สมาธิของพุทธคือสมาหิโต.docx

สมาธิของพุทธคือสมาหิโต พ่อครูว่า... คำว่า สมาธิ นั้น เดียรถีย์ ก็เข้าใจอย่างนึง ชาวพุทธที่สัมมาทิฏฐิก็เข้าใจอีกอย่างหนึ่ง เดียรถีย์ก็คือชาวพุทธนี่แหละ แต่เป็นผู้ที่แสวงบุญนอกขอบเขตพุทธก็เป็นเดียรถีย์ทั้งนั้น ก็เข้าใจคำว่าสมาธิที่เรียกกันอยู่ทั่วไป พุทธก็อย่างหนึ่ง เดียรถีย์ ก็อย่างหนึ่ง มันผิดแผกแตกต่างอย่างไร คำว่าสมาธิของเดียรถีย์มีมากที่ยึดถือ เข้าใจกันอยู่ แม้แต่ชาวพุทธส่วนใหญ่ก็บอกว่าเกือบเข้าใจอย่างนั้นหมด จะบอกว่าทั้งหมดก็ดูถูกกันเกินไป ชาวพุทธนั้นเกือบทั้งนั้น กำหนดหมายกันว่า สมาธิคือสภาวะที่ สติเป็นสมถะ ของเดียรถีย์หรือของชาวพุทธทั่วไปที่ยังมิจฉาทิฏฐิอยู่ เขาเข้าใจว่าสติเป็นสมถะ เขาไปฝึกสติอยู่ในภพเป็นสมถะ ปัญญาก็คือการกำหนดสัญญาภายในไม่มีภายนอก ไม่ใช่ปัญญา 8 มีอยู่แค่นั้นแหละ เขากำหนดอยู่แค่นั้น เพราะฉะนั้นมันก็ตรงกันข้ามกับสมาธิของพระพุทธเจ้า แต่สมาธิของพระพุทธเจ้า ท่านเรียก สมาหิโต หรือสมาหิตะ สมาหิตะคือ ผู้ตื่นเต็ม มีอธิปไตย 3 สมาธิของพระพุทธเจ้าแปลเป็นไทยว่าคือ ความตั้งมั่นของจิต เดียรถีย์ สมาธิของเขาก็คือความตั้งมั่นของจิต แต่ความตั้งมั่นของจิตเขาเก่งในทางนั่งหลับตา เก่งกว่าของชาวพุทธด้วย อาจจะเก่งเกินกว่าอาตมาเยอะ พวกนั่งหลับตาสมถะ สมาธิเดียรถีย์ แต่ของพระพุทธเจ้านั้นตั้งมั่นแบบลืมตา ที่มีการเคลื่อนไหว มันซ้อนนะ มันเป็นสมาธิชนิด กายปาคุญญตา จิตปาคุญญตา กายปาคุญญตา แปลว่า แคล่วคล่อง ว่องไว ปราดเปรียว ไม่ใช่นิ่งๆนะ กาย มาข้างนอก ตาหูจมูกลิ้นกาย โผฏฐัพพะ การเคลื่อนไหวกายวิญญัติ วจีวิญญัติ นัจจะ คีตะ วาทิตะ นัจจะคือท่าทีลีลา คีตะ คือสุ้มเสียงสำเนียง โพธิรักษ์เคลื่อนไหวแคล่วคล่องว่องไวอย่างกับลิง นี่คือสมาธิของพระพุทธเจ้า สมาหิโต แต่สมาธิของ เดียรถี