ความหมายของคำว่า ปวารณา.docx

ความหมายของคำว่า ปวารณา พ่อครูว่า...เจริญธรรมทุกคน วันนี้วันเสาร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2566 แรม 6 ค่ำเดือน 11 ปีเถาะ ที่บวรราชธานีอโศก วันนี้วันมหาปวารณาวันที่ 2 แล้ว มหาปวารณาครั้งนี้ ครั้งที่ 41 ปีหนึ่งก็ทำครั้งหนึ่ง บางปีก็ไม่ได้ทำ ก็เลยได้ 41 ครั้ง ที่เราได้มีงานรวมกันมา ทั้งชุมนุมกันชาวอโศกเราทั่วประเทศ และก็มีสมณะ มีสิกขมาตุทั้งหมดด้วย มารวมกัน ชุมนุมกัน มางานมหาปวารณาสักทีหนึ่ง คำว่า “ปวารณา” ก็คือคำที่ ท่านหมายความให้ว่ากล่าวตักเตือน หรือถึงขั้นด่าว่า ทักท้วง ตำหนิ ติเตียน กันได้ ใครก็ตาม ทุกคน อย่ามีตัวตน อย่ายึดถือตัวถือตน ไม่แคร์ใคร ใครจะใหญ่กว่าข้าไม่ได้ ข้าใหญ่ที่สุด ใครแตะไม่ได้ ใครตำหนิไม่ได้ ใครว่าไม่ได้ สะกิดนิดสะกิดหน่อยก็ไม่ได้ อะไรอย่างนี้เป็นต้น มันก็ยิ่งไปกันใหญ่ คนที่ทนต่อคำว่ากล่าว ตำหนิติเตียน ยิ่งเป็นความจริง คือตำหนิติเตียน ถูกต้อง ตำหนิถูก ไม่ใช่ตำหนิผิด ตำหนิสิ่งที่ตำหนิ เรื่องที่ตำหนินั้น เป็นการตำหนิเพราะมันไม่ควร ไม่ดี ไม่งาม ไม่ถูกต้อง ควรแก้ไขควรปรับปรุง นี่แหละถือว่าเป็นขุมทรัพย์ พระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าเป็นขุมทรัพย์ เป็นขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติที่จะเจริญ ผู้ที่ได้รับการติติงนั้นเป็นคนที่มีกุศล ที่มีคนปรารถนาดี การจะไปตำหนิติเตียนคนอื่นด้วยอารมณ์ ด้วยกิเลส ยิ่งตำหนิติเตียนชนิดที่ด่าสาดเสียเทเสีย ไปกดคนอื่นไปเฉยๆ คนนี้เลวได้แต่โทษ ไม่ได้ประโยชน์คนอื่น ไม่ได้ประโยชน์คุณค่าอะไรเลย ไม่มีอะไรเลยสูญเปล่า ตัวเองเสียอย่างเดียว อารมณ์โกรธ อารมณ์ที่มันไม่ดีเป็นกิเลสโกรธ ครอบงำเอาเสียแล้ว ก็เลวได้เต็มที่ นั่นเป็นจุดเสียของการตำหนิ คือการตำหนิด้วยอารมณ์ ตำหนิด้วยกิเลส ตำหนิไม่ถูกต้องตำหนิบ้าๆ บอๆ มีอย่างนี้มีกัน ในพวกชาวอโศกเรานี่อาตมาเห็น