ศาสนาพุทธเป็นศาสนาคนเมืองไม่ใช่คนป่า.docx

ศาสนาพุทธเป็นศาสนาคนเมืองไม่ใช่คนป่า พ่อครูว่า... สัตถา คือ คำสอน ของ พระพุทธเจ้า อาตมาก็เคยไปอยู่ป่า ห่างจากสิ่งสนุกสนานในเมือง เราจะมีการโหยหามั้ย เราจะมีการอาลัยอาวรณ์ในกามก็ดี ในวัตถุก็ดี โลกียะ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสทั้งหลายก็ดี เราจะโหยหามั้ย เราต้องอ่านจิตของเรา ใครสงสัยก็อยู่นานๆ ดู ถ้าไม่สงสัยก็อยู่ไม่นาน ชัดเจนแล้ว 1 เดือน 2 เดือนก็เหลือแหล่ที่จะรู้ว่าโหยหาหรือไม่โหยหา มันจะรู้ในน้ำหนักด้วยน้ำหนักของจิต มันจะชัดเจน ก็เป็นการพิสูจน์ไปอยู่ป่าก็พิสูจน์ได้ เพื่อทดสอบ จริงๆแล้วก็มาเป็นชาวนคร ศาสนาพุทธไม่ใช่ศาสนาคนป่าแต่เป็นศาสนาคนเมือง..ขอยืนยัน เป็นศาสนาของสังคมอาริยะ ไม่ใช่ศาสนาของสังคมคนป่าคนเถื่อน ไม่ได้สอนผู้คนในป่า แต่สอนผู้คนในเมือง แค่นี้ก็เป็นเรื่องไม่ง่าย เท่าที่เขาจะเข้าใจ ผู้ที่เข้าใจ ที่จริงมันไม่ยากเลย แต่ผู้เข้าใจไม่ได้ง่ายก็คือเขาไม่ค่อยมีภูมิธรรมไม่ค่อยฉลาด ชัดๆ ก็คือโง่หนักอยู่ เข้าใจความง่ายๆ ไม่ได้ มันก็โง่หนัก ไม่ใช่เรื่องยาก เรื่องตื้นๆ อย่างนี้เป็นต้น นี่มันแสดงถึงความเสื่อมจริงๆ ของศาสนาพุทธทุกวันนี้ พูดมาสอนมา อาตมาทำงานมาจนกระทั่ง 50 กว่าปี คิดดูสิ เปิดเผยทั้งเขียนทั้งเทศน์ทั้งพูด ทั้งอะไรอะไรต่างๆ นานา ขนาดนี้นะ อาตมาเขียนธรรมะร้อยกว่าเรื่อง พิมพ์มาแล้วตั้งหลายล้านเล่ม ออกไปกระจายออกไป ยังได้ผลแค่นี้ ได้ผลแค่นี้ ซึ่งมันแสดงว่าเขารับไม่ไหว เขารับไม่ได้ มันบอกฐานะความจริงของสังคม ต้องกอบกู้กันอีก แม้อาตมาตายไปแล้ว พวกเราก็ต้องช่วยกันกอบกู้ ช่วยกันสืบสาน ซึ่งมันเป็นจริงที่มันเสื่อมหนัก อาตมาเคยพูดแล้วก็ยังรู้สึกตัวเองอยู่แล้ว ก็ได้บอกตัวเองว่า อาตมาจำเป็น จำนน จำยอม จำต้อง จำใจที่จะต้องบอกทุกสิ่งทุกอย่าง ยืนยันตัวเองตามที่ได้เขียนไว้