660108 เวทนา 5 ทีเป็นภายนอกกับภายในแยกกันอย่างไร.docx

โทรมนัสก็ไม่มี เมื่อหมดไม่มีแล้ว มันยังมีรายละเอียดที่ยังต้องเก็บให้ละเอียดอีกเรียกว่า อุปยาส เหลือเศษนิดๆหน่อยๆที่นี้พอหมดสมบูรณ์แล้ว ภาวะสูงสุดคืนสู่สามัญ อาการข้างนอกมันจะกลับคืนมาไม่ใช่กลับตัวเรา ไม่มีปัญหาแล้ว มันสัมผัสก็ได้ มันเป็นก็ได้ แต่มันไม่มีอาการ ทางจิตแล้ว จิตดับ

สมณะดินไท…หมายถึงไปผัสสะ

พ่อครู…ผัสสะก็ไม่เกิดอะไรอีกแล้ว มันตายแล้วตายเลยแล้ว มันนิจัง ธุวัง สสตังค์แล้ว อันนี้แหละมันเป็นภาวะสูงสุดคืนสู่สามัญ อย่างที่ผมเป็นอย่างทุกวันนี้ ผมรื่นเริงเบิกบานเหมือนกับคนไม่ได้เป็นอะไร เหมือนกับคนธรรมดา เหมือนทุกคน เหมือนกับคนสามัญทุกคน แต่ว่าจิตใจผมไม่เป็นอะไร จิตใจก็อุเบกขาอยู่อย่างเก่า เฉยๆ ไอ้เรื่องอารมณ์สัมผัสทางรื่นเริง เบิกบาน อะไรพวกนี้ได้ แต่รสมันไม่ได้ รสลิ้นมันไม่ได้ มันไม่ขึ้นอร่อย รสลิ้นทุกวันนี้มันยังไม่ขึ้น

สมณะดินไท…มันเป็นอย่างไงครับ มันจืดฉืด

พ่อครู…มันไม่จืด มันรู้รสหมดอะ

สมณะดินไท…ก็รู้ตามเขา

พ่อครู…รู้รสหมดเหมือนอย่างโลกเขา รู้แต่ว่ามันลดอาการของการอร่อย ชื่นใจ อยากจะต่อ มันไม่มี

สมณะดินไท…มันไม่กระดี้กระด้า

พ่อครู…ไม่กระดี้กระด้าอะไร มันหายได้หายเลย ก็บอกให้เอามาทำแซ่บๆมา เขาก็บอกว่าเขาทำแซ่บ แต่เขาดูเกรงๆใจ เขาทำเต็มที่แล้วหรือ แซ่บเต็มที่ แล้วหรึ นอกจากเผ็ดคุณปรุงมาเลยเต็มที่ จะเค็มจะเปรี้ยวจะหวานจะมันอะไรตามที่คุณคิดเห็นว่ามัน ตามที่โลกเห็นว่าอร่อย นอกจากเผ็ด เผ็ดไม่ได้เลย

สมณะดินไท…หวานก็ไม่ดี หวานมาก

พ่อครู…คุณจะปรุงอะไรเห็นว่ามันอร่อย จะหวาน จะมัน จะเค็มอะไร จะจืดอะไรคุยกันมา

สมณะดินไท…มันแสบไส้ หวาน

พ่อครู…ไม่รู้ ก็เอามาดู ไม่รู้เขาก็ว่าเขาปรุงมาเต็มที่หรือเปล่า เราก็ไม่รู้ แต่เราก็กินแล้วทุกที ก็ไม่เห็นว่ามันอร่อยไม่มาสักที ไปไหนวา

สมณะดินไท…เดี๋ยวสงสัยแบบลุงจำลอง มันไม่อยากกิน

พ่อครู… ไม่อยากก็คือไม่อยาก เฉยๆไม่อยากมันต่างกัน ถ้ามันไม่อยากคง ลำบาก มันเฉยๆ แต่บางทีก็กินได้

สมณะดินไท…แต่คนที่เขาไม่ปฏิบัติธรรม ปกติเขาจะเป็นอย่างนี้ มันไม่อยากมันเบื่อ

พ่อครู…เบื่อมันอาการสรีระไม่ดี

สมณะดินไท…คนติดโควิดก็ไม่รู้รส

พ่อครู…มันเป็นสรีระไม่ดี มันมีดินน้ำลมไฟที่มันปรุงแต่งขึ้นมา มันเป็นเรื่องของสรีระ มันเป็นเรื่องของรูป ไม่ใช่เรื่องของนาม

อานิ่ม…แม่พี่ปาน ไม่อยากกินอะไร ระยะหนึ่ง

พ่อครู…สรีระเมื่อถึงเวลามันก็ไม่ต้องการ

อานิ่ม…อยู่ๆวันดีคืนดี ตอนนี้กลับมากินวันละ 7 คาบ

พ่อครู…เหมือนเทินธรรมนี่ไง เจออโศกไม่กินแล้ว

สมณะแสนดิน…หลวงตาผองไท ต้องมีข้าวมันไก่

สมณะดินไท…ก็มีเยอะไปที่บอกว่า ไปเอาข้าวมาให้กินหน่อย ก็แม่พึ่งกินไปเมื่อกี้นี้อะ

อานิ่ม…ตอนนี้จะเอาปัญหาไม่นอนทั้งกลางวันและกลางคืน ทำท่าจะนอน แต่ขึ้นไปก็นอนไม่หลับ จนลูกสาวทุกข์ใจอยู่ทุกวัน บอกเป็นตั้งแต่ตอนยังไม่ป่วย

สมณะดินไท…โอ๊ย ยิ่งแก่ยิ่งไปใหญ่เลย

ถอดข้อความโดย อุทัย กิตติธรรมคุณ