620901 แพ้ได้ด้วย“สัจจะ”คือประชาธิปไตยสูงสุด.docx

แพ้ได้ด้วย“สัจจะ”คือประชาธิปไตยสูงสุด

(๑) “คน”กับ“ประเทศ”ต้อง เป็น“สอง” “กาย”ขาด“จิต”เข้าครอง ไป่ได้ “ตัณหา”เสพ“สุข”สนอง หลง“รูป- นาม”แฮ “การปกครองขาดสอง”ไร้- คู่นั้นบรรลัย (๒) พัฒนาไปไม่พร้อม “เทฺวธรรม” คือ“ประเทศ”มี“จิต”นำ เลิศล้น ครบ“ชาติ-จิต”จึงสำ- คัญคู่ กันเฮย “ขาดจิต”ชาติไม่พ้น เสื่อมแท้จริงจริง

(๓) ยิ่งยึดแค่“เลือกตั้ง” บริหาร ไร้“กฏมณเฑียรบาล” สืบเชื้อ ไป่รู้เรื่อง“วิญญาณ” ข้ามชาติ รู้“ชาติเดียว”แล้วเรื้อ เลิกรู้ไปเลย (๔) ไม่เฉลยความรอบรู้ “วิญญาณ” ซึ่งวิจิตรพิสดาร สุดล้ำ แต่“พุทธ”สืบต่อสาน สอนสั่ง วิเศษแล ปรากฏ“ชาติ”ตอกย้ำ พิสูจน์ได้โดยคน

(๕) มีผลเป็น“ชาติหา” สัมผัส เกิดปัจจุบันปฏิบัติ อยู่แท้ สืบทอดร่วมกันชัด เชิญติด ตามเทอญ เคยผิดก็ได้แก้ กลับแล้วสู่สัมมา (๖) “ประชาธิปัตติยะ”ได้ มรรคผล ทั้งส่วนตน-ชุมชน เกิดแท้ ชีวิตอยู่สงบสน- ใจศึก- ษาเลย แปลกที่เป็น “ผู้แพ้” แต่ล้วนสุขสราญ

(๗) การเมืองการบ้านครบ คุณธรรม สอง “อธิปไตย”สำ- เร็จพร้อม เทฺว “โลก-อัตตา”กำ- กับเหมาะ ได้เอย อยู่ìรับใช้îอ่อนน้อม ช่วยผู้คนไป (๘) เพราะ“ใจ”อยู่ในอำนาจได้ ตามพุทธ “สัจจะ”มีบริสุทธิ์ สำเร็จให้ ปฏิบัติสู่นิรุทธ์ เหนือโลก จริงเฮย “แพ้”ลด “อัตตา”ได้ สงบด้วย “ปัญญา”

สไมย์ จำปาแพง ๑ ก.ย. ๒๕๖๒ [นัยปก “เราคิดอะไร” ฉบับ ๓๕๑ ประจำเดือนตุลาคม ๒๕๖๒]