภะเกิดประสาทเดี๋ยวนี้มีโลภะเกิดโทสะเกิดตับไปเดี๋ยวนั้นจานคล้ายลงให้ได้นาวิก นวลขึ้นมาตอนนั้นฉันไม่มีผลเหมือนกันถ้าใครมีอินทรีย์พละมากก็จะได้จริงมากเท่านั้นเองใกล้เคียงมากมากเกือบจะเป็น 99% เรายกให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าธาราด้วยความหลังหรือความเก่าของท่านมีอินทรีย์พละดึงดูดเอาสิ่งนั้นสิ่งนั้นมาสมมุติขึ้นมาในจิตให้เห็นเด่นชัดและก็มีกำลังที่จะยกเขาไอ้สิ่งนั้นมาใกล้จริงได้มากเท่านั้น Facebook เพลงนี้ว่าศาลมีกำลังสูงมันก็เกิดญาณสูงเกิดญาณชัดเจนได้เหมือนกันพยายามไม่สูงและลึกขึ้นมาก็รสชาติจำไม่ได้แล้วอาการเป็นยังไงมันก็ไม่มีผลอะไรเลยเพราะมันนั่งอยู่นู้นคนนี้ทำนั่งก็จะหลับเอาหลับเอาเท่านั้นเอง เดือนอะไรมันเป็นไม่มีสัญญาณนะสัญญาเลยส่วนใหญ่เพราะกำลังอินทรีย์เราไม่มากเมื่อไม่มากมันนั่งซึมนั่งถ้ายิ่งหลับตาก็เป็นหนี้ว่าสัญญานะสัญญาจะว่าหลับก็ไม่หลับสนิทกลับหลับตื่นๆหลับๆดำๆเหลืองๆฟุ้งๆอะไรอยู่ในจิตใจว่าฝันบางทีก็ฝันนั่งหลับไปไม่ไปใหญ่เลยเรื่องนู้นเรื่องนี้ออกมาโอ้โหเมื่อกี้นี้มีนิมิตแน่ที่แท้ฝันนั่นแหละแหมเมื่อกี้มีนิมิตเรื่องนั้นเรื่องนี้โอ้โหไอ้โน่นไอ้นี่เลยทีเดียวไปใหญ่เลยแล้วบางคนก็ฝันประเภทประเภทที่ไม่ไม่ไม่ไม่หลงลูกนักก็ไม่ค่อยมีมิตรอะไรมากมายนะก็ร่ำร่ำรวยเป็นรูปเรื่องนั้นเรื่องนี้บางคนก็ถ้าตั้งสติดีก็จะรู้อารมณ์ ประดับยนต์และก็เป็นอรูปนิมิตด้วยเหมือนรูปที่ชัดเจนเหมือนฝันนั่นแหละแต่อารมณ์นิมิตเอารูปขึ้นมันไม่เป็นหรือเป็นตัวแต่มันมีลักษณะที่จะแสดงให้เรารู้ได้เหมือนกันเป็นอรูปนิมิตคนชัดเจนในอารมณ์นิมิตนั้นก็เป็นสิ่งแทนเท่านั้นเองที่เราตีความว่ารู้ในรูปนั้นไหมถ้ารู้ก็เป็นผลได้เหมือนกันถ้าตีความได้พิจารณาได้หรือไม่รูปนี้ก็เหมือนกันถ้าเราตีความได้หรือว่ารู้ในเรื่องนั้นได้ก็ไปตีความอีกทีมันไม่ใช่ปัญญาที่เกิดทันทีไม่ใช่อันนั้นจึงเรียกว่าไม่ใช่วิปัสสนาวิปัสสนาพิจารณาออกในเหตุผลในตัวเรื่องนั้นราวนั้นตรงเป๊ะๆเลยจะนั่งคิดเดี๋ยวนี้เองก็ตามอันนี้ลักษณะที่เกิดกระทำอยู่สำหรับกรรมวิธีมันไม่เหมือนกัน วัดอันนึงนั่งทำเอาแล้วรีบเอาอยู่ส่วนตนมีแต่ทวารอีกอันนึงใช้หมดเลยทุกทวารตาหูจมูกลิ้นกายมีผัสสะแล้วก็เป็นสุขวิปัสสโกเป็นวิปัสสนาบุคคลเดี๋ยวนี้เลยวิปัสสนาเดี๋ยวนี้สติปัฏฐานเดี๋ยวนี้ตัดรู้เดี๋ยวนี้เห็นเดี๋ยวนี้ให้เป็นทางตรงเพราะกรรมวิธีใดผู้ใดทำเด่นในทางนี้ก็ถือว่าสุขาภิบาลศึกษาล้างรถได้พ้นทุกข์ได้ด้วยวิธีตรงนั้นแต่ถ้าใคร nm มาทำเป็นโชว์คราวนี้บุพเพนิวาสานุสติญาณเห็นความเกิดขึ้นของโทรศัพท์เขาเกิดขึ้นของโลภะดับความเกิดขึ้นของโทสะได้รับความเกิดขึ้นของโลหะได้ก็รู้ลักษณะของการเกิดการดับไม่ใช่เกิดดับอะไรอื่นอาการจิต รสชาติของจิตที่ไม่มีรถโปรดพระรถโทสะอย่างนั้นอย่างนั้นเราลงลดลงได้หรือไม่ได้เรารู้ของเราแต่กรรมวิธีแบบนี้มันต่างกันอยู่เท่านั้นเอง 2 อย่างเท่านั้นเอง 2 ลักษณะนี้เท่านั้นเองอ่ะนับว่าเป็นผู้มีภาวะปัจจัยสูงนี่แหละถึงจะมาทำได้ระลึกเอาอดีตทั้งหลายมาพิจารณาเกิดญาณเกิดปัญญารู้เห็นมีอาชีพเป็นยาเกิดปัญญาพละและเกิดการปลดปล่อยเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆก็สามารถจะบรรลุธรรมได้เพราะทรัพย์สินศรีศรัทธาพระมีมากแล้วจริงๆพูดว่าลูกได้โดยการใช้บุพเพนิวาสานุสติญาณเกิด ตู้ประปาจักรยานคือมีปัญญารู้ในเกิดดับมันเกิดแรงแล้วมันเบาลงได้เป็นละสักกายะจนกระทั่งด้วยอัตราได้สนิทไม่เหลือแม้แต่เศษของอัตราไม่ว่าอายุน้อยๆนิดๆแค่นั้นก็ไม่มีเศษเหลือก็รู้ได้ของเราเกิดญาณเกิดปัญญารู้รู้ในวิมุตติญาณทัสสนะคือมีญาณทัศนะในการรู้วิมุตยิ่งตอนนี้บอกแล้วหลุดพ้นแล้วปล่อยวางหมดเรื่องนี้ก็ตามแต่แบบนี้รวดเร็วอะไรก็ตามแต่เกิดเจ้าฟ้าพญาเห็นแจ้งในจุติและอุบัติอย่างชัดคือเหตุใดเห็นแจ้งในจิตที่มันเคลื่อนเป็นรสชาติเป็นเรื่องเป็นราวอยู่กับจิตที่มันไม่มีแล้วมันเกิดการรู้เกิดการคลายการเคลื่อนนี้ การดับไฟการจางไปกันหมดไปมันรู้จริงรู้จริงมีจริงในตนมันรู้จริงแล้วก็มีจริงในตนด้วยเข้าใจชัดเราจะสมมติเอาว่าเรามีนั้นไม่ได้เรามีหรือไม่มีเราจะรู้ของเราและละเอียดละออถึงระดับอาสวะละเอียดอ่อนถึงระดับเป็นอาสวะขยะจบครบถ้วนเป็นพระอรหันต์ได้เยี่ยงนี้จึงแยกเรียกเสียว่าแต่พิทักษ์บุคคลหรือพระอรหันต์ที่ต้องเรียกเช่นนั้นก็เพราะมีกรรมวิธีชี้เน้นรายละเอียดแห่งบทปฏิบัติต่างกันอยู่ในนัยยะกล่าวคือเตวิชญ์นั้นใช้ปัจจุบันน่ะทำก่อผนังจับสังขารธรรมมีความเป็นอยู่รู้รูปรับ เสียงสัมผัสนอกสัมผัสในประพฤติตามชีวิตเป็นอยู่ปกติธรรมดาทุกบริบทน้อยไปแต่พี่โจได้ปฏิบัติแบบรู้เราพิมพ์เสียงสัมผัสนอกสัมผัสในอะไรต่างๆเป็นปกติธรรมดาของมนุษย์ทุกอิริยาบถเนี่ยน้อยไปแต่ไปมีอิทธิพลอยู่พิจารณาตรวจจิตละเอียดด้วยการทบทวนการระลึกย้อนของเก่าเสียเป็นส่วนมากกว่าการรับสัมผัสกับสังหารธรรมโดยอาศัยปัจจุบันนั้นๆเท่านั้นเองมันต่างกันอยู่เท่านี้เองถ้าผู้มีอินทรีย์พระสูงก็บรรลุได้เร็วจริงๆถ้าผู้มีอินทรีย์พละต่ำก็จะไม่มีทางบรรลุได้ง่ายๆเลยถ้าผมมีอินทรีย์พระราชธรรมก็จะมีไม่มีทางบรรลุได้ง่ายๆแต่ถึงอย่างไรก็ตามสติปัฏฐานหรือการ หลักธรรมอันเป็นทางเอกทางใหญ่ทางตรงของพุทธศาสนานั้นก็คือให้เกิดบทปฏิบัติทุกอริยาบทมีวิปัสสนาทุกขณะทุกเวลานั่นแหละดีที่สุดจงรู้จุดดีที่สุดหรือทางเอกที่สุดหรือว่าอันที่จริงที่สุดจะเข้าใจได้ว่าสุขวิปัสสโกนี่ของพระพุทธเจ้าแท้คือมีวิปัสสนาร่วมด้วยเพราะงั้นแม้แต่อยู่ปีกเล่นมาทำเตวิชโชเนี่ยเอาวิปัสสนาโดยวิธีประเพณีมหาสารคามก็มีการวิเคราะห์มีธรรมะวิจัยใช้สติใช้ธรรมชาติมีวิริยะภาคเรียนทำเหมือนกันและก็รู้เทียบเคียงจิตถึงจิตเหมือนกันจึงเรียกว่าอนามัยปรารถนาโดยทางที่เราไม่ใช่ภาษาปัจจุบันมีฤทธิ์แรงรองมีความเป็นจริงรองเป็นสมมุติจิตสัจจะรองสมมุติกว่าสมมุติที่แม้ที่ว่าเราปัจจุบันน่ะ ราชภัฏเดี๋ยวนี้มันก็เป็นเรื่องสำคัญเห็นจึงมีจริงอะไรจริงเป็นปัจจุบันนี้เราว่าจริงที่สุดเพราะปัจจุบันอยู่ในนี้เมื่อกี้นี้จำได้ว่าจับกระดาษเมื่อกี้นี้ว่างมาหามาแค่นี้เองมันก็จริงผิดกันเมื่อกี้นี้จับจริงกว่าก็ไปจับอยู่ที่นี่จับจริงๆนี่เมื่อกี้จับกระดาษวินาทีที่ผ่านมาเดี๋ยวนี้มันจริงที่ไหนล่ะเมื่อกี้มันกินกว่าเมื่อกี้มันจับอยู่บนท่อไอน้ำมาแล้วนี่ช่วงขณะหนึ่งในวินาที 12 วินาทีก็ตามเมื่อกี้นี้จำได้ว่าจับกระดาษเมื่อกี้นี้จับกระดาษอยู่นั่นมันสมมุติกว่ามีจับกระดาษเมื่อกี้นี้มันจริงกว่า พยายามเข้าใจจริงนะสมมุติมันๆกว่ากันเมื่อกี้นี้ก็ว่าสมมุติถ้าสมมุติว่าสมมุติสมมุติคือความที่ไม่ได้ยึดเป็นเราเป็นเขามันเป็นอาการกรรมของธาตุดินน้ำไฟลมอากาศสภาพวิญญาณธาตุก็ทำงานอยู่เท่านั้นเองแต่ปัจจุบันน่ะทำเท่านั้นเองแต่สมมติสัจจะถ้าเราประยุทธ์จริงเหลือเกินจริงเหลือเกินแม้ผ่านมาแล้วก็ยังจริงอยู่ยังจะเป็นอะไรต่ออะไรอยู่ไหนจำได้แล้วจับกระดาษนี่เป็นจริงและเกิดแล้วแล้วก็จะมีอยู่ตลอดนิรันดร์กาลแต่จำได้อยู่แล้วยึดตัวว่าไอ้นี่หน้าด้านนี้เป็นมีแรงนี้น้องเข้าไปจะต้องเป็นอย่างนี้ได้อีกจะต้องติดอย่างนี้จะต้องเอาอย่างนี้ให้ได้อีกจุดนั้นมันก็ผูกพันแล้วมันก็จะมีจริงอยู่ ที่มันติดนะไม่ปล่อยคลายมันจะกลับมามันเป็นเนื้อเป็นตัวมันจะก่อหวอดให้ได้มีเหตุปัจจัยอีกเมื่อไหร่มันได้โอกาสปั๊บมันไม่เอาแล้วมันไม่ละเว้นเลยใจยิ่งต้องการแรงเท่าไหร่มันยิ่งจะเอาจริงเท่านั้นถ้าใจมันไม่ต้องการแรงนักมันก็อาจจะบางโอกาสช่วยเอาบางโอกาสไม่เอาก็ได้แต่ถ้าใจยังมีมากอยู่เท่าใดแล้วก็ไม่ได้รับโอกาสอะไรไม่ดีกว่ามันจะเอาอันนี้ก่อนอะไรที่มันเด่นที่สุดในโลกจะเอาก่อนถ้าได้ช่องอะไรมีเหตุปัจจัยขึ้นมาเมื่อไหร่ปั๊บมันไม่ละเว้นเลยเพราะฉะนั้นจิตจึงอย่างนั้นมันมีจริงจิตที่มันยึดเหนี่ยวอย่างนั้นมีจริงมันหลงคิดอุปทานยึดเอายังมีจริงมันจึงจะเกิดอยู่จริงเวียนตายเวียนเกิดจริงถ้าเราไม่แล้วอยากจับกระดาษนี้ไม่อยาก อยากได้รูปนั้นไม่อยากอยากได้รถนั้นไม่อยากแล้วจริงๆใจเราต้องเด็ดขาดต้องตรวจสอบมันแน่จะมีน้อยยังมีกลางยังหยาบไหนแรงอยู่โอ้โหขนาดที่ไม่ผัสสะไปยังใจวิ่งเข้าหาคิดระลึกอยู่เผลอไม่ได้จ่ายไปแล้วอุปปาติกะเกิดจิตในจิตโผล่ไปหาแล้วไม่ใช่ผมไปหาหรอกมันก็อยู่ในจิตนี่แหละเรื่องนั้นขึ้นมาอีกแล้วไปใช้จำนวนพูดว่ามันโผล่ไปหามันไม่ใช่ผมไปหาหรอกมันเอามาสร้างขึ้นในจิตมันยังติดอยู่มันจะต้องมีให้ได้ไม่ตรวจแล้วตรวจแล้วก็พยายามทำให้ดีถ้าขนาดนี้จะอธิบายทั้งลักษณะการกระทำการประพฤติมาเข้าพิธีต่างๆสอดแทรกไปในที่นี้อธิบายได้แค่ลักษณะของสุขภาพ ซึ่งจะจบไปนานแล้วล่ะถ้าจะอธิบายลักษณะมันมันต่างกันอยู่ที่กรรมวิธีกระทำคนนึงทำอยู่ที่ผ่าตัดปัจจุบันอีกคนหนึ่งเอาอยู่ในคนเดียวเอาแต่ทวารจิตมันต่างกันอยู่นั้นเองเพราะใครทำอย่างไรมากกว่านี้เลยเว้ยแต่พี่โจหรือสุขาภิบาลซะก่อนเท่านั้นเองเพราะงั้นถ้าผู้ใดไม่ได้บรรลุด้วยกรรมวิธีต่างกันพระพุทธเจ้าสอนมนุษย์ท่านไม่สอนใจมิตรโชว์เป็นเอกท่านสอนสุขาภิบาลสกอร์อย่างที่อธิบายให้ฟังแล้วคนจะเข้าไปหาอะไรจุดหนึ่