สื่อธรรมะพ่อครู(ศีล สมาธิ ปัญญา) ตอน นักปฏิบัติธรรมต้องกตัญญูต่อพ่อแม่.docx

่า แม้ตัวจะใกล้พ่อแม่ก็จริง แต่ลูกไม่ได้รู้สึกเลยว่าอยู่ใกล้เลย ค่อนข้างรู้สึกห่างไกลแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกโหวงเหวง เหมือนไม่มีใคร เหมือนมีแต่เงาเท่านั้น มันเป็นเพราะอะไรคะ พ่อครูว่า...ถ้าความรู้สึกนี้เกิดก็เท่ากับว่าพ่อแม่กับเรานี้ มีรสนิยมต่างกัน มีค่านิยมต่างกัน มีความเห็นความเข้าใจชีวิตและหรืออุดมคติต่างกัน อยู่ใกล้กันก็เลยรู้สึกเหมือนห่างกัน ไม่เกี่ยวข้องกัน ถ้าเป็นเช่นนั้น ที่คุณพูดมานี้ อาตมาก็พูดไปตามที่ความจริงจะเป็น ถ้าเป็นอย่างนี้ก็น่าสงสาร พ่อแม่ก็ไม่รู้เรื่อง คุณก็ได้ ก็คนมีวิบากอย่างนั้น ก็ต้องสงสารพ่อแม่ ก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยสัมพันธ์กันไป มีน้ำใจมากขึ้น ช่วยเหลือ กิจอันเป็นหน้าที่ของลูก ที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลพ่อแม่ อย่าทำเป็นหมางเมินห่างเหิน ไม่รู้หน้าที่ พ่อแม่เรามีจริง เกิดมาก็ต้องมีพ่อแม่ผู้เดียวเท่านั้น เราก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูล เพราะถ้าไม่มีพ่อแม่ เราก็ไม่ได้เกิดมา โดยเฉพาะเกิดมาพบศาสนาพบธรรมะพระพุทธเจ้า ก็ได้กุศลมากมาย พ่อแม่ยังมีชีวิตยังมีโอกาสได้พบจริงๆยังเป็นกุศลนักหนา ได้เกิดในยุคนี้ ไม่ได้ไปเกิดในยุคที่ไม่มีสัตบุรุษไม่มีสัจธรรมพระพุทธเจ้า ซวยตาย หรือแต่เกิดที่ไหนได้พ่อแม่ใครก็ไม่รู้ ไม่มีศาสนาพุทธไม่มีธรรมะอันนี้เลย เพราะฉะนั้นพ่อแม่นี้เป็นคนไทยอยู่ในยุคนี้ อยู่ในสิ่งแวดล้อมนี้และก็มีศรัทธาตามที่คุณได้ ก็ดีแล้ว สรุปก็คือ พยายาม รู้สึกอย่างนี้ไม่ค่อยดีวังเวงห่างไกล มันเป็นจริงเพราะรสนิยม เป็นตัวสัจธรรม แต่เราต้องสำนึก เราต้องรู้ว่าพ่อแม่เป็นผู้มีบุญคุณ อันนี้ล้มล้างไม่ได้ เราก็ต้องช่วยเหลือ ทำหน้าที่ของลูก ที่ควรช่วยเหลือพ่อแม่ต้องทำ อาตมาใช้คำว่าต้องทำ พยายามให้เกิดสำนึกอย่าปล่อยปละละเลย 610702_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ตอบปัญหาเมตตาอันไม่มีประมาณ