650909 ไอแบบใจสบาย ไอ...สไตล์พ่อครู__บันทึกปัจฉาพ่อครู โดย ส.แสนดิน.docx

ลย

2.คนไข้บางคนในโลกนี้ ได้โภชนะที่สบายหรือไม่ได้ก็ตาม ได้เภสัชที่สบายหรือไม่ได้ก็ตาม ได้อุปัฏฐานที่สมควรหรือไม่ได้ก็ตาม ย่อมหายจากอาพาธนั้นได้

3.คนไข้บางคนในโลกนี้ ได้โภชนะที่สบายจึงหายจากอาพาธนั้น เมื่อไม่ได้ย่อมไม่หาย ได้เภสัชที่สบายจึงหายจากอาพาธนั้น เมื่อไม่ได้ย่อมไม่หาย ได้อุปัฏฐานที่สมควรจึงหายจากอาพาธนั้น เมื่อไม่ได้ย่อมไม่หาย

............................................. พ่อครูเคยเทศน์ไว้เมื่อ 24 สิงหาคม 2565 ว่า.... “อย่างอาตมานี่ เห็นใจตนเอง คือว่า อยู่กับความพยายาม พยายามอยู่ พยายามทำความอยู่ พยายามมีชีวิตอยู่ ยังไม่ยอมตาย แล้วโรคมันไม่ถึงกับทำให้ตายในทันทีทันใด ก็เป็นวิบาก มีแต่คัน ไอแรง เบาไม่ได้ เบามันไม่หาย อาการนั้น มันไม่หยุด ต้องแรงถึงขีดที่มันต้องหยุดมันถึงจะหยุด เป็นไฟต์บังคับจริงๆเลย แล้วเป็นอะไรมากกว่านั้นมั้ย ก็เหลือแต่ขาดใจก็จบ ไอจนขาดใจก็จบ อาตมาก็รออยู่อย่างนั้น 1.ไอจนขาดใจก็จบ 2.ไม่ไอหรอก แต่นอนหลับไม่ตื่นก็จบ 2 ประตู รอดูว่าจะออกประตูไหน”

............................................. เมื่อคนเราเจ็บป่วยบางโรคอาจหายเองได้ แต่บางโรคต้องอาศัยยาและการรักษาจึงหาย แต่ก็มีโรคบางอย่าง รักษาอย่างไรก็ไม่หายป่วย ทำได้เพียงวางใจ และบรรเทาไปเท่าที่จะทำได้ พ่อครูเป็นตัวอย่างให้พวกเราเห็นว่า...โรคภัยที่เป็น หากวางใจได้ ก็สามารถมีอารมณ์ขันกับมันได้เสมอๆ หมอดังๆรักษาไม่หาย ก็อาศัยหมอขำ ช่วยทำให้ใจเบิกบาน แล้วค่อยบรรเทาอาการไปตามลำดับ กับทุกข์ที่เลี่ยงไม่ได้นี้

............ ปิดท้ายด้วยโศลกธรรมของพ่อครูสมณะโพธิรักษ์... “เราควรทำชีวิตของเราให้เบิกบานยิ่งกว่าดอกไม้ ถ้าเราไม่เบิกบาน ก็สู้ดอกไม้ไม่ได้ เราควรทำชีวิต ของเรา ให้มีคุณค่ายิ่งกว่าดอกไม้” 🙏