คนรวยไม่ใช่คน คนมีแรงสร้างได้ทั้งประโยชน์และโทษ.docx
เนื้อหาในไฟล์
คนรวยไม่ใช่คน คนมีแรงสร้างได้ทั้งประโยชน์และโทษ ผู้ที่รู้จักความจริง อาตมาสรุป คนที่รู้จักความจริงคือคนที่รู้จักความจน คนที่รู้จักความจริงคือคนที่ไม่กลัวความจน คนที่จะมารู้จักความจริงคือคนที่จะมาจน คนที่จะมาจนได้คือคนชั้น 1 คือคนชั้นเอก คือคนคลาสสิคแมน เหนือชั้นกว่า Superman นะ เป็นคนชั้น 1 เป็นคนชั้นเอก เป็นคนคลาสสิคโดยแท้ คนรวยคือคนชั้นรอง ไม่ได้ไปดูถูกเขานะ ไม่ได้ไปข่มเขานะ แต่พูดสัจธรรมสู่ฟัง คนรวยไม่ใช่คนคลาสสิค แต่เป็นคนหลง หลงชั้น วรรณะ เรียกตัวเองว่าเป็นคนไฮคลาส ยังไม่ใช่คนคลาสสิค เป็นคนชั้นรวยเป็น เป็นคนชั้นรอง เป็นคนชั้น 2 ไม่ใช่คนชั้น 1 คนรวยนั้นไม่ติดอยู่กับคน คนรวยนั้นไม่แตะติดอยู่กับคน ไม่เห็นคนสำคัญเป็นหนึ่งเท่ากับความเป็นเงิน ฉีกหน้าคนรวยมาให้ดู ไม่ได้เห็นความเป็นคนสำคัญเท่ากับเงินทองทรัพย์สมบัติ เพราะฉะนั้น คนรวยยังติดหนึบติดหนักอยู่กับเงินทองทรัพย์สมบัติ ยิ่งกว่าการอยู่กับคน คนรวยจึงห่างจากความเป็นคน ตามสภาพความจริง สรุปง่ายๆคือคนรวยไม่ใช่คน (พ่อครูไอตัดออกด้วย) _สู่แดนธรรม... เสียชาติเกิดนั้นบางคนบอกว่าถ้าไม่ได้ไปกินไปเที่ยวอย่างที่อย่างนี้อย่างนี้นะถือว่าเสียชาติเกิด แต่ถ้าพระโพธิสัตว์เห็นว่าถ้าเกิดมาแล้วไม่ทำให้ตัวเองเบาว่างจากกิเลส อย่างนี้เป็นคนเสียชาติเกิด ทำตนให้หมดความยึดถือในตนแล้วมาทำอายะ พ่อครูว่า... เป็นคนมีอายะ 3 พหุชนหิตายะ(เพื่อหมู่มวลมหาชนเป็นอันมาก)พหุชนสุขายะ(เพื่อความสุขของหมู่มวลมหาชนเป็นอันมาก) โลกานุกัมปายะ(รับใช้โลก ช่วยโลก) คนรวยห่างจากความเป็นคน เพราะไปหลงอยู่กับเงิน ไม่มาแตะติดหรือมาใกล้กับคน ถูกคั่นด้วยเงินๆทองๆให้ห่างจากคน ส่วนคนจนไม่ค่อยมีเงินอยู่ด้วยไม่สนิทสนมกับเงิน แต่คลุกคลีสนิทสนมอยู่กับคน เป็นผู้ทำเป็นผู
อ่านต่อ
้สร้างจริงๆ คนนี้แหละคือพระเจ้า คนนี้แหละคือผู้สร้าง คนนี้แหละคือผู้ทำกรรม กรรมที่ดีเลิศประเสริฐขนาดไหนก็คือคน เป็นผู้ทำจริงๆ เป็นผู้สร้างจริงๆ สร้างสิ่งประเสริฐสูงสุดได้คือเป็นคนคลาสสิค เป็นคนชั้น 1 เป็นคนชั้นเอกจริงๆ เพราะฉะนั้นผู้สร้างผู้ทำจริงๆนี่แหละคนเข้าใจ ก็จะมีการคลุกคลีหรืออยู่ร่วมด้วยกับคนที่เป็นนักสร้างนักทำ อยู่ด้วยกันอย่างเข้าใจว่าอย่างนี้มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เป็นชั้น 1 เป็นชั้นเอก เป็นคนมีประโยชน์มีคุณค่า ใช้แรงงาน ถ้าเป็นแรงงานทางกายได้ก็ทำ ไม่ดูถูกคนใช้แรงงาน ถ้าไม่มีคนใช้แรงงานแล้ว คนอาศัยแต่ช้างม้าวัวควายหรืออาศัยเทคโนโลยีเครื่องมือเครื่องไม้สร้าง มันไม่ได้สัจจะที่จริงหรอก ไม่ได้สิ่งที่เป็นเนื้อแท้ของสัจจะ คนที่เข้าใจแรงงาน โดยเฉพาะแรงงานที่เกิดจากคน และเกิดจากคนที่มีจิตวิญญาณเป็นประธาน เป็นคนคลาสสิคจริงๆ เป็นคนที่มีภูมิปัญญาสูงส่งประเสริฐรู้จักเนื้อแท้ของสิ่งที่เป็นสิ่งประเสริฐที่สุด และรองลงมารองลงมา แล้วก็สอนมนุษย์ พามนุษย์ แนะนำมนุษย์ทำในสิ่งที่ประเสริฐ ที่ขาดแคลนในโลก ไม่ว่าในยุคไหนกาลไหน สอนให้คนมาทำงาน ไม่ใช่สอนให้คนไปเอาแต่คิด เพราะฉะนั้นเราสามารถจัดระดับของคน คนมีโทษกับคนมีประโยชน์จากแรงงาน เอาแรงงานของคนที่มีพฤติกรรมจริง มาเป็นตัวกำหนดค่า ว่าใครเป็นคนมีประโยชน์ ใครเป็นคนไม่มีประโยชน์ ได้ คนที่เข้าใจสาระสัจจะแท้จะไม่ดูถูกคนที่เป็นคนแรงงาน วันนี้เป็นวันแรงงานแห่งชาติวันที่ 1 พฤษภาคม แรงงานของช้างม้าวัวควาย เราก็รู้แล้วก็เข้าใจ แรงงานของคนแน่นอนก็ต้องมีค่ากว่าแรงงานช้างม้าวัวควาย เพราะฉะนั้นก็จะต้องเข้าใจให้ค่าของแรงงาน ภูมิปัญญาสากลทั่วไปถือว่าเป็นวันแรงงานแห่งชาติ แรงงานแห่งโลกที่เขาเรียกว่า Mayday เป็นสิ่งที่แฝงอยู่ในความรู้ลึกซึ้งของคน ต้องระลึกถึงแรงงานของคนกันนะ เพราะฉะนั้นคนที่ดูถูกแรงงาน คนนี้ไม่มีภูมิธรรม เป็นคนเรียกว่าวัวลืมตีน หรือม้าลืมตีน หมดท่าเลย ม้าขาหัก เคยได้ยินไหมม้าที่ขาหักขาเสีย เจ้าของสงสารสุดร้องไห้สุดท้ายก็ต้องยิงม้าให้ตาย เพราะมันอกจะระเบิด ม้ามันวิ่งไม่ได้ มันเดินไม่ได้ มันเสียม้าเลยนะ เพราะค่าของมันคือวิ่งได้ มันพาคนวิ่ง วิ่งจนกระทั่งตั้งแต่เป็นแรงงาน อาตมานี้สงสารม้าจังหวัดลำปาง มากเลย รู้จักไหม เห็นแล้วรู้สึกสุดสงสารทุกที แล้วมันก็ทรมานกว่าจะได้หยุดได้พักจะได้กินหญ้า แล้วพักนอนมากลางวันก็เอาแล้ว เอาอะไรมาบังตามันซะด้วย ไม่ให้เห็นอะไรมากมาย แล้วก็ขับลาก สงสารม้าจริงๆ ทรมานทรกรรม เป็นเวรเป็นกรรมเป็นวิบาก ก็ได้แต่ปลงที่มันเป็นวิบาก ทีนี้เรามาลองแยกแยะดู จัดลำดับความเป็นโทษเป็นประโยชน์ของแรงงาน ผลที่เกิดจากแรงงานของคน คนที่มีคุณค่าหรือมีประโยชน์ หรือว่าคนเป็นโทษเป็นภัย เริ่มตั้งแต่สร้างแรงงานทางวัตถุ วัตถุมีอะไรบ้าง 1. สร้างวัตถุขึ้นมาฆ่ากัน อันนี้เลวต่ำที่สุดในความเป็นคน ใช้แรงงานทั้งแรงงานทางกายทั้งแรงงานทางสมอง คิดค้นเครื่องมือขึ้นมาฆ่ากัน เป็นสัตว์นรก เป็นสัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำที่สุด เกิดมาทั้งทีใช้ความรู้ทั้งแรงกายแรงปัญญา ซึ่งไม่ใช่ปัญญาหรอกเป็น เฉโก เป็นความฉลาด สร้างเครื่องมือมาฆ่ากัน นรกหมกไหม้ เขาไม่รู้จักกรรมไม่รู้จักวิบากเขาก็ทำ เพราะฉะนั้นอาตมาก็ได้แต่หวังว่า เมืองไทยจะไม่เป็นเมืองที่สร้างอาวุธ ยังไงๆก็อย่าไปสร้าง จะอาศัยบ้างก็ซื้อเขามา เพื่อที่จะป้องกันเล็กๆน้อยๆ ถ้าเป็นประเทศที่ไม่ต้องใช้อาวุธไม่ต้องมีอาวุธเลย เอาอาหารพืชพันธุ์ธัญญาหารเป็นธรรมาวุธ ยิงโลกไปเลย ยิงอาหารหรือยิงยา เป็นธรรมาวุธ เป็นอาวุธ ยิงใส่โลกไป อาตมาว่าถ้าเผื่อว่าเข้าใจจุดนี้แล้วก็พากเพียรจริงๆ ให้เป็นประเทศที่มีธรรมาวุธที่เป็นพืชพันธุ์ธัญญาหารหรือยารักษาโรค ก็จะเป็นผู้ที่สร้างวัตถุ ใช้แรงงาน ใช้แรงปัญญา ใช้แรงความรู้ มาสร้างสิ่งที่ประเสริฐสุดให้แก่โลก ตรงกันข้ามกันกับที่สร้างอาวุธยุทธภัณฑ์ฆ่าแกงกัน ทีนี้มาสร้างเครื่องเทคโนโลยีเครื่องคอมพิวเตอร์หรืออะไรต่ออะไร จะเรียกเป็นถึงขั้นดิจิตอล แล้วก็เป็น AI ปัญญาประดิษฐ์ จนกระทั่งมันจะคิดแทนคน จนกระทั่งคนจะสู้มันไม่ได้แล้ว อีกหน่อยพวก Robot ความคิดทางเทคโนโลยีมันจะกลับมาฆ่าคน อาตมาไม่รู้หรอกว่ามันจะฆ่าได้ยังไง แต่มันจะย้อนกลับมาฆ่าคน สัตว์เดรัจฉานนี่นะ เอามันมาเลี้ยง พยายามที่จะมีอำนาจเหนือช้าง เหนือม้า เหนือกระทิง เหนือแรดก็แล้วแต่ คุณควบคุมมันได้ สักวันหนึ่งมันก็แว้งมาทำร้ายคุณจนได้ หุ่นยนต์พวกนี้มันก็จะแว้งมาฆ่าคุณได้อีกเหมือนกัน อาตมาไม่รู้ว่ามันจะฆ่าอย่างไรเท่านั้นเอง นั่นแหละวัตถุไปสร้างมัน ทีนี้คนมีประโยชน์ก็สร้างวัตถุ วัตถุที่มีประโยชน์ก็พืชพันธุ์ธัญญาหารกับยารักษาโรค เป็นวัตถุที่ดีที่สุดในชีวิต ในเรื่องของคนอาศัย คนอาศัยกับคนทำลาย กับสร้างพืชพันธุ์ธัญญาหารมาใช้ในชีวิต แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าทำไมเกิดมามีชีวิต ทำไมไม่สร้างสิ่งที่มันเป็นประโยชน์ เอาแรงงานความรู้และเวลา ไปสร้างทำไมในสิ่งที่เป็นโทษเป็นภัย มาสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์คุณค่านี้ นี่คือวัตถุ ทีนี้ความรู้ ความรู้อันประเสริฐคือความรู้ที่เสียสละ ความรู้ที่เป็นเมตตา ความรู้ที่เกื้อกูลช่วยเหลือ ความรู้ที่รู้ว่าสิ่งใดที่ควรให้คนได้อาศัย แล้วก็อยู่เย็นเป็นสุข กับความรู้ที่ให้คนเอามาห้ำหั่นกัน แข่งกันฆ่ากัน ฆ่ากันอย่างที่เป็นอาวุธจริงๆ หรือเอามาเป็นความรู้ที่ไปสร้างยาพิษ ไปสร้างความมอมเมา เป็นความรู้นะ นี่เกิดเหตุการณ์ในสังคมไทย กรณีคนชื่อแอมไซยาไนด์ มันเป็นไปได้ถึงอย่างนั้น ชาตินี้พวกคุณจะคิดออกมั้ยวิธีนั้น จ้างพวกคุณ คนอย่างพวกคุณก็คิดไม่ออกหรอก สู้แอมไม่ได้ เขาคิดยังไงของเขาไปคิดฆ่าคน วางยาไปไม่รู้กี่คน นี่เขานับยังไม่ครบ คนคิดอย่างนี้มันก็มีได้ นี่เป็นความรู้ความคิดและเป็นความรู้ความคิดอันเลว ความรู้เป็นยาพิษความรู้เป็นเรื่องมอมเมา รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส(โผฏฐัพพะ) มอมเมาการบันเทิงเริงรมย์กับมอมเมาการเอาชนะคะคาน กีฬาเอาชนะคะคาน บันเทิงเริงรมย์ก็เสพรสฟรุ้งฟริ้งไป เขาไม่เข้าใจหรอก สิ่งเหล่านี้มันเป็นเรื่องของจิตนิยามเข้าไปเกี่ยวข้อง แล้วก็ไปเสพทางจิต เพราะฉะนั้นแทนที่จะให้คนไปหลงในเรื่องของการสร้างความรู้สร้างความคิดแล้วเอามาเสพ น่าจะเอามาสร้างคุณธรรม เอาความรู้มาสร้างคุณธรรม แม้แค่เป็นคุณธรรมของทางโลกีย์ ให้มาทำดีตามสมมุติกันไม่ทำชั่ว ก็ดีแล้ว ในชั้น 1 ยิ่งเป็นขั้นโลกุตระ ดีชั่วก็รู้ด้วย แล้วทำดีอย่างถาวรด้วย สามารถรู้จักจิต เจตสิก รูป นิพพาน แล้วทำให้จิตมีภูมิปัญญา รู้ว่าดีตามสมมติโลกคืออันนี้ แล้วไม่ไปทำตามสมมุติโลกที่เขาว่าชั่ว ทำแต่ดีอย่างมีปัญญา มีธัมมวิจัยเลือกเฟ้นตัดสินได้ คนในสังคมในกลุ่มไหนว่าสมมุติอย่างนี้ดีก็ทำดีตามสมมุติเขา ไม่ขัดแย้ง หรือเราเห็นว่าเราขัดแย้งอันนั้นที่เขาทำมันเป็นโมหะเกินไป เราไม่ทำกับเขา เราก็วางเฉย ถ้าเราจำเป็นจะต้องอยู่กับคนกลุ่มนั้น ยิ่งเป็นคุณธรรมขั้นโลกุตระยิ่งสุดยอด คุณธรรมโลกุตระนั้น รู้รอบ รู้จบ มีความจบกิจ กตํ กรณียํ นารํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาติ จบกิจ ในรอบของอบายมุข ปัญญามันสูงสุดจริงๆ เป็นรสชาติหรือเป็นวัตถุสมบัติที่เราไปได้ไปมีไปเป็น วัตถุก็ตาม ไม่ได้เสพรสชาติกับอบายมุขก็ตาม ปัญญารู้จักรู้แจ้งรู้จริงรู้จบ จบกิจเลย ไม่มีอบายมุขอีก ชาตินี้คุณก็ไม่มี ชาติหน้าคุณได้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว คุณก็ไม่มีวันเวียนกลับ อสังกุปปัง อสังหิรัง อวิปริณามธัมมัง สัสตัง ธุวัง นิจจัง นี่เป็นความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าที่มีปัญญาอย่างวิเศษ ข้ามชาติเลย ไม่ตกต่ำแม้แต่ชาติต่อๆไปอีก อย่าว่าแต่ชาติเดียวเลย นี่ความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้ายิ่งใหญ่อย่างนี้ ควบคุมได้ถึงการเกิดชาติหน้าชาติโน้น เทวนิยมเขาไม่รู้จักชาติต่อไปหรอก อย่างศาสนาพราหมณ์หรือฮินดูเขารู้จักชาติต่อไปแต่เขาไม่สัมมาทิฏฐิ มันกลายเป็นความเที่ยง เป็นนิรันดรไป เพราะเขารู้ที่จบไม่ได้มันเป็นมิจฉาทิฏฐิเสียแล้ว ศาสนาพราหมณ์ก็ดี ฮินดูก็ดีหรือแม้แต่ศาสนาพุทธก็หลงไปเป็นฮินดู หลงไปเป็นเทวนิยมก็จบจิตไม่ได้ ปรินิพพานเป็นปริโยสาน ไม่ได้ เพราะไม่รู้จักจิตเจตสิกไม่รู้จักนิพพาน ที่ไม่รู้ก็เพราะว่ามิจฉาทิฏฐิตั้งแต่ต้นเลย มิจฉาทิฏฐิต้นจริงๆก็คือ 1.ไม่รู้จักกาย 2.ไม่รู้ฌาน 3.ไม่รู้บุญ 4.ไม่รู้สมาธิ 5.ไม่รู้วิมุติ หรือนิโรธนิพพาน เป็น synonyme นิโรธ วิมุติ นิพพาน เป็นคำใช้แทนกันได้ แต่เขาไม่รู้ ทุกวันนี้ศาสนาพุทธเสื่อมไปจากความรู้ที่ถูกต้อง ศึกษาตำรา. ศึกษาบัญญัติเหมือนกับยุคพระพุทธเจ้าปฏิบัติขึ้นมา ยังมี พราหมณ์มหาศาล รวยลาภยศสรรเสริญ เป็นเจ้าของพื้นที่ เป็นเจ้าของเวียงวัง เหมือน อัมพัฏฐมานพเป็นลูกของพราหมณ์ที่ยิ่งใหญ่ เขาถือว่าเป็นผู้สืบสกุลมาจากพราหมณ์ เป็นผู้ดีสูงส่ง มีความรู้ทางสมบัติเต็มที่ เขาก็นึกว่าเขามีเหมือนอย่างในยุคนี้ เขานึกว่าเขามีวิชชาจรณะสมบัติ อัมพัฏฐะ ไม่ใช่ออกป่าแต่เป็นพวกมีเวียงวัง มีสมบัติพัสถานเป็น Land Lord มีความรู้อีกนึกว่าเป็นเจ้าของวิชชาจรณะ มาเจอพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าก็ซักไซร้ไล่เรียงใน อัมพัฏฐสูตร ไล่จนรู้จักต้นตระกูลเดิมเลยนะ โดยการแบ่งกันว่า เป็นฆราวาสหรือเป็นนักบวช เขาถือว่าเป็นนักบวช แต่เขาถือว่าพระพุทธเจ้าเป็นกษัตริย์ เป็นคฤหัสถ์ เขาก็ข่มว่าเขาเป็นนักบวช โดยบอกว่าฆราวาสสูงขนาดไหนก็ต้องไหว้นักบวช เขาจะให้พระพุทธเจ้าไหว้เขา พระพุทธเจ้าก็เลยบอกว่า ถ้าไหว้เธอ หัวของเธอจะแตกเป็น 7 เสี่ยง อันนี้เป็น อจินไตย 7 คือ ตัวเลขที่สมบูรณ์แบบครบรอบในพลังงาน ถ้า 9 ถือว่าเป็นสมดุลในพลังงาน cyclic order ถ้า 7 เป็นพลังงานสูงสุด 8 กำลังจะเข้าที่ถึง 9 ก็ลดลง ผู้แรงจะแรงเป็น 7 ผู้ 8 จะลดลง 9 ก็เป็นผู้รักษาสมดุล ประนีประนอม ปรองดอง เป็นผู้ประสานโลก สัจจะของพระพุทธเจ้าละเอียดลออ แล้วอธิบายไปได้ละเอียดไปได้เรื่อยๆ อาตมาก็ไม่ได้ไปอ่านจากตำราไหน มันเป็นของตนที่มีมาเองเอามาพูด อาตมาเป็นคนอ่านหนังสือยากมาก ไม่ได้เป็นนักอ่านเลย เล่าเรื่องเรียนตอนเป็นเด็กนักเรียนมัธยม และวิทยาลัย เรียนเพาะช่าง เพื่อนตอนนี้ไม่รู้เหลือกี่คน ... อาตมาเป็นรุ่น 2 ของคณะ Fine Art เรียนเพาะช่าง 5 ปี จบเพาะช่างมา ก็งงว่าเราไปเรียนเพาะช่างทำไม ทุกวันนี้ไม่ได้เขียนภาพสักภาพ แต่ ศิลปะมีตั้ง 5 แขนง pure art นะ เดี๋ยวนี้อะไรก็เป็นศิลปะหมด ชงเหล้าก็เป็นศิลปะ ค้าขายก็เป็นศิลปะ โกงก็เป็นศิลปะ อาตมาได้ความรู้ศิลปะคือการได้รู้จัก Composition ทุกวันนี้ใช้คอมโพสทั้งนั้น ทุกอย่างก็เป็นการใช้ Composition ทั้งนั้นแม้แต่วรรณกรรมก็เป็น Composition 660501 คนที่ไม่รู้จักกายคือคนพิการ รายการปรับทุกข์ปลุกธรรม #20 ราชธานีอโศก