สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน ตอบปัญหาให้มีสภาวะอันพ้นตรรกะ.docx

ับสุข)เรียกว่า อุปจารสมาธิ เกิดโสมนัสขึ้น พรหม 3 เส้าที่ 3 คือ ฌาน 3 ประกอบด้วยอุเบกขา มีสติสัมปชัญญะ เสวยสุขด้วยนามกาย ปริตตาสุภาพรหม ยึดสุข(วูปสม)มาก อุเบกขามีน้อย อัปปนาสุภาพรหม ยึดสุข(วูปสม)ปานกลาง อุเบกขามีปานกลาง สุภกิณหาพรหม ยึดสุข(วูปสม)น้อย อุเบกขามีมาก(ถึงจะมีความบริสุทธิ์มากแต่ก็ยังมีจุดด่างดำอยู่) สุข+อุเบกขา=เอกัคคตา สุข=อุบัติเทพ อุเบกขา=วิสุทธิ์เทพ เอกัคคตา=วิสุทธิ์เทพ=พรหม เป็น สัมมาสมาธิท่ามกลางอันเป็นผลของ ฌาน ๓ (ผลรวมของสุข กับอุเบกขา)เรียกว่า อุปจารสมาธิ ทำให้มี โสมนัส มากขึ้น พรหมอีก 2 คือ ฌาน 4 มีสติบริสุทธ์ เพราะอุเบกขา เวหัปผลาพรหม มีอุเบกขาเป็นผลสมบูรณ์ อสัญญีพรหม มีอุเบกขาสมบูรณ์เป็นอัตโนมัติจนไม่ต้องกำหนดอีก อุเบกขา=เอกัคคตา อุเบกขา=วิสุทธิเทพ=พรหม เป็น สัมมาสมาธิบั้นปลายอันเป็ผลของ ฌาน 4(อุเบกขาที่มีองค์ประกอบ 5)เรียกว่า อัปปนาสมาธิ(อัปปนา พยัปปนา เจตโสอภินิโรปนา) สุทธาวาส 5 อวิหา ไม่เสื่อม อตัปปา ไม่เดือดร้อน สุทัสสี เห็นดี สุทัสสา เห็นดียิ่งขึ้น อกนิษฐา ยิ่งใหญ่มาก พรหมที่ส่งมานี้เป็นพรหมแบบพุทธนะครับ จึงใช้ฌานลืมตา ส่วนแบบ ฤาษี นั้นจะเป็นฌานหลับตาครับ พ่อครูว่า...ท่านพอจริงก็บวชมานาน ก็วนกับพยัญชนะเสียเยอะ สิ่งที่ละเอียดพวกนี้ ที่เขียนมานั้นถูกต้องแต่มีสภาวะหรือไม่ หากมีสภาวะแล้วจะรู้ว่าเป็นสิ่งละเอียดไม่ใช่สิ่งที่ง่ายๆถ้ารู้แล้วว่าเป็นสิ่งละเอียดและมีสภาวะด้วยก็จะจบ ที่ถามมานี้ อยากจะถามลองภูมิหรือไม่พ้นสงสัยก็เลยต้องถาม แต่ถ้าไม่มีวิจิกิจฉาคุณจบแล้วคุณก็จะไม่ถามอาตมา ที่พูดมานี้ไม่ผิด แต่คุณจะเอาแต่พยัญชนะหรือ ถ้าคนมีสภาวะแล้วพยัญชนะจะยาวไปเท่าไหร่ก็ไม่มีปัญหา คนที่มีจิตสนุกอยู่กับพยัญชนะ หรืออยากอวดว่าฉันรู้พยัญชนะบ้างก็จะโชว์ ก็จะจมอยู่ตรงนั้น ไม่ไปต่อ ฟังไว้นะตัวผีหลอกที่แฝงมา จะเอาตัวเองตายระวังเถอะ ถ้าหากสภาวะตรงตามสภาวะที่เขียนมานี้ก็ถูกหมด (พ่อครูไอ ตัดออกด้วย) สมณะเดินดินว่า...เขามีคำถามว่า พรมประเทศไหนที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์มากที่สุดคำตอบที่ออกมาก็คือพรมเช็ดเท้า พ่อครูว่า...ถ้าสภาวะที่คุณมีตรงกับพยัญชนะก็ถูกหมด แต่ถ้าสนุกแค่พยัญชนะก็มีแต่ความรู้แต่ไม่มีความจริง

หากจะเอาสูตรสามเส้า มาจับกับสภาวะหรือภาษาก็ได้ทั้งนั้น เข้าใจความจริงที่ถูกต้องของพยัญชนะนั้นก็ทำได้ เหมือนพวกอภิธรรมที่ท่องพยัญชนะจิตเจตสิก จิต 83 ดวง พิสดาร 121 เขาท่องได้ อาตมายังทำไม่ได้เลย ท่องเก่ง แต่สภาวะมีตามนั้นไหมหากมีสภาวธรรมนั้นก็เป็นอรหันต์ หากพูดแต่พยัญชนะมากมันก็เมื่อย คนจะได้ความจริงมีน้อยแล้วจะเสียเวลา ก็จะกลายเป็นหลงอยู่กับพยัญชนะบัญญัติภาษา ตัวสภาวะไม่ได้เลย คนที่จะเห็นพยัญชนะสูงกว่าบัญญัติหรือพยัญชนะก็จะมาหาพยัญชนะน้อยลง เสียพลังงานลดน้อยลง ลงทุนน้อยลงก็จะได้สภาวะเพิ่มขึ้น

พ่อครูว่า...ก็ขอสรุปว่า หากเอาสามเส้ามาจับกับสภาวะก็ได้ทั้งนั้น หากมีสัมมาทิฏฐิจริงและได้ปรมัตถธรรมแล้ว สัมมาทิฏฐิคือความเข้าใจที่ถูกต้องเป็นตรรกะแต่มีสัมมาทิฏฐิได้ หากมีสัมมาทิฏฐิจะไปมิจฉาปฏิบัติและจะเกิดสัมมาปฏิเวธได้อย่างไรถ้าเอาแต่ตรรกะที่จะหมุนไปตามตรรกะก็ได้ แต่มันเป็นเพียงตรรกะ ข้อสังเกต ผู้ที่มีแต่ตรรกะนั้น จะไม่มีจุดจบ ผู้ที่มีตรรกะนั้นจะไม่มีจุดจบ ที่จะพ้นวิจิกิจฉา ได้ง่ายๆ ส่วนผู้ที่มีสัมมาทิฏฐิแท้ คมชัดแม่นตรงสภาวะปรมัตถธรรมจริง จะไม่ขี้สงสัย เพราะจะพ้นวิจิกิจฉาสังโยชน์ (ตัวที่สองของอาสวะ 10) (อยู่ในตัวที่ 4ของอนุสัย 7) ตั้งแต่แค่สังโยชน์ 2 ของสังโยชน์ 10 ที่จะสงสัยในวิจิกิจฉานุสัยนั้น จะไม่แสดงออกง่ายๆ เพราะว่าผลความสงสัยเบื้องต้นแล้ว หากรู้ปลายแล้วคนจะมารู้ด้วยได้ยาก แม้จะมีวิจิกิจฉาก็จะพูดคุยถามส่วนตัวจะไม่พูดออกมาข้างนอก เท่ากับขายขี้เท่อของตนเองด้วย ดังนั้นผู้ที่มีแต่ตรรกะ ก็จะมีวิจิกิจฉาไม่จบง่ายๆ ส่วนผู้ที่มีสัมมาทิฏฐิแล้วจะพ้นวิจิกิจฉาสังโยชน์จริง ก็จะไม่ขี้สงสัยเก่ง จริงแม้ไม่หมดวิจิกิจฉาง่ายๆ แต่ก็จะรู้ว่ามันเป็นปลายแล้ว โทษของวิจิกิจฉา 1. ทำให้ทุกข์ 2. ทำให้ระกำช้ำระบม 3. ไร้พลัง 4. เนิ่นช้า 5. เหยาะแหยะ ไม่เด็ดขาด นี่คือโทษของวิจิกิจฉา 5 ประการ อันนี้อาตมาเป็นคนพูดไว้

ผู้มีตรรกะปรัชญา แค่ญาณวิทยา Epistemology คือผู้ติดตามค้นหาความจริง แต่ยังไม่เจอสภาวะที่แท้จริง ถึงยังไม่ใช่ Phenomenology ไม่ใช่ปรากฏการณ์วิทยาแท้ ไม่เป็นภาวะของกายที่เป็นธรรมะ 2 ภายนอกและภายในสัมผัสรูปสัมผัสนามอย่างแท้จริง ยังไม่รู้ธรรมะ 2 ยังไม่ลงไปสัมผัสจิต เจตสิก รูป นิพพานจริง ไม่สัมผัสอภิธรรมที่แท้ จะมีวิจิกิจฉามาก จะมีความข้องใจมาก เพราะไม่มีตัวจบ ที่มีวิจิกิจฉาเพราะไม่มีตัวจบในจิตของตัวเอง คือวิมุติตามลำดับหรือนิโรธ ดับกิเลสในจิตได้จริง ไม่มีนิโรธตามลำดับ ต้น กลาง ปลาย เขาไม่มีสภาพนี้ ไม่มีความลำดับอันน่าอัศจรรย์ จึงวนอยู่กับปรัชญาที่เป็นทฤษฎีบัญญัติเท่านั้น ทวนตนเองอ่านสภาวะธรรมตัวเอง ว่าตนมีตรรกะมาก จะให้ผลวิจิกิจฉานั้นคือ Philosophy ปรัชญา หรือ Epistemology ญาณวิทยา ยังไม่ใช่ ปรากฏการณ์วิทยา Phenomenology มีรูปนามสัมผัสทั้งนอกและในเป็นธรรมะ 2 มีผู้รู้ร่วมกันตั้งแต่ 2 ขึ้นไปจะเป็นล้านคนก็ยิ่งดี ไม่ใช่ตัวเองคนเดียวอยู่คนเดียว คนที่มีสภาวะความรู้ เป็นญาณปัญญาหรือความรู้จริงครบ มีแสงสว่าง ญาณ ปัญญาวิชชา และอาโลกสัญญา(โลกภายนอกด้วย) ความรู้และความจริงที่เป็นสภาวะธรรมะ 2 ก็จะครบ ถ้าผู้มีธรรมะ 2 ที่เป็นความรู้และความจริงที่เป็นปรากฏการณ์วิทยา Phenomenology จะไม่มีวิจิกิจฉา จบธรรมะ 2 ทำให้เป็นหนึ่งได้และอยู่ใน 2 เป็นหนึ่งในสอง เราก็มีคนอื่นเขาก็มีเป็นคู่กัน อันหนึ่งผิดอันหนึ่งถูก เราไม่ยึดถือทั้งผิดและถูก ถูกเราก็เป็นได้ผิดแล้วไม่เป็นไร แต่เรารู้แล้ว คนนี้เป็นอย่างไร เราไม่ยึดมั่นถือมั่นหากเราถูกเราก็ชัดเจนยืนยัน หากเราผิดแล้วก็ต้องแก้ไขให้ถูก คนที่เขาถูก ก็เขาถูก คนนี้ยึดถือผิดเขาก็ผิด เราก็ไม่ได้รังเกียจเขาและสงสารด้วยซ้ำ ไปเข้าใจผิดอย่างนั้น คนที่มีสัจจะธรรมะสองรู้หมดใครผิดใครถูก แต่จะไม่ยึดมั่นถือมั่น รู้ความจริงตามความเป็นจริงตามฐานะของคนแต่ละคน ภูมิแต่ละภูมิ ผู้ที่มีความรู้ความจริงที่เป็นธรรมะ 2 ที่เป็นปรากฏการณ์วิทยาที่สมบูรณ์แล้วรู้ธรรมะ 2 แล้ว ทำให้เป็นธรรมะหนึ่งให้ตัวเองได้ คนคนนี้จะไม่มีวิจิกิจฉา จะยิ่งชัดเจนมั่นใจในสภาวะจริงของมรรคผลนั้นมากขึ้น เพราะฉะนั้นการแก้ไขตัวเอง ก็ขอย้อนกลับไป การแก้ไขตัวเองสำหรับผู้ตกในภูมิของตรรกะ ต้องหันมาสนใจในไตรสิกขา ที่บรรลุธรรมตามลำดับ ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุต วิมุตติญาณทัสสนะ เอาให้ดีๆ คอนโทรลตัวเองเลย ศีลข้อที่ 1 เป็นอย่างไร ให้บรรลุไปตามลำดับไตรสิกขากันให้จริงๆ ตอนนี้อาตมากำลังเน้นเรื่องไตรสิกขา ศีล สมาธิ ปัญญา ที่มีการหลุดพ้นอย่างเป็นลำดับน่าอัศจรรย์ ใครตั้งใจฟังตอนนี้ถ้ามีภูมิถึงจะได้ประโยชน์มาก แต่ถ้าภูมิไม่ถึงก็ไม่เป็นไรเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็แล้วแต่ ไม่ต้องไปกดดันตัวเองฉันจะต้องรีบเก่ง รีบรู้รีบเร็วอะไร ไม่ต้องถึงขนาดนั้น 610723_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ตอบปัญหาให้มีสภาวะอันพ้นตรรกะ