651208 เปิดตลาดแบบคนจน เพื่อช่วยเหลือประชาชนยามทุกข์ยาก_บันทึกปัจฉาพ่อครู โดย ส.แสนดิน.docx
เนื้อหาในไฟล์
🌿 ตลาดแบบคนจน เพื่อช่วยเหลือประชาชนยามทุกข์ยาก 💧
เปิดบ้านราชเมืองเรือ 5 ธันวาคม 2565 ที่ผ่านมา นอกจากจะเปิดร้านพิสูจน์จิตอาสา ขายของราคาเท่าทุนแล้ว ยังเปิดโอกาสให้พ่อค้าแม่ค้าจากภายนอก มาขายของกินที่อาคารบวรได้ฟรี ไม่เก็บค่าที่ (จ่ายค่าน้ำค่าไฟเอง) เรียกว่า ตลาดประชาราษฏร์
พ่อครูเคยบอกไว้ว่า ที่นี่ ตลาดประชาชนทั่วไป มาซื้อ มาขาย ได้ฟรี ราชธานีอโศก ดูแลอำนวยความสะดวกเท่านั้น ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อหาเงิน เล๊ย...! ตลาด “แบบคนจน”
ก่อนเปิดตลาดให้พ่อค้าแม่ค้า ที่มีทั้งญาติธรรม ศิษย์เก่าสัมมาสิกขา และประชาชนทั่วไป รวมแล้วประมาณ 20 ร้านได้มาทำความสะอาดสถานที่ แล้วก็ประชุมรับทราบกฎกติกา ที่ไม่ให้เอาสิ่งที่เป็นอบายมุขและเนื้อสัตว์เข้ามาขาย และให้ขายในราคาที่ถูกเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยไม่ควรขายเกินกว่าราคาตลาด
ที่ตลาดประชาราษฏร์ ลูกชายเรียนอยู่ม.1 ช่วยแม่ขายเฉาก๊วยอยู่ มีลูกค้ามาซื้อเฉาก๊วยหลายคน เด็กชายก็ตักน้ำแข็งไม่ทัน จึงเอ่ยให้ลูกค้าช่วยเอาถ้วยตักน้ำแข็งเอง แล้วเด็กชายก็ใส่เฉาก๊วยให้เป็นจำนวนมากต่อหนึ่งแก้ว ตามด้วยใส่นมสดทับด้านบน
เด็กชายใส่เฉาก๊วยให้มาก ขายราคาแก้วละ 10 บาทเอง ซึ่งข้างนอกน่าจะขาย 20 บาท และเมื่อลูกค้าเห็นว่าเขาขายถูกให้มากด้วย ลูกค้าก็ยิ่งบอกกันให้มาซื้อมากขึ้นหลายคน ทีนี้ก็เลยขายไม่ทันลูกค้า เด็กชายก็เลยเอ่ยออกมาว่า จะช่วยไปซื้ออย่างอื่นที่ร้านข้างๆก็ดีนะ
คุรุติ้ว ได้ไปถามเด็กชายในภายหลังว่า ทำไมถึงได้ใส่เฉาก๊วยให้ลูกค้ามากมายอย่างนั้นนะ ...เด็กชายตอบประสาซื่อว่า พระบอกให้ขายถูกๆ!
คุรุติ้วเห็นชาวบ้านซื้อที่นอนอันใหญ่ๆ ทั้งแบกทั้งลากไปขึ้นรถ คุรุติ้วเลยไปช่วยเขาขนของ ชาวบ้านบอกว่า ไม่รู้หรอกข้างนอกราคาเท่าไหร่ รู้แต่ว่าซื้อที่นี่ถูกแน
อ่านต่อ
่นอน ........................................................
หลังจากวันที่ 5 ธันวาคม บ้านราชเมืองเรือ ได้ปิดน้ำตก ปิดสไลเดอร์ เพื่อปรับปรุง พ่อครูก็เทียวไปดูพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดประชาราษฏร์ พบว่า คนมาซื้อของไม่มาก ขายได้นิดหน่อย แต่พ่อค้าแม่ค้าก็ไม่ถอย พ่อครูจึงดำริให้หาทางเปิดน้ำตก เพื่อให้คนมาเที่ยวชมน้ำตก จะได้แวะไปซื้ออาหารที่ตลาดประชาราษฏร์ด้วย
ทางทีมงานทำน้ำตกก็พยายามเร่งเต็มที่ ในวันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม จึงได้เปิดน้ำโตนให้คนมาเล่นได้ในช่วงเย็น และจะเปิดสไลเดอร์ในวันอาทิตย์ที่ 11 ธันวาคม
........................................................ วันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม 2565 พ่อครูไปเยี่ยมชมร้านพิสูจน์จิตอาสา ป้าตุ๊ ฝั่งดาว ที่อาสาขายของที่ร้านรายงานว่า... ของขายหมดอย่างรวดเร็ว สินค้าขายดีอันดับหนึ่งคือเตาประหยัดพลังงาน และที่นอน เราขายถูกมาก ของเอามาเติมไม่นานก็หมด เราจึงต้องไปสั่งซื้อที่ร้านขายส่งหลายรอบ จนทางร้านที่ทำเตาบอกว่า นี่เป็นล็อตสุดท้ายแล้วนะ และเขาไม่รับออเดอร์อีกแล้วเพราะใกล้ปีใหม่ จะทำเตาไว้สำหรับตลาดอาริยะ เลยมีโควต้าให้ชาวชุมชนด้วยบ้านละ 2 ใบ(เตาปูนกับเตาน้ำตาล)
........................................................ เพลงชีวิต หมายเลข ๙ โดยพ่อครูสมณะโพธิรักษ์
เงินหนึ่งบาทของขอทาน มีราคาเดียวกันกับ หนึ่งบาทของมหาเศรษฐี แต่ "ค่า" ของมัน ไม่เท่ากันเลย ใน "จิต" ของคนทั้งสอง
เงินพันบาท อาจจะแลกกับ เรี่ยวแรง-ศักดิ์ศรี และ แม้ชีวิตของ "คนจน" ผู้หลงค่าของเงินได้ อย่างไม่กลัวนรก แต่… มันจะไม่มีอำนาจเยี่ยงนั้นเลย ที่จะแลกเอาชีวิต-ศักดิ์ศรี หรือ แม้เพียงเรี่ยวแรง ของ "มหาเศรษฐี" ผู้ตีราคาของเงิน กับศักดิ์ของตนอยู่เสมอ ทว่า "ค่า" ของมัน เท่ากัน และ เท่าเดิม จริงๆในโลก !
และเงินล้านบาท ไม่อาจแลกกับ ชีวิต-ศักดิ์ศรี และ แม้เรี่ยวแรง ของ "คนจน" ผู้ไม่หลงค่าของเงิน
แต่...เงินบาทเดียว อาจจะแลกกับ เรี่ยวแรง-ศักดิ์ศรี และ แม้ถึงชีวิต ของ "มหาเศรษฐี" ผู้งกเงิน จนตาบอด ใจมืด ก็ย่อมได้
เมื่อนั้น "ค่า" ของ "จิต" ของคนทั้งสองต่างกันยิ่ง ! ผู้ไม่โลภ ไม่หลง เท่านั้น ที่จะเห็นค่าอันแท้ๆ จริงๆ ที่ เท่ากัน และ ไม่เท่ากันนี้ ได้
"จิต" ของคนต่างหาก ที่เห็นเงินร้อยบาท มี "ค่า" ต่างกัน ผู้เห็นเงินร้อยบาทมีค่าต่ำ หรือ เล็กน้อย ก็คือ... ผู้มีวิญญาณผี หรือคือ คนโง่ที่หลงตน ว่า เป็นเศรษฐี
และ ผู้เห็นเงินร้อยบาทมีค่าสูง ก็คง ยังคือ... ผี หรือ คนโง่ที่ยังหลงตน ว่า เป็นกระยาจก หรือ ผู้กระหาย อยู่อีก นะแหละ !
เงินร้อยบาท ย่อมมีค่าเที่ยงแท้ สมดุลดังเดิมเสมอ ในโลกที่เขาสมมุติกัน !
ว่าแต่ผู้มี เงินร้อยบาทนั้น รู้จัก "ความพอดี" หรือ "ความเพียงพอ" อันสมดุลที่แท้จริง ใน "ชีวิตแท้ๆ " ของตนเอง แล้วหรือยัง ?
หรือว่า ท่านก็ยังคือ "ผู้ใฝ่หาหลงเสพย์" และ "เผาผลาญ" ที่ ไม่รู้จักจบทั้งวัตถุ ทั้งวิญญาณ แล้วก็ตั้งหน้าสะสมกับเขาด้วย ผู้หนึ่งในโลก ! !
๒ เมษายน ๒๕๑๕